Wspomnienia

Osobny rozdział stanowią moje doświadczenia z psami ze schronisk dla bezdomnych zwierząt. Nie będę opisywać tego przybytku. Jedni znają warunki tam panujące, inni powinni wszystko zobaczyć na własne oczy. Może wtedy niektórzy wstrzymaliby się z wyrzuceniem na bruk niechcianego psa. Pies, zanim trafi do schroniska, czasami długo wałęsa się po okolicy. Żyje jak bezdomny żebrak i przyzwyczaja się do pewnego rodzaju swobody. Zdarza się, że potem, zamiast czuć wdzięczność do nowego właściciela, woli pognać "w siną dal". Mieliśmy takie doświadczenia. Z pewnością resocjalizacja psa, który zdobył własne, a ukryte przed nami doświadczenia życiowe, jest trudna i musi być rozłożona w czasie. My tak sobie trochę myślimy, że biorąc bezdomnego psa do siebie, dając mu serce, ciepły kąt i smakowitą strawę, już zasłużyliśmy na jego przyjaźń. Oczywiście, że tak, ale nie zaraz. Nasz nowy domownik musi wszystko przemyśleć. Tak, właśnie przemyśleć! A stare przyzwyczajenia i skojarzenia nie łatwo mu zamienić na nowe.

Gdy byłam jeszcze dzieckiem zapragnęłam psa ze schroniska. Wybrałam się tam z matką i wybrałam opasłą, łaciatą sukę. Mama zauważyła ze zdziwieniem, że wskazałam na najbrzydsze - jej zdaniem - zwierzę wsród wszystkich które obejrzałyśmy. Zaczęłam błagać:
- Mamusiu, weźmy tę suczkę, bo takiej brzyduli chyba nikt inny nie zechce przygarnąć.
Oczywiście wzięłyśmy.

Ciąg dalszy "Doświadczenia z psami ze schronisk dla bezdomnych zwierząt" »

SHIRIN Kin, księżniczka zamieniona we wronę przez złą czarownicę, czyli Sziri lub, jak częściej ją wołaliśmy - Szira, mieszkała u nas tylko jeden rok. Krótki jej żywot wrył mi się jednak tak w pamięć, że nie mogę traktować jak epizodu. Szira przyszła do nas, kiedy jeszcze mieliśmy Monę. Mama, zdecydowała się na nią w niewesołych okolicznościach, w dniu pogrzebu mojej Babci.. Daleka kuzynka, będąca na pogrzebie, opowiedziała, że zwrócono jej sprzedaną ongiś suczkę airedale teriera, Szirin. Zapytała czy moja Matka nie zechciałaby zająć się tą roczną panienką.. Airedale są piękne i znane ze swej inteligencji, a Mama wtedy chyba odczuwała wzmorzoną potrzebę kochania, może jeszcze jednego stworzenia. Propozycję kuzynki przyjęła i po paru dniach wybrała się pociągiem po Szirę na drugi koniec Polski. Szira okazała się miłą suczką, chętnie bawiła się z Moną. Dużo chodziła na spacery, często bywała zabierana w podróże.

Kiedyś wybrałyśmy się z obydwiema sukami do leśniczego, który nabył od Mamy sznaucerkę Igę, córkę Mony. Miło jest przecież zobaczyć, na co wyrosło szczenię z własnej hodowli. Wkrótce pożegnałyśmy miłych gospodarzy i puściłyśmy się w dalszą drogę w myśl zasady, że gość i ryba po dwóch dniach śmierdzą. Jak sobie tak szłyśmy drogą koło gęstego, podmokłego lasu, Szira nagle nam się zapodziała i długo nie mogłyśmy się jej dowołać. W końcu wychynęła z zarośli cała mokra i tak zmęczona, że nóżki się pod nią trzęsły. Pomyślałam, że będzie się nas bardziej trzymać po tej eskapadzie. Ale nie, gdy tylko ochłonęła, znów zbyt daleko odbiegała. A jak lubiła się kąpać w rzekach i strumieniach, to aż do przesady. Nie ominęła najzimniejszego górskiego strumienia. Jeśli był zbyt płytki do zanurzenia się, to się w nim kładła i rozkosznie rozchlapywała wodę. Niestety, woda ją zgubiła, ale o tym potem.

Ciąg dalszy "Szira - Airedale Terrier" »