Shar Pei od Bonomielli

Pierwszy plener już za nami. Krótki, bo krótki, ale na świeżym powietrzu całe 10 minut ku ogromnemu zdziwieniu stadka najmłodszych i tych najstarszych. Młode - wiadomo - zdziwiły się wielkim, jasnym i zielonym światem, starsze natomiast wpadły w zachwyt połączony z osłupieniem na widok najmłodszych. Każdy chciał podejść, dotknąć, powąchać, polizać maluszka... Najbardziej podekscytowana szczeniętami była nasza Simonka (oj, z niej to będzie "matka wariatka"!), wreszcie mogła zobaczyć i nawet dotknąć "to", co do tej pory siedziało schowane przed nią i resztą sfory za ścianą.
Jutro znowu wyjdziemy na trochę do ogrodu. Nie ma to jak lato!

Coraz więcej maluchy potrafią.
Już nie tylko widzą i patrzą, ale i przyglądają się. Nie ma wątpliwości, poznają mnie i cieszą się na mój widok. Dzisiaj zademonstrowały mi przyjazne merdanie ogonkami. Po raz pierwszy użyły ogonków celem komunikowania się ze mną. Wyobraźcie sobie to proszę: cztery maleńkie szkraby patrzą na mnie oczkami czarnymi jak węgielki i machają ogonami w zawrotnym tempie, a wszystko po to aby mi przekazać swoje pozytywne emocje i radość z życia. Coś pięknego! Pies machający ogonem zawsze cieszy człowieka, szczenięta wesoło merdające wzruszają!
Coraz więcej jedzą, coraz więcej ważą. Wyrosły im ząbki, na razie wyglądem przypominające delikatne fiszbiny, ale są. A, i jęzorki wybarwiły się u całej czwórki przepisowo na niebiesko.
Coraz głośniej i bardziej zdecydowanie potrafią mnie wołać gdy znikam im z pola widzenia. A głosy w swoich niewielkich jeszcze ciałkach mają potężne! Coraz bardziej są aktywne za dnia, więcej biegają, ładniej bawią się ze sobą i swoimi pluszakami.
Coraz bardziej jestem z nimi zżyta, aż strach pomyśleć o dniu rozstania, który niechybnie nadejdzie.

Wnikliwi pewnie już spostrzegli jak bardzo Natalia zaangażowana i zainteresowana (ach te jej komentarze w blogu!) obecnymi malcami. Tym, którzy jeszcze nie wiedzą co w trawie piszczy, zdradzę, że jeden z czarnych Skarbulków zamieszka z nią i jej Torresem (Lovey Dovey B.). Ale nowina, nieprawdaż? I jeszcze jedno, dla malca przez jego przyszłą pańcię ustalone zostało imię i właściwie poza jego pierwszą literą niewiele miałam do powiedzenia. Natalia postanowiła, klamka zapadła, ja się zgadzam, a mały ma na imię ONLY TEVEZ!

A od ostatniego mojego sprawozdania w kwestii szczenięta i ich apartament (czytaj: skrzynia made in Bonomiella) parę dni minęło, a tu zmiany. Tymczasowe szczenięce legowisko powiększyło się o segment służący psim dzieciom za bawialnię, jadalnię i ... siusialnię. Tak, tak życie jest piękne ale moczopędne, szczenięta pieluch nie znają, w związku ze wspomnianym wiem dobrze co znaczy ścieranie i sprzątanie...

Zabawy malców są jeszcze niezdarne, polegają na wzajemnym przepychaniu się, jadalnia natomiast powitana została entuzjastycznie i każdy podany w niej posiłek budzi niekłamany aplauz wyrażany gromko na cztery głosy. Rety, jak bardzo małe Tequilaki lubią jeść, tego się nie da opisać, to trzeba zobaczyć, więc parę fotek z dzisiejszej uczty. Posiłek zaczyna się niewinnie, stadko najpierw przypełza, potem kosztuje co dobrego dano, następnie zapamiętuje w jedzeniu się tak bardzo, aż w ruch idą "łokcie". Kto silniejszy ten pierwszy, a kto sprytniejszy tego cała miska. A w misce rozmoczona i rozdrobniona na papkę karma dla szczeniąt. Mniam... mniam...

Tymczasem pogoda znowu piękna i nawet trawa się zazieleniła, ale z wyjściem na powietrze wstrzymamy się przynajmniej tydzień. Niech szczenięta jeszcze trochę podrosną.