Rozważań na temat posiadania psów ...

Ostatnio pojawia się coraz więcej głosów w prasie kynologicznej, że psy i suki nie przeznaczone do rozpłodu trzeba kastrować. Moim zdaniem, nie tędy droga, bo tu milcząco się zakłada, że psy mogą biegać sobie samopas. Łatwo inaczej nie dopuścić do niepożądanego krycia: po prostu nie spuszczać suki ze smyczy w czasie cieczki. Inni współczują szczennej suce, że się męczy. Jednak po ciąży i bólach porodu zdrowe szczenięta z pewnością uszczęśliwiają matkę. A że się młode póżniej sprzedaje, co w tym jest zdrożnego? Wiem, że gdy nabywca zapłaci mi godziwie za rasowe szczenię, to najprawdopodobniej należycie zadba o nie. Nie odsprzeda nikomu, bo nie uzyska wyższej ceny niż zapłacił, a tym bardziej nie pozbędzie się go wyrzucając na ulicę. Jeszcze jak mu przy odbiorze przypomnę, że będę się dowiadywać, jak nowy właściciel daje sobie radę, to przecie do czegoś go zobowiążę. Poza tym hodowla kosztuje. I cóż w tym złego, że wpadnie parę groszy na poprawę bytu moich psów? Czy to stoi w sprzeczności z moimi psiarskimi uczuciami? A wystawy. Nie tylko sędzia ocenia przyprowadzonego psa (mówią, że wystawca psa doprowadza - czy niby jak aresztanta? Fuj, jakie to brzydkie określenie), ale i ja przyglądam się innym zwierzakom, porównuję z moim, a potem wyciągam odpowiednie wnioski: czy powinnam lepiej zadbać o kondycję, o szatę czy też o tuszę mojego ulubieńca. A może powinnam nauczyć go lepszych manier, czy dodać w czymś odwagi? A może wszystko jest OK, a ja przedtem szukałam tylko dziury w całym? Idźmy dalej. Mam na myśli występy sprawnościowe psów, np. agility. Widziałam jak psy z radością wykonują ćwiczenia, których się wcześniej nauczyły. No i patrzcie, czy to nie piękne? Czy przewodnik może nie cenić i kochać takich psów?