Shar Pei od Bonomielli

Gdy latem ubiegłego roku odchodziły do nowych domów szczenięta Belli, to nie tylko mnie było ciężko ale też i Belli trudno było się z maluchami rozstawać. A gdy ostatnie ze szczeniąt opuściło nasz dom, Bella wpadła w rozpacz. Wyła przerażająco, szukała malucha po kątach, a potem przez wiele dni była tak smutna i apatyczna aż żal było patrzeć. Minęło sporo czasu zanim zaczęła zauważać młodziutką Simonkę, a jeszcze więcej zanim ją polubiła. Postanowiłam, że tym razem nie zafunduję Belli tak wielkiego stresu jakim jest odejście wszystkich szczeniąt, i że jedno z nich, a raczej jedna pozostanie z nami. Imię dla suni wybraliśmy dopiero dzisiaj i o dziwo tym razem byliśmy zgodni, że Mon Chéri brzmi ładnie, i że bardzo do małego stworka pasuje.

Przedwczoraj po raz pierwszy maluchy skosztowały rozmoczoną, suchą karmę dla szczeniąt. Poruszenie było wielkie, stadko rzuciło się na nowe dla nich papu, a gdy niewielkie porcje zostały zjedzone był krzyk i wołanie o jeszcze! Wczoraj podałam im jedzenie już w miseczkach, takich niewielkich, jakie używa się dla kotów, ale pomysł był chybiony, bo psiurki mają apetyt nie na miarę kociaka ale psa, więc dzisiaj wyciągnęłam stare, żółte miseczki używane przez poprzednie pokolenia moich shar pei, nałożyłam słuszne porcje, a dzieci psie z zachwytem jadły pyszczkami, rączkami i nóżkami. Cudny widok, trudno opisać, to trzeba zobaczyć!

Od wczoraj pieski wychodzą już ze skrzyni na rozesłane gazety. Od razu zorientowały się, że gazety nie do czytania i korzystają z nich skwapliwie. Prania szczenięcej pościeli mam już wyraźnie mniej, sprzątania za to coraz więcej, ale cieszę się że szczenięta ładnie rosną, że apetyt mają, i że Bella może już po trochu od dzieci odpoczywać. Te minione trzy tygodnie były dla niej ogromnym obciążeniem, mało snu, częste karmienie szczeniąt, sprzątanie po nich... Bella przypłaca macierzyństwo utratą na urodzie, jej sierść nie jest już tak ładna jak przed porodem, wyraźnie przerzedziła się na głowie, miejscami wypada. To zwykła kolej rzeczy u karmiącej suki, ale też stan przejściowy, za parę tygodni gdy pieski podrosną i od piersi odrosną, to i wygląd Belli powróci do swojego normalnego stanu.
A z wydarzeń wartych odnotowania to wczorajsza wizyta Wioli i Artura, którzy przyjechali z Gdańska, aby poznać swoją Morcheebę. Psinka im się spodobała, oni spodobali się nam i naszym dorosłym psom, w sumie był to bardzo miły dzień. Wydarzeń jak na raz sporo, jestem więc chyba trochę usprawiedliwiona, że w ostatnich dniach brakowało mi czasu na notatkę o szczeniętach.

Szczenięta mają już 20 dni. Z dnia na dzień nabywają nowych umiejętności: potrafią już chodzić, zwiedzają zaciekawione swoją skrzynię. Chód mają co prawda jeszcze bardzo niepewny, idąc kołyszą się niezdarnie na boki, momentami trudno zachować im równowagę. Ale ćwiczą dzielnie, widać że są ambitne i spieszy im się do samodzielnego życia. Sobą nawzajem też się interesują. Tulą się jeden do drugiego podczas snu, zaczynają się ze sobą bawić. Nie tylko zmiany w zachowaniu piesków widoczne, fizycznie zmieniają się jeszcze szybciej, są z dnia na dzień cięższe, wydłużyły im się nóżki, ogonki mają już podniesione do góry, języki wybarwiają się na fioletowo, wyrosły też ząbki. Czas pomyśleć o dokarmianiu maluchów. Od jutra zaczynamy naukę przyjmowania innego pokarmu niż mamine mleko, a będzie to rozmoczona na papkę i przetarta przez sitko karma dla szczeniąt. Mam nadzieję, że będzie mi smakowało!

Czasu na kolejny wpis nie było, bo przyjechała Natalia odwiedzić swojego drugiego synka, więc zachwyty, achy, ochy i oczywiście gadu gadu bez końca na temat szczeniąt. Jest już dobrze po północy, a mnie dopiero teraz udało się oderwać ją od szczeniąt i wysłać spać, a już zanosiło się, że Natalia całą noc będzie się miziała z maluchami. Szczenięta już reagują na ludzi, wodzą za nami oczkami, garną się do rąk, a dotyk i głaskanie sprawia im wyraźną przyjemność. Dzisiaj udało mi się sfotografować Mary Lou leżącą przytuloną do braciszka. Chyba to jej pierwsze zdjęcie w blogu. Zdjęć będzie więcej, niech no tylko pieski wyrosną ze skrzyni i zaczną biegać. Już niedługo!
Innym ważnym wydarzeniem dzisiejszego dnia było zapoznanie mojej dorosłej grupki psów ze szczeniętami. Tequilla była wręcz wniebowzięta, oglądała każde psie dziecię z osobna i podobnie jak Natalię trudno ją było od malców oderwać. Simonka na widok małych shar pei dostała okrągłych oczu, jeszcze nie widziałam takiego zdziwienia u psa! Misiek obrzucił pieski krótkim spojrzeniem i całą swoją uwagę skupił na miskach Belli, po czym skonfundowany wyszedł, jako że oprócz wody do picia niczego smakowitego nie znalazł. A Bella w tym czasie przebywała w ogrodzie. No i dobrze, bo sądzę, że nie byłaby zadowolona, że reszta jej pobratymców obwąchuje maluszki!

Pieski zadowolone, najedzone śpią. Idylla pełna. Widać, że czują się dobrze, że nic im nie dolega. Inaczej było wczorajszego wieczora, dwa szczeniaki źle zniosły odrobaczenie. Popiskiwały, bolały je brzuszki. Odrobaczane były substancją pyrantelum, preparatem o nazwie Banminth firmy Pfizer Animal Health Group. Od lat używam Banminth i po raz pierwszy zdarzyła się jakaś nietolerancja na niego. No cóż, każdy lek może spowodować działania uboczne, szczęśliwie wszystko skończyło się dobrze. Zastosowałam stary, dobry i wypróbowany środek na bolące brzuszki, mianowicie rumianek. Zaparzyłam i strzykawką podałam ciepły do pyszczków. Już po kilkunastu minutach szczenięta poczuły ulgę, przestały kwilić i zasnęły. Ja spać już nie mogłam... Siedziałam nad maluchami aż do rana patrząc jak śpią, jak się budzą, jak ciągną mleko z Belli. A dzisiaj zważyłam każde z psich dzieci po kolei i z ulgą stwierdziłam, że wszystkie ładnie przybrały na wadze. Dzień minął nam spokojnie, żadne ze szczeniąt nie miało już dolegliwości.