Poradnik

Szczenięta i ich odchowanie to temat dla mnie zawsze aktualny, nawet jeśli żadna z moich suk nie posiada ani nie spodziewa się przychówku. Zawsze ktoś ze znajomych hodowców ma akurat szczenięta, czyli temat do rozmów a często i do refleksji. Ostatnio zaprzątała mi głowę herpeswiroza siejąca spustoszenia w hodowlach. Choroba, na którą padają często wszystkie szczenięta z zainfekowanego miotu. Informacji w polskim internecie na temat herpeswirozy znalazłam niewiele, trochę więcej na stronach angielskojęzycznych, trochę w literaturze, część u znajomych wetów. Może kogoś to zainteresuje, chociaż nikomu konfrontacji z herpeswirozą nie życzę.

Herpes u psów w literaturze opisany jest jako canines Herpesvirus Typ 1 (CHV-1) i jest najczęstszym przypadkiem śmierci szczeniąt, przede wszystkim tych co umierają w wieku 3-4 tygodni, a często i wcześniej.
O działaniu wirusa na psy dorosłe nie znalazłam żadnych informacji poza tym, ze zarażona dorosła suka ma czasami lekki katar, który nie leczony sam przechodzi. Wirus zagnieżdża się przeważnie w drogach oddechowych lub w ściankach pochwy. Czasami tworzą się w tych miejscach pęcherzyki ale nie zawsze, często infekcja przebiega bezobjawowo. Wirus uaktywnia się jak każdy herpes dopiero przy stresie i wtedy dopiero może zostać wydzielany na zewnątrz organizmu poprzez błony śluzowe.
Choroby nie należy traktować tylko jak te przenoszone drogą płciowa, zarażenie następuje również drogą kropelkową chociaż ryzyko zarażenia drogą płciową jest duże. Szczególnie narażone na infekcje są suki odwiedzające często wystawy bądź mające kontakty z obcymi psami.
Szczenięta mogą się zarazić herpeswirusem w rozmaity sposób. Wirus może przeniknąć poprzez łożysko matki, mogą się też zainfekować podczas porodu przez wyciek z błon śluzowych matki. Matka może tez zainfekować szczenięta podczas lizania ich. Zarażone szczenię poprzez bliski kontakt z rodzeństwem bardzo szybko zaraża następne i w ten sposób herpes rozprzestrzenia się na cały miot.

Ciąg dalszy "Herpeswiroza - canines herpesvirus" »

Dobrych rad na temat wyboru psa, jego chowu i hodowli udziela bogata już w Polsce literatura kynologiczna. Pisze się o różnych rasach, daje się takie czy inne wskazówki, ale sądzę, że dla mnie zostało jeszcze pewne pole do popisu. Zresztą nie jest moim celem podawanie ścisłych recept na dobry chów psów, bo nie tylko każda rasa różni się wymogami życiowymi, ale nawt poszczególne osobniki tej samej rasy nie są jednakowe pod tym czy innym względem. Moje porady będą więc ogólnikowe. Dla wielu ludzi "psiarstwo", już nie mówiąc o kynologii, stanowi obszar nieznany, terra ignota. Przede wszystkim stawiam pytanie , czy i kto powinien przyjąć do domu psa? Wielu przestrzega: nie sprawiajcie pieska dziecku. Będzie tylko kłopot i wyrzucone pieniądze. A ja bym powiedziała, jeśli dziecko bardzo pragnie, kupcie mu pieska. Mówcie, że należy do niego, jednak nie jako zabawka, ale miły towarzysz. Na jedno tylko musicie być przygotowani: zasadniczą opiekę będziecie sami sprawować nad nowym ulubieńcem, podobnie jak nad swoim dzieckiem. Gdybyście liczyli na to, że wasz kilkuletni syn lub córka dobrze się zaopiekuje zwierzęciem, będzie sumiennie je karmić, pielęgnować w zdrowiu i w chorobie oraz regularnie wychodzić z nim na dwór, to nałożylibyście na małolata obowiązki przekraczające jego psychiczne możliwości. Piesek z radością powitany znudziłby się dość prędko. Jego zaniedbywanie doprowadziłoby was do irytacji i zapragnęlibyście pozbyć się go gdziekolwiek. Byłoby to krzywdą dla zwierzęcia, przykrością dla wszystkich domowników i demoralizacją dziecka.

