Nasze shar pei

Tak to Mon Cheri w towarzystwie wujka Torresa (Lovey Dovey) urlopuje się u Natalii. A ja tęsknię za moją psiną bardzo... I nie tylko ja. Pampus nam zmarkotniał, wyraźnie brakuje mu jego towarzyszki zabaw. Za to Torres przy Moni wygląda na uszczęśliwionego!
A swoją drogą to ciekawe gdzie sypia Natalia, skoro psy zaanektowały jej łóżko??
Wszystkie zdjęcia urocze, ale fotka Moni przytulającej pluszaka wprost genialna! Wielkie dzięki za te zdjęcia!!

Nino raz jeszcze. Pięknego przecież nigdy za wiele, nieprawdaż? Zaaklimatyzował się w Warszawie Nino na dobre, wie na co może sobie wśród swoich ludzi pozwolić i skwapliwie z tej wiedzy korzysta. Mądry pies z niego będzie, nie mam co do tego najmniejszych wątpliwości. Rozwija się pięknie, co i bez mojego komentarza na załączonych fotkach każdy widzi, a psoci z umiarem o czym radośnie mi doniesiono. I tak to czasem nadgryzie któryś z gustownych mebli, czasem porwie coś smakowitego ze stołu lub przesadzi kwiatki na tarasie. Tym, co to nie całkiem na bieżąco w naszych zagmatwanych koligacjach, wyjaśniam że Nino to synek naszej Belli (Xabea Bonomiella) urodzony na początku tego roku, jako jeden z czwórki szczeniąt w miocie N. Na blogu pojawia się od czasu do czasu jego miotowy brat Nelson oraz starsza siostra, znana wszystkim bywalcom - Morcheeba. No to, teraz wszystko jasne, wiadomo już who is who, jesteśmy w domu, cieszymy się do naszych wszystkich psich dzieci, pozdrawiamy!

No powiedzcie proszę, czyż nie słodkim jest 7 miesięczny już (dopiero) Nino? Ktoś zaprzeczy?? Nie sądzę....
Dziękuję bardzo Beacie za nadesłanie mi tego super zdjęcia, jest czym pocieszyć oko!

Trochę jesteśmy zmęczeni, trochę lekko skołowani ze szczęścia. O śnie na razie nie ma mowy, siedzimy prze Tequi i jej dzieciach, oglądamy, komentujemy, cieszymy się. Tak bardzo marzyłam, aby Tequi choć raz jeszcze miała szczenięta. I spełniło się. Nasza siedmioletnia znowu spisała się wspaniale! Fakt, że zanim urodziła to przetrzymała nas kilka dni, zatroszczyła się o to abyśmy wiedzieli co znaczy napięcie oczekiwania, potrafiła całym swoim zachowaniem skupić moją i Piotra uwagę tylko na sobie, aż w końcu obdarzyła nas takimi szczeniętami o jakich marzyliśmy. Moja kochana Tequilla! Alma mater - matka rodu, rodzicielka naszej wspaniałej i wyjątkowej Belli oraz nie mniej wyjątkowej Simonki, sama championka i matka oraz babcia championów! Przepraszam, ale nie mogę się powstrzymać od pochwalenia Tequilli, jest ona moją dumą, dumą i radością są też jej dzieci, te które odeszły z naszego domu i te, które w nim pozostały. Rośnie ostatnie już pokolenie po Tequilli, patrzę na malce i cieszę się, że takie udane, że mają wspaniałe głowy, ale też i trochę mi żal, że to już naprawdę ostatnie Tequilaki... Tak, mama Tequi 2 czerwca skończyła 7 lat i chociaż na to nie wygląda, to niebawem będzie się zaliczać do weteranek. Ale stop! Kobietom wieku się nie przypomina, aby zatrzeć więc złe wrażenie i naprawić popełniony nietakt wspomnę, że Tequilla to Młodzieżowy Champion Polski, Zwycięzca Rasy, wielokrotna złota medalistka, matka udanych dzieci z miotów W, X oraz L. Tequilla, dobry duch naszego domu!

Piękny dzień! W jednej ręce mam smycz z Monią, w drugiej z Pampusem, na szyi aparat fotograficzny. Idziemy na spacer. Cel wiadomy, ruch na świeżym powietrzu dla zdrowia, ale też i okazja aby nauczyć moje dwa najmłodsze tego i owego, co to pies umieć musi, a z czego człowiek się cieszy. Z Pampusem sprawa prosta, on grzeczny i spokojny, drepcze przy mnie, nie ucieka, przymila się, z szelkami i ze smyczą już pogodzony. Z Monią jest trudniej, ją energia roznosi, ona musi biegać i to dużo. Biega więc z tą radością młodego stworzenia i wyraźnie cieszy się, że nie ma takiego psa, ani człowieka co by ją dogonił. Pampus rozsądnie nie próbuje dorównać kroku Moni, chyba rozumie, że przy długonogiej jest bez szans. Zabawnie wyglądają moje młode psy razem, ona smukła, pełna gracji i zwinna, on jeszcze mała i ciężka kluska. Wybiegały się i wyszalały oba. Monia gnała jak sarna susami przez pola, zwrotami tak szybkimi, że wzrok prawie nie nadążał. Biegać, biegać i jeszcze raz biegać! Pampus przebierał dziarsko krótkimi nóżkami i wyraźnie uśmiechał się do mnie swoją szeroką paszczą. Zresztą popatrzcie sami jak wyglądali razem na dzisiejszym spacerze przez pola.