Dlaczego ludzie majÄ… psy?

Wówczas usprawiedliwiałam się w duchu, że mam już swoje psy, o które muszę zadbać, a nie kontaktować ze zwierzęciem, które może jest chore, nie znające życia w domu, itd. Zdobyłam się tylko na przeproadzenie agitacji wśród dzieci, aby kogoś namówiły na tego pieska. Spadł mi ciężar z serca, gdy psina znalazła w niedalekim sąsiedztwie swój nowy dom. Zaopiekowali się nią ludzie, którzy przedtem nigdy psa nie mieli. Byli natomiast rodzicami maleńkiego dziecka.

Zauważyałam, że w ostatnich latach narosły w społeczeństwie obawy uzasadnione i nieuzasadnione wraz z niechęcią, a czasem nienawiścią do naszych braci mniejszych. Winne są tu zapewne publikatory, które dolewają oliwy do ognia, przesadnie nagłaśniając każdy nieszczęśliwy wypadek spowodowany przez psa. Ludzie, zastanówcie się! Jeśli już kogoś winić to nie psa, a człowieka. Po co niektórzy rozmyślnie wyostrzają skłonności bojowe zwierzęcia, zamiast go temperować?

Niechęć do psów ma długie tradycje. W szopce betlejemskiej odwiedzają Świętą Rodzinę pasterze, owieczki, a nawet bydełko; brak tylko psa, pomocnika nomadów. Żaden katolik nie wejdzie z psem do kościoła, a jeśli się zwierzę tam przypadkowo zabłąka, to je przepędzą. Pójść na cmentarz z psem, także zgorszenie. Wprawdzie na sarkofagach możnych spotykamy czasami wizerunki psów, ale wielkim ludziom to uchodziło.

Całe szczęście, że dużo osób odnosi się dalej życzliwie do psów, mimo braku chęci ich posiadania. Ile zachwytów wypowiadano nad moimi szczeniętami. Ile było serdecznych uwag, że rosną, że buźki im się śmieją, że chciałoby się je mieć.