Ciąg dalszy "Co komu poradzić" »

Zainteresowanym chorobami nękającymi shar-pei polecam niżej wyszczególnione tematy. Teksty pochodzą z Magazynu Weterynaryjnego. Warto się z nimi zapoznać, co nie znaczy aby od razu wpadać w panikę i doszukiwać się choroby u zdrowego psa. Klinicyści nie mają możliwości prowadzenia statysyk zdrowych zwierząt, ich doniesienia opierają na przypadkach znanych z praktyki.

Uwaga: teksty przedstawione są w formie graficznej (ochrona przed kopiowaniem) . W lewym, górnym rogu każdego obrazka widoczna jest ikonka służąca do powiększenia go, tak aby tekst byl czytelny.

• Najnowsze doniesienia z rozpoznania i leczenia chorób skóry u shar-pei

• Choroby skóry najczęściej spotykane u psów rasy shar-pei

• Schorzenia związane z anatomiczną budową skóry

• Ciąg dalszy chorób skórnych, podsumowanie, profilaktyka

Często otrzymuję zaskakujące mnie pytania od posiadaczy psów, którzy swoją wiedzę kynologiczną zaczerpnęli z przedziwnych opowieści. Postanowiłam więc odpowiedzieć hurtem i sprostować niektóre dość zakorzenione w społeczeństwie pojęcia dotyczące zdrowia psów i ich potomstwa.

Ciąg dalszy "Przesądy i błędne pojęcia" »

Uszy psa powinny być czyszczone tylko w razie potrzeby. Nie należy tego czynić tak na wszelki wypadek, ponieważ woskowina w zwenętrzynym kanale słuchowym chroni głębsze partie ucha przed zanieczyszczeniami. Dopiero gdy dojdzie do nadmiaru, wkraczamy z czyszczeniem uszu. Uszy zdrowe, nie objęte procesem chorobowym wystarcza wyczyścić watką zwilżoną olejem parafinowym, olejkiem dla niemowląt a najlepiej specjanym płynem czyszczącym dla psów. Czasem wystarczy wpuścić do każdego ucha nieco tej zawiesiny, rozmasować nasady małżowin usznych, a środek sam rozpuści złogi woskowiny. Shar-pei charakteryzujące się znacznym pofałdowaniem przewodów słuchowych, mają skłonność do stanów zapalnych i grzybic ucha zewnętrznego. Pierwotną przyczyną może być uaktywnienie obecnych w uchu drobnoustrojów (gryzbów) lub dostanie się ciała obcego. W lecie bywają to plewki zbóż i traw, które nie usunięte drażnią delikatny nabłonek ucha i w konsekwencji wywołują stany chorobowe. Wtedy nasze zabiegi pielęgnacyjne powinny być sterowane przez lekarza weterynarii. Zgłaszamy się do niego gdy nasz pies trzepie uszami, przekrzywia głowę na bok, ma rozgrzaną małżowinę w pobliżu przewodu słuchowego, względnie ucho wewnątrz jest czerwone i brzydko woniejące.

Ciąg dalszy "uwagi o pielęgnacji psa - uszy, zęby" »

Już 3-tygodniowe szczenię wymaga pierwszego zabiegu pielęgnacyjnego. Jest to przycięcie pazurków. Gdyby nie były skracane to przy ssaniu podrapałyby okolice matczynych sutek. Poza tym długie pozurki u szczenięcia powodują zbytnie rozstawianie palców na boki przy bieganiu. Stąd chód pieska staje się nieprawidłowy. Kiedy szczenię zacznie chodzić na spacery, prawdopodobnie będzie miało sposobność ścierać sobie pazury o twarde podłoże. W lecie zbawcze pod tym względem jest chodzenie po chodniku lub innej utwardzanej nawierzchni. W śnieżne zimy bywa, że pazury rosną bez przeszkód i wtedy należy je przycinać.

Ciąg dalszy "uwagi o pielęgnacji psa - pazury, sierść, oczy" »