Termin "pies bojowy"

W niektórych krajach specjalnie szkolone PAT dogs przyprowadzane są do szpitali, gdzie pomagają chorym, często starym ludziom uzyskać równowagę psychiczną i wzbudzić chęć do życia. Niestety takie odwiedziny uznano by w Polsce za "niehigieniczne". Także na Zachodzie i w USA rodzice psychicznie upośledzonych dzieci uważają, że pies jest bardzo przydatnym terapeutą, bo przyspiesza rozwój chorego dziecka i ułatwia jemu kontakt z otoczeniem. Nawet dzieci z zespołem Downa potrafią święcić sukcesy na wystawach kynologicznych jako doskonali handlerzy, uczestnicząc w konkursach młodego prezentera. Może byśmy też nieco zbliżyli do Europy i większą uwagę zwrócili na szkolenie psów opiekuńczych niż obrończych.

Psy bojowe kojarzą się mi z krwiożerczością wielkich i ostrych zwierząt, i chyba nie bez racji. Rzymianie zetknęli się z psami bojowymi podczas ciężkich wojen z Germanami i Celtami. W jednej z bitew koło Vercellae stoczyli z tymi zwierzętami prawdziwą bitwę. Psy nie straciły swojej zajadłości, nawet wtedy, kiedy ich panowie zginęli lub poddali się do niewoli. Rzymianie dopiero wtedy wdarli się do warowni, gdy zabili wszystkie psy.

Galowie z terenów dzisiejszej Francji nakładali swoim tresowanym do zadań bojowych psom specjalne pancerze i obroże nabijaną żelaznymi kolcami. Rynsztunek taki widziałam w jedynym chyba na świecie muzeum psich zbroi w Lichtensteinie.
Legioniści Juliusz Cezara musieli kilkakrotnie staczać bitwę z "psim wojskiem". Później Rzymianie sami zaczęli używać psów w czasie wojen. Juliusz Cezar napisał o nich w swych pamiętnikach, że były najwierniejszymi sprzymierzeńcami, nigdy nie tchórzyły i służyły bez żołdu.

Psy bojowe walczyły także na arenach cyrkowych. Najczęściej wypuszczano je na zbrodniarzy, do których zaliczano i chrześcijan, na jeńców wojennych, na zwierzęta. Gladiatorzy bardzo niechętnie walczyli z psami, jako z groźnymi przeciwnikami, przy czym zabicie psa na arenie nie było znów tak chwalebne. W końcu psy bojowe używano do ścigania zbiegłych niewolników. Taka użyteczność psów w starożytnym Rzymie wzbudza oczywiście moralny sprzeciw. W średniowieczu też bywało niewiele lepiej, chociaż stosunek człowieka do psa obronnego bywał czasami przyjacielski. I tak islandzka saga o Nialu z XI w. opowiada o charcie irlandzkim, że jest to duży pies, który będzie tak dobry towarzyszem broni, jak potężny człowiek, a dalej, że jest to pies obdarzony ludzką inteligencją: szczeka na wrogów, ale nigdy na przyjaciół oraz poznaje po twarzy człowieka, jakie ma on zamiary względem jego pana.

Począwszy od XIX w. wojsko i policja wielu państw świata używały do swych celów owczarków niemiekich, rottweilerów, dobermanów, sznaucerów olbrzymów oraz bokserów. Psy te podczas wojen pełniły służbę zwiadowczą, odszukiwały zaginionych i rannych, dostarczały meldunki sztabowe. Toteż wiele psów odznaczano i awansowano, np. w armii cesarskiej Franciszka Józefa. W czasie I wojny światowej zasłużyły się wojskowe airedale teriery, pełniące obowiążki sanitariuszy. Psy te wyruszając na poszukiwanie rannych ciągnęły za sobą małe nosze. Rannemu pomagały ulożyć się na nich, po czym dowoziły do któregoś z pobliskich lazaretw.

Obecnie w dobie pokoju psy wojskowe służą przede wszystkim żołnierzom strzegącym granic państwowych.