Shar Pei od Bonomielli

Odjechał dzisiaj do Krakowa Nelson, jutro odjedzie do Warszawy Nino i tak to wraz z zimą kończy się kolejny rozdział ze szczeniętami.
Dzisiejszy dzień był pełen wrażeń, no bo pożegnanie z pieskiem, a zaraz potem odwiedziny Natalii i wspólny spacer aż do Bralina. Misiek i Monia nam towarzyszyły. Las i pola ciągle niedostępne, bo pod śniegiem, ale spacer brukowanym chodnikiem też był dla psów atrakcyjny. Dla Moni największą atrakcją były szczekające na nas za płotów psy (Monia niestety też zachowywała się jak wiejski burek), dla Miśka spacer był atrakcją sam w sobie.

Niestety nie będzie teraz szczeniąt po Simonce. Łudziłam się patrząc na moje grubiejące stworzenie, że może jednak, że może niewielki miot, ale że będą. Dzisiejsze badanie USG rozwiało wszelkie nadzieje. Brzuch Simonki pusty. Tequilli nie badaliśmy jeszcze, ale wygląda, że też nie jest szczenna... Cóż, para poszła w gwizdek. I tak bywa.

Edyta do mnie:
"jak widać na zdjęciach miłość Mańki do Stasia kwitnie
to jest jego druga niańka, a jej ulubione zajęcie to jak tu dostać się do rączki lub nóżki i ją wymyć fioletowym jęzorem ".

W nadchodzącą sobotę spakuje walizkę Nelson, a w niedzielę Nino. I tak to na razie zostanę bez szczeniąt. Póki co w domu są dwa, ale ruch potrafią zrobić taki, jakby było ich całe stado. Dzisiaj zważyłam pieski: Nino 7,1 kg, Nelson 7,6 kg. Jeść lubią bardzo i pomału rozwijają w sobie typową dla shar pei pasję żarłoczności. Z podawaniem namoczonej karmy skończyliśmy już, szczenięta wcinają suchą, gryzienie małych granulek sprawia im frajdę. I nie tylko papu smakuje... Nadgryzione są brzegi ich skrzyni, drzwiczki do szafek, framuga drzwi i ... rura od kaloryfera. Jeszcze jeden miot szczeniąt i trzeba będzie pomyśleć o kapitalnym remoncie domu.

Nathalina i NCS odjechały do nowych domów, a za parę dni zabiorą mi ludzie Nelsonka i Nina. Będzie mi dziwnie, przyzwyczaiłam się do każdego z nich, a one do siebie nawzajem, do naszych psów i do nas. Bella nagłą nieobecność córek znosi mężnie, ale widać, że ciężko jej oswoić się z tym faktem. Zachęcam ją aby pobyła z synkami, ale to na nic. Zajrzy do nich tylko na moment i zaraz wraca do mnie popiskując. Rozstania z dziećmi są dla psiej mamy trudne, mnie też jest jakoś nijako. Napięcie spowodowane zaistniałą sytuacją rozładowuje Monia, dobry duch tego domu. Nasza najmłodsza jest niezrównana jeśli chodzi o zabawę i potrafi zmotywować do szaleństw i gonitw całe stadko. Nawet stateczny już Misiek bryka przy niej jak szczeniak, a i Bella się odpręża. Simonka też chętnie by poszałała z psami, jej niestety już nie wolno. Ciężarna aż do porodu musi się oszczędzać. To już niedaleko, dzieci Simonki urodzą się za około 10 dni. I znowu jestem w ogromnym napięciu.

Piękny dzień, cieszy się człowiek, cieszy się shar pei! Rozleniwiłam się, rozmarzyłam, że może to już pierwszy zwiastun wiosny...

Już czwarty dzień Bella nie odwiedza swoich dzieci. Nie chce i już. Żadna siła nie jest w stanie zmusić jej do przebywania ze szczeniętami. Zainteresowanie Belli potomstwem skończyło się w dniu gdy barze zabrakło mleka. Teraz już tylko my troszczymy się o papu dla gromadki. Simonka jeszcze parę dni temu chętnie przebywała w psim żłobku, dzisiaj ledwo ją namówiłam aby chociaż przez parę minut dotrzymała maluchom towarzystwa. Nie, Simonka też nie chce przebywać z hałaśliwą dzieciarnią. Na zdjęciu wyraźnie widać jej zmarszczoną niezadowoleniem mordkę gdy stadko podbiegło aby skosztować jak smakują jej nogi, jej sutki, a nawet jej ogon. Na krótko udało mi się zwabić do szczeniąt Tequillę, ale ta uciekła od nich tak szybko (skok przez płotek - Tequi to sportsmenka), że nawet nie zdążyłam zrobić zdjęcia, mimo że aparat miałam w dłoni. Nic to, co się odwlecze to nie uciecze. Jutro w ogrodzie sfotografuję Tequillę i przyjrzymy jej się dokładniej. Może zobaczymy na zdjęciach coś o czym od dawna marzę, a długo nie chciało mi się spełnić. Być może tym razem się udało, a jeśli tak, to Simonka będzie miała rodzeństwo. Na razie wstrzymuję oddech i czekam. Chcecie wiedzieć kiedy ewentualne dzieci Tequilli i Miśka? Ano około 10 marca. Jak dobrze pójdzie.

Po krótkiej przerwie jestem znowu. Tak sobie tylko do internetu wpadam i zaraz wypadam. Powód wiadomy, szczenięta większe i doroślejsze, absorbują mnie z dnia na dzień bardziej, brakuje mi czasu aby poza nimi zająć się jeszcze czymś innym. Za nami już szczepienia i przegląd hodowlany. Oj, podobały się pieski komisji ze związku bardzo. Achom i ochom końca nie było, zostaliśmy pochwaleni nie tylko słownie, ale i w protokole kontroli miotu. Zarówno szczepienie, jak i obligatoryne przy przeglądzie tatuowanie, maluchy zniosły dzielnie, nikt nawet nie pisnął ani przy zastrzyku, ani przy znaczeniu tatuownicą. W przyszłym tygodniu będę się żegnać z gromadką. Ci, co byli u nas odwiedzić swoje pociechy, zdziwią się jak bardzo urosły i zmężniały, z każdym tygodniem przybywało im po 1 kilogramie, ci co nie byli niech żałują (pozdrowienia dla Pani z Zielonki), bo kolejne szczenięta od Belli pojawią się u nas nieprędko. A tymczasem pomału przyzwyczajamy grubiejącą Simonkę do skrzyni-porodówki. Jeszcze tylko dwa tygodnie i będą znowu szczenięta. Zapowiada nam się niezły szczenięcy maraton tej zimy. Wow!