Shar Pei od Bonomielli

Niemalże każdy, kto widział Miśka live, stwierdzał autorytatywnie:
- Ależ to duży pies.
Lub
- Jaki on masywny i potężny!
Albo z mniejszym wyczuciem:
- Ach jaki on gruby!!

Pomału zaczęłam sama wierzyć, że Misiek kolosalny, monumentalny, upasiony i jakoś mi z tym przekonaniem dobrze nie było. Od czasu gdy w domu pojawiła się Maxie, zmieniło się moje spojrzenie na Miśka, a zresztą nie tylko moje.

Na wczorajszym spacerze jakaś miła pani zwróciła uwagę na Maxie:
- Ooooo, jaki wieeeeelki pies!
Następnie rzuciła okiem na Misia:
- A ten mały to pewnie jej synek?

Widzę wyraźną zmianę w wyglądzie mojego psa, choć ani nie utył, ani nie schudł, ani w ogóle się nie zmienił. On po prostu dużym, ani też grubym nie jest i nigdy nie był.. Jest małym pieskiem! Nie dam sobie już wmówić, że jest inaczej!

Pozdrawiam wszystkich bardzo serdecznie, a w szczególności Kaśkę - jedynie ona, nie bez racji próbowała mnie naprostować gdy jęczałam zbolałym głosem, że mój psiur z nadwagą!

Dziecko w kąpieli,
Krowa się cieli,
Chleb pic,
Do miasta cicz!

No i tak jest... stadko shar pei, w tym Bella z cieczką, no i bullmastiffka Maxie też. Zwykle Misiek służy jako najlepszy wskaźnik optymalnych dni i zwykle się sprawdza. Bywało co prawda i tak, że przyjezdna suka nie przypadła naszemu Indykatorowi do gustu, były fochy i obraza, że on wszystko, ale z tą panną to nie i za nic. Postanowiliśmy nie czekać co to też Misiek rzeknie w sprawie Maxie i poddaliśmy ją dzisiaj badaniu krwi na poziom progesteronu. Było kłucie, aż cztery razy, w końcu FACHOWCOWI z dyplomem udało się znaleźć żyłę, a przy tym i poranić psa. A potem było tamponowanie krwawiącej psiej nogi - lek.wet - beztrosko rozrzucała tamponiki z waty po brudnej podłodze, zbierała następnie owe i przykładała do jeszcze otwartch ran. Nie życzę nikomu przeżywania tak wampirycznych scen.

Będzie w blogu więcej o Maxie, mam nadzieję, że nie odstraszę nią wielbicieli shar pei. A na początek, aby wszyscy dobrze się przypatrzyli i zapamiętali, dzisiejsze zdjęcie słodkiej bullmastiffki na jej kanapie.

Drrrrrrrrryń, drrrrrrrrryń, drrrrrrrrryń..... dzwoni telefon. Jakaś pani, powiedzmy A.
A: Czy to hodowla shar pei?
Ja: Tak. Witam Panią.
A: W jakiej cenie te pieski?
Ja: A z kim mam przyjemność rozmawiać?
A: Z eeee aaaaa eeeeee
Ja: Proszę zadzwonić jak przypomni sobie pani swoje imię i nazwisko.

Trzask, rozmowa przerwana. Byłam pewnie niegrzeczna, no bo co to za dzikie zwyczaje pytać się o nazwisko rozmówcy, więc ponownego telefonu pd pani A już nie było.

U nas tymczasem rozczarowania, ale też i nadzieja połączona z oczekiwaniem.
Tequilla postanowiła nie mieć dzieci i postawiła na swoim. Nie ma małych Tequillaków i nie będzie. Trudno, akceptujemy decyzję Tequilli w pełni, nie będziemy z nią na ten temat dyskutować.

A teraz UWAGA, UWAGA! Bella wiedząc jak bardzo chciałabym aby w domu znowu była gromadka szczeniąt, dostała cieczkę po to aby na początku stycznia uszczęśliwić mnie swoimi dziećmi. Ojcem będzie I.Ch. Bellshow TABASKO TORVEN. I znowu mam powód do radości!

Znudziło i zbrzydziło mnie życie w mieście, osiadłam więc na wsi i bardzo sobie wiejskie otoczenie cenię. Z jednej strony pola, z drugiej las. Idylla, ale nie tak całkiem i nie zawsze... Otóż teraz jesienią myszy polne szukają schronienia na zimę i chyba upatrzyły sobie nasz dom. Nie znoszę myszy, mało powiedziane, nie cierpię i brzydzę się ich jak największego paskudztwa. Brrr! Naczelny dzielnie rozstawia pułapki na gryzonie i łapie.. Ohyda! W tym roku już cztery trupy! Na polującego kota psy moje nigdy się nie zgodzą, same żadnej myszy nie upolują, pozostaje więc zdać się na Piotra i cieszyć się, że taki zaradny. Raz dziennie zdaję mu trwożliwie pytanie:
- I co? Była mysz?
Odpowiedź przecząca działa na mnie kojąco, twierdząca przyprawia niemal o palpitację. Już prawie zapomniałam o gryzoniach, bo ostatnio ani widu ani słychu o nich, aż tu dzisiaj wybuchła między psami dzika kłótnia o przywleczoną z jakiegoś zakamarka pułapkę na mysz. Zabrałam awanturnikom przyrząd do mordowania myszy, nakrzyczałam na psy moim przeziębionym i schrypniętym gardłem za robienie awantur, utuliłam przerażoną Cheri, a teraz biję się z myślami: była mysz w tej pułapce czy nie? Zjadł ją może ktoś? Kto??? Rozważania te przyprawiają mnie o dreszcze, próbowałam na ten temat podyskutować z Naczelnym, ale nie chciał podtrzymać rozmowy. Zostałam z problemem sama. Przypomniało mi się, że latem Simonka przyniosła do domu ropuchę. Położyła ją na schodach, gapiła się w nią jak zahipnotyzowana, stado się zbiegło i też przyglądało się zdobyczy, żaden pies jednak żabska nie skosztował. No tak, ale ropucha była żywa, natomiast mysz w pułapce z pewnością martwa. O ile w niej była, ale tego się raczej od psów nie dowiem.
Idę spać. Może zasnę...
Życzę Wam też dobrej nocy!