Prywatne

Moja aktywność internetowa ma się wprost proporcjonalnie do aury. Im zimniej i paskudniej na świecie, tym więcej przebywam w domu i coś tam w sieci dla siebie bądź dla innych dłubię. Aktualnie na ukończeniu strona o pewnym bardzo utytułowanym Australian Silky Terrierze i rzecz jasna o Shar Peiach. Kto nie zna psów z hodowli Od Masumi, niech wejdzie, zobaczy i zapamięta adres. Strona będzie się rozszerzać.
I to by było na tyle. Webmasterzy bywają zmęczeni, czasmi w nocy sypiają, bo też muszą. Dobranoc.

Już po zimie. Chyba... Śnieg stopniał i odsłoniło się to co było pod nim, czyli korytarze nornic, dziury i tunele wyfedrowane przez krety, no i ich kopce w ilościach prawie niepoliczalnych. Krajobraz niczym po kataklizmie. Od paru lat bezskutecznie walczymy z krecią plagą, ale żadem ze sposobów nie poskutkował. Krety były, są i jeśli nie znajdzie się rada to będą... Czy ktoś mógłby podpowiedzieć jak je raz na zawsze wypłoszyć z ogrodu? Zabicie kreciej rodziny nie wchodzi w rachubę, poszukuję metody łagodniejszej, czegoś na kształt perswazji, może być przy użyciu piszczącego, szumiącego czy też drgającego urządzenia. Tylko, gdzie znaleźć przyrząd odstraszający szkodniki z powierzchni ponad 2000 metrów kwadratowych? Ktoś może wie?

Donoszę, że szczenięta mają się dobrze, że znowu urosły, że są śliczne i oczy cieszą. Pogoda niestety nie sprzyja, malce w domu to i zdjęć nowych nie ma, może jutro.. Może. Muszę przedtem złapać pion po ostatnich wydarzeniach związanych z tym co działo się przy naszej bramie wjazdowej. A dziać zaczęło się już przed czterema miesiącami gdy ruszyła rozbudowa drogi przy której w bliskiej odległości owa wspomniana brama stoi. Cztery miesiące robót drogowych były dla nas pewną uciążliwością, no bo albo korki, albo inny zator spowodowany np. wylewaniem asfaltu i do domu dojechać nie sposób. Psy miały za to frajdę i z uwagą przez bramę śledziły co to też za nią się dzieje. I tak to przez całą wiosnę były świadkami budowy nowej nawierzchni, a gdy nastało lato zrobiło się jeszcze ciekawiej, bo przyszła kolej na budowę chodnika. Chodnik z eleganckiej kostki został położony po prawej i po lewej stronie bramy, środek ział trudną do przebycia wyrwą co jakiś czas przez ekipę budowlaną naprawianą. Projektanci drogi i chodnika nie bardzo wiedzieli jak tu dopasować kostkę czy jak obliczyć spadek terenu prowadzący do mojej bramy i zwlekali. Przeczuwając kłopoty już zawczasu wystosowałam pismo do właściwego urzędu, że droga, że chodnik, ale wjeżdżać na mój teren jakoś muszę i niwelacja w głąb mojej działki konieczna. Licząc na zdrowy rozsądek budowniczych nie przejmowałam się specjalnie tym co dzieje się po drugiej stronie bramy, aż tu nagle przedwczoraj na widok akcji przed moim ogrodzeniem dostałam szoku. Zobaczyłam dokładnie to, co widzicie na zdjęciach. Szalunek na wysokość co najmniej 50 cm, wyrównany do jego wysokości spad terenu i gorączkowo krzątający się robotnicy.
Poczułam się jakby chciano mnie żywcem zamurować, a przynajmniej odciąć na zawsze od świata. Z ekipą budowlaną niestety nie udało nawiązać się pozytywnego kontaktu, słyszałam tylko, że muszą skończyć drogę, że nic nie mogą poradzić, że mieszkam za nisko, że muszą nawiązać do położonego już chodnika, a czy ja wjadę do siebie czy nie to już nie ich sprawa, oni mają na uwadze jedynie budowę i goniące ich terminy. Absurd totalny! Naczelny ocenił sytuację jako beznadziejną i wycofał się do domu, ja zostałam na polu bitwy. Bić się co prawda nie było z kim, dyskutować też nie, więc na odsiecz wezwałam najważniejszych z gminnego urzędu i czekałam aż przyjadą. Tymczasem sytuacja zrobiła się jeszcze bardziej nerwowa, bo pojawił się wielki pojazd z betonem i tylko czekał aż będzie miał na tyle wyrównany teren aby opróżnić na niego swoją zawartość. Robotnicy pracowali gorączkowo i widać było, że spieszy im się aby wylać beton zanim odsiecz przybędzie. Parę minut i ekipa mająca mnie ratować przed zabetonowaniem stała już pod bramą. No i zaczęło się. Dwie strony, jedna tak, druga owak, a ja pomiędzy nimi z moimi wątłymi argumentami. Długo trwały pertraktacje, zdążyłam ochrypnąć od przekrzykiwania jakiegoś wściekłego pneumatycznego ubijaka, spalić sobie od słońca nos i porządnie zgłodnieć. W końcu mogłam ogłosić, że wygrałam rundę. Szalunek został rozebrany, nawieziona ziemia wybrana, stan poprzedni przywrócony. Ustalono, że brama zostanie podniesiona wyżej, że teren będzie zniwelowany w głąb naszej działki, że wjazd i wyjazd będzie możliwy, że koszty poniesie ktoś tam, i że nie będzie więcej powodu do irytacji. I tak się stało!! Zamieszania przy tym trochę było, bo musieliśmy na czas prac tj. 2 dni, wzdłuż terenu zamontować prowizoryczne ogrodzenie aby czworonogi nie poszły sobie w świat. Psy były trochę zdziwione co to za dziwna siatka, ale przyjęły zmianę spokojnie i obserwowały przez nią co robią ludzie i ich maszyny. Jedynie Misiek zdenerwował się na widok ładowarki i ruszył na nią groźnie, zapominając, że przed nim druciana sieć. Wpadł w nią głową tak, że ta znalazła się po drugiej stronie, ale szczęśliwie nie pokaleczył się i nie zerwał prowizorki. Dzisiaj już wszystko w normie, tzn, brama stoi, podjazd porządnie zbudowany, chodnik położony, emocje opadły. Wydarzenie godne opisania w jakiejś księdze absurdu...

