Nasze shar pei

Dzień rozpoczęłam od ścigania Mon Cheri z aparatem fotograficznym, a efekt mojego trudu do oglądania po prawej. Łatwo nie było... Kto nie zna naszej Moni, ten nawet nie przypuszcza jak wielki temperament może mieć niewielki shar pei. Monia to wulkan energii w stanie permanentnej erupcji. Rozpiera ją siła czerpana z radości życia, energia młodego i wiecznie cieszącego się do wszystkiego i wszystkich (z wyjątkiem do labka sąsiadów!) psa. 9 miesięcy ukończyła dzisiaj nasza psina, zdjęcie więc na pamiątkę aktualne, pokazuje Monię taką jaką jest, rozbrykaną, rozbawioną, zawsze w ruchu, prawie niemożliwą do sfotografowania. Monia zawsze jest pierwsza. Pierwsza gdy trzeba powitać gości, pierwsza przepycha się przez drzwi gdy psy wybiegają z domu, a jeśli któryś z nich stoi jej na drodze, to po prostu przeskoczy przez niego i pogalopuje dalej radośnie, nie oglądając się za siebie. Monia jest psem wzrokowcem, pierwsza ze stadka dostrzeże kota, pierwsza dopadnie do drzewa, na którym ten się schronił, pierwsza dostrzeże przechodnia na ulicy i pierwsza go oszczeka. A gdy wołam psy do domu, to Monia ciesząc się do mnie po psiemu, przybiega też jako pierwsza. Powiem wam, że miło mieć przy sobie tak radosnego psa jak nasza Monia.

Edyta do mnie:
"jak widać na zdjęciach miłość Mańki do Stasia kwitnie
to jest jego druga niańka, a jej ulubione zajęcie to jak tu dostać się do rączki lub nóżki i ją wymyć fioletowym jęzorem ".

Mon Cheri wkracza dziś dumnie w dziewiąty miesiąc życia. Za nami pełne osiem miesięcy radości i zmagania się z już dwudziestokilowym, czerwonym diabełkiem.
Z każdym miesiącem wraz z wiekiem i ciężarem ciała przybywa jej imion, na które reaguje wedle uznania. Oto niektóre z nich: Monia, Moooooni, Moniaaaaaa, Mooooniiiiczkaaa, Wracaj Niedobry Psie.
Monia jest psem samodzielnym i rozumnym, z rozumkiem na własny użytek. Jak to shar pei. Zawsze pierwsza do miski i do wyjścia z domu, zawsze ostatnia gdy wołam psy. Największy respekt czuje przed tatą Miśkiem, a w następnej kolejności przed Naczelnym. Mnie lubi, dobre i to. Najlepiej dogaduje się z mamą Bellą, babci Tequilli raczej schodzi z drogi, z ciotką Simonką bierze się czasem za łby, ale bezkrwawo. Stosunek do szczeniąt ma wyraźnie pogardliwy, nic dziwnego, zapomniał wół jak cielęciem...
Z okazji wyrośnięcia ze szczenięctwa i wkraczania w wiek młodzieńczy Wszystkiego Najlepszego dla rodzeństwa Mon Cheri: dla Skarbulka Messiego, dla kochających śnieżne zaspy Morcheeby i Mani oraz dla emigrantów Twistera i Ozzego. Rośnijcie wszyscy zdrowo!

Pomału przygotowujemy Bellę do roli matki. Przytargaliśmy ze strychu skrzynię, w której zawsze rodzą i odchowują się szczenięta i zachęcaliśmy na wszystkie sposoby Bellę, aby w niej się położyła. Najpierw nie bardzo chciała wejść, ale gdy włożyłam do skrzyni nieznaną jej zabawkę to zainteresowała się nią. Leży teraz ze swoją świnką i wylizuje ją czule, a robi to tak jakby wylizywała swojego noworodka.. Świniak jest gumowy, przy naciśnięciu wydaje dość porażający odgłos, coś w rodzaju głośno wypuszczanego H2S. Bellę to niesamowicie bawi i zajmuje, więc zabawka cel swoj spełnia.

Bella przyrasta z wdziękiem zwisłobrzuchej świnki wietnamskiej i z dnia na dzień coraz jej więcej. Jest i Simonka na zdjęciu, zabrakło fotki z niedzielnej wystawy, niech chociaż będzie ta przy misce. Jakoś chudo i mizernie wygląda Simonia przy swojej starszej siostrze... Jeśli Bella będzie powiększać się w tak szybkim tempie, to niebawem przysłoni sobą Simonkę. A skoro już jesteśmy przy miskach to powiem wam, że jedzenie jest zawsze akcją i atrakcją dla moich psów. Najpierw pożerane jest własne papu, potem starannie wylizywana miska, a na końcu kontrola czy aby w cudzej niczego nie pozostało. Miski, mimo że podgumowane, przepychane są po posadzce z kąta w kąt i tak jak widać na zdjęciach, Bella zaczyna posiłek w innym miejscu niż go kończy.

