Shar Pei od Bonomielli

Z uwagi na przyjemną pogodę, zapakowałem "grzeczne dzieci" do błękitnej strzały i pojechaliśmy na spacer.
To pierwszy taki przypadek, że Mo dzieliła tylną kanapę z nieletnim, i kimkolwiek od dłuższego już czasu. No i od samego początku poprzeczka powędrowała bardzo wysoko. Miłe, taktowne powitanie, a później każdy na swoim miejscu, w spokoju zachwycał się widokiem przez swoje okno ? ot wzorowi pasażerowie.
Na miejscu szybko okazało się, że Mo jest najszybsza i najsilniejsza. Dogonić jej nie sposób, a i ucieczka zostanie udaremniona w kilka sekund. Nic więc dziwnego, że udaliśmy się w okolice, znanej już kładki, aby tam dać upust niespożytej energii. Ochy i achy mógłbym generować bez końca. Wspomnę zatem tylko, że niespełna tydzień temu, przekomarzałem się z małżonką, czy dla Morcheeby nie jest to zbyt wysoka przeszkoda, żeby na nią wskoczyć. Aby uciąć niepotrzebną dywagacje, Mo pobiegła przodem i pozbawiła nas wszelkich złudzeń. Nie ma bowiem zbyt wysoko, może tylko jej się nie chcieć... Obecnie więc, nasza sunia więcej czasu spędza w locie z i na, niż w trakcie chodzenia po pomoście. No i najważniejsze, że robi to z własnych pobudek i jednocześnie sprawia jej to sporo radości.
Poza socjalizacją z dziećmi Mo poczyniła przy okazji milowy krok z psami. Spotkaliśmy bowiem niespełna rocznego boksera, który mocno się zdziwił, że Morcheeba za każdym razem go dogania, a on nie bardzo. Bawili się ładnie, do czasu, gdy nasza sunia stanowczo i jednoznacznie przekazała do zrozumienia, że na niektóre aspekty nie ma ochoty. Monotematyczny i nazbyt namolny w pewnym momencie psiak, z jednym w głowie, został stłamszony i oddalił się pospiesznie. To dobra wiadomość dla nas, bo temat ów mocno nas ostatnio frapował.
Zaczął się także sezon na balkon. A skoro mamy wątek od czapy, to jest jeszcze jedna ciekawostka. Radzimy się nacieszyć na zapas, bo widok Mo w obroży to niezwykle rzadki widok.
I tak na koniec. To, że wiosna wokół, to wszyscy wiedzą. Za to pierwsza nasza, w trakcie której tak mocno zżyliśmy się z odkurzaczem. Mo wymienia sierść, a biorąc pod uwagę, że nie ma dla niej miejsc tabu, to i w/w jest wszędzie. Front walk w niezmienionej formie, trwa już od dwóch tygodni. Na razie trzymamy się dzielnie.

Jeśteśmy razem już od jakiegoś czasu, stąd możemy stwierdzić, że Mo z dużą radością korzysta z otaczającej jej przestrzeni. Faktem za to pozostaje, że gdy wychodzimy z sunią w pojedynkę o zbytnim oddalaniu się do mieszkania nie ma mowy. Pół kilometra to ostateczna granica. Fortelem którym zwykle się posługuję, to niebieska strzała, dzięki której spacer staje się spacerem/ przebieżką, a nie kontrolą najbliższej okolicy.
W lesie mamy jeszcze sporo śniegu i dużo nowych strumyków/ jeziorek, dlatego zwykle zmierzamy na pas nadmorski. Tam zaś sucho i mała architektura, którą używamy jak tylko się da.
Bezwględnie jednak, Mo musi to wpierw pozytywnie zaopiniować, w przeciwnym razie, nie ma co liczyć na taryfę ulgową. Nie dziwi zatem, że po tak intensywnej terapii jodem, Mo śpi mocno i spokojnie.