Pełnia lata, czyli dla wielu z nas czas urlopowania się i błogiego lenistwa. Moje plany wyjazdowe wzięły jak to się mówi w łeb, urlop odłożony na potem lub nawet ad acta, relaksuję się ze szczeniętami w ogrodzie i cieszę się z pięknej pogody. Chyba już mocno zgredziałam, bo wystarcza mi patrzenie na dwa brykające szczeniaki, na zieleń, na barwnie kwitnące kwiaty... A nastrój mam dobry, bo Naczelnemu lepiej, jego ostanie niedomaganie okazało się zwykłym przeziębieniem (ciekawe co wyprawiał, że doprowadził się do takiego stanu?), w niedzielę jadę po niego i przywożę do domu! Koniec z moim słomianym wdowieństwem! Cieszę się ogromnie, wreszcie będzie normalnie, bo ja bez Piotra to jak ręka pozbawiona palców. Ci co oglądali mój wynalazek mogą tylko mi przytaknąć, moja inteligencja techniczna wskaźnik ma z pewnością znacznie poniżej normy, zanim coś naprawię lub zmodernizuję to wcześniej popsuję do reszty. Pochwaliłam się przez telefon Piotrowi, że udało mi się zabezpieczyć schody przed wypadaniem szczeniąt przez poręcz na głowy o jedno piętro w dół, na co usłyszałam, że pewnie zawezwałam kogoś, kto te schody zdemontował. Pomyślałam, że już niedługo nie będę robić niczego, co ON potrafi lepiej!

Dzisiaj dla odmiany, zamiast zdjęć shar-pei, parę migawek kwiatów z mojego ogrodu.

Znowu martwię się o Piotra. Naczelny kuruje swoje skołatane i popękane serducho w Bad Schandau. Niestety nie wiedzie mu się najlepiej. W pierwszym tygodniu kuracji uskarżał się jedynie na nudę, ale od wczoraj gorączkuje i ogólne samopoczucie ma kiepskie. Nie wiem dokładnie co mu jest (on sam nie jest w stanie tego określić) i martwię się strasznie. Czuję, że opadam z sił, mam wrażenie jakby mnie z każdym dniem ubywało. Permanentny stres ostatnich tygodni wyraźnie daje mi znać o sobie.