Przed nami kilka zimnych i pewnie mroźnych miesięcy. Czas na długie spacery z Miśkiem. Im zimniej, tym chętniej i raźniej Misiek maszeruje. Lato go rozleniwia i tuczy, jesień i zima ożywiają, poprawiają kondycję i wigor. 5 kilometrów przemierza mój psiur lekkim truchtem jak na dziarskiego ośmiolatka przystało. A że chodzi grzecznie i nie wlecze mnie za sobą, to aby było mu wygodniej, zamieniliśmy obrożę na gustowne szelki.
Dzisiejszy leśny spacer zakończyliśmy przemarszem przez wieś. Mijaliśmy wiele domów, co dom to płot, a za płotami psy. Dużo było tych psów, każdy z nich ujadał na Miśka, on zaś znosił zachowanie burków nad podziw godnie, nawet się nie odwarknął. Pewnie rozpierała go duma z powodu nowych szelek.

Cztery tygodnie ciąży Belli już za nami, szczenięta w brzuchu są o czym wyraźnie świadczy obły już jego wygląd. Zaokrągliła się Bella tu i ówdzie, a w szczególności tu, co chyba na załączonym zdjęciu widać. Bardziej i szybciej niż wygląd Belli zmienił się jej nastrój. Jest spokojniejsza niż zazwyczaj, nie szaleje już z psami, stała się dostojniejsza, powolniejsza w ruchach no i ciągle chce jeść. Nie chodzi jej bynajmniej o karmę, tę tak czy owak wcina chętnie, ale o wszystko co my jemy. Mandarynka - głodne oczy - DAJ! Dajemy, ona wypluwa, nie to nie było to. Jabłko - Daj! Zjedzone. Avocado - DAJ DAJ! Fuj, wyplute. Nigdy przedtem nie wspinała się w kuchni na szafkę czy na stół aby sprawdzić co na nich. Teraz to robi, a jej myśl skoncentrowana wyłącznie na jedzeniu. Otwieram lodówkę, Bella za moimi plecami zagląda co z niej wyjmę i od nowa zaczyna się to jej DAJ SKOSZTOWAĆ! Widać, nie tylko kobiety ciężarne mają bliżej nieokreślone zachcianki na coś słodkiego, kwaśnego, dziwnego, itp.. Bella też je ma!

Dzisiaj Cheri ukończyła 4 miesiące. W tym wieku szczenię ma już połowę wagi dorosłego psa, a dobrze byłoby aby miało też przynajmniej połowę jego pomyślunku. Cheri ma swój rozumek, ale całkiem na własny użytek, czyli wieczne psoty i głupoty. Ostatnie jej wyczyny to:

Podczas miziania się z moją ciotką, radosny chwyt tejże ostrymi ząbkami w przegrodę nosową. Aj, to boli! Wiem coś o tym, bo już to z moją psiną przerobiłam i jestem ostrożna gdy trzymam ją blisko twarzy.

Nadżarte obuwie mojego męża, tudzież jego gościa. Zacni panowie porzucili swoje trepy w zasięgu zębów szczenięcia. W dodatku mieli potem pretensje do psa. Nie popieram zżerania obuwia, ale akurat te buty były już tak zużyte, że Cheri przyspieszyła tylko wymianę starych na nowe. I jak tu się gniewać na szczenię?

Od wczoraj Cheri potrafi z rozpędu wskakiwać na sofę. Widok porażający! Skok na sofę ma na celu dopadnięcie i oblizanie po twarzy siedzącego na tejże. Na jednym oblizaniu niestety się nie kończy, po pierwszym następują kolejne, a po nich próba chwytu zębami za nos. Nie siadam już na sofie. W trosce o moją przegrodę nosową, sadowię się w fotelu i barykaduję stołem.

Z lekkich plastikowych misek mogą jeść i pić tylko dorosłe psy. One to nie mają chęci aby nadgryźć naczynie lub co gorsza chwycić je w zęby i przechylić sobie nad głowę wraz z jego zawartością. Cheri uważa, że obsypanie się karmą jest bardzo zabawne. Próbuje tej sztuczki z nową, ciężką miską, ale jej się to nie udaje. Jeszcze nie...

Poza wyżej wspomnianymi głupotkami, Cheri to radosny i miły szczeniak. Nie tylko my ją kochamy, nasze dorosłe psy również i tak jak my wybaczają jej wiele.