Shar Pei od Bonomielli

Powinni(śmy) tego zabronić

nospam@example.com (Mo_Wiola_artur) — Mon, 08 Mar 2010 16:13:55 +0100

Czas najwyższy napisać parę słów o spacerach z Mo. Wszak już 9. miesięcy minęło i zdanie jakieś mamy i w tej sprawie. O tym, że Morcheeba to wybitna indywidualistka, Pani Marta miała okazję się przekonać osobiście. To jak wielkim jest wolnomyślicielem, dowiadujemy się z każdym kolejnym dniem.

Ooo, jezioro zamarzło...

Sprawą bezdyskusyjną jest, że lubimy spacery. Te dalsze i te wokół bloku. Pogoda nie ma znaczenia. Pora dnia/nocy ma znaczenie tylko dla Pańciów, bo dla Mo spacer w środku nocy lub o świcie nie stanowi problemu. Spytacie pewnie, czy spacery z Mo to przyjemność? Oczywiście że tak, ale nie wyczerpuje to tematu. Trzeba bowiem liczyć się z tym, że Mo ma dużo siły i przeciąganie się z nią lub narzucanie kierunku raz, że jest nieetyczne, to i niewykonalne. Spędzany wspólnie czas umili choćby gonienie za latającymi liśćmi/ foliówkami, kończące się ich dopadnięciem i zamordowaniem; piętnastominutowe kontemplowanie wypakowywania zakupów z supermarketu przez sąsiadkę, sprawdzanie techniki i staranności odśnieżania auta, czy też fascynowaniem się w ciszy niezwykłością kapiącej wody z daszku w dobie ocieplenia. Z czasem osiągnie się także fantastyczny refleks i czasy na sześćdziesiątkę lepsze niż niektórzy lekkoatleci, gdy Mo wypatrzy innego psa. Szalony bieg do zabawy jest powiedzmy "regułą", niezależnie, czy wypatrzony jest ujadającym spienionym z wściekłości wilczurem, czy też przerażonym szybkością napadu terierem. Zdarza się przez to, że jakiś golden wskoczy właścicielowi na opa z prośbą o ratunek, a większość Yorków zawczasu zostanie schowanych do torebki, zanim zostanie wciągnięte przez nos Morcheeby. A trzeba być też świadomym, że tylko husky nadąży za Mo w śniegu lub na lodzie. Nauczycie się także zbiegać ze schodów w technice parkour, skakać w pełnym biegu przez ścięte drzewa/ pniaki i na zawołanie zatrzymywać w miejscu. Obowiązuje bowiem sportowa reguła: szybciej, bardziej stromo i trudniej to lepiej. Jeśli z jakichś powodów nie odpowiadałoby to komuś, wystarczy puścić smycz lub... wyperswadować poprzez merytoryczne wypowiedzenie swoich racji, przy użyciu wyłącznie obiektywnych i istotnych argumentów. Trzeba być przekonującym i się sprężać, bo czasu jest zwykle około 10 sekund.
Myliłby się ten, kto sądzi, że to straszne. Wprost przeciwnie, Mo jest niezwykle pogodną żyjącą pełnią życia sunią, która gdy tylko nadarza się okazja do zabawy, chętnie z tego korzysta. W wolnych chwilach poznaje także reguły mechaniki, techniki i wszelkich innych nauk, bo jest bardzo mądrą psiną i na naukę zawsze jest dobry czas. Spacery z Mo przypominają te z małym dzieckiem, wszystko i wszyscy musi być oglądnięte, fajnie gdy powąchane, a nawet jeśli to możliwe posmakowane. Nic więc dziwnego, że jednym z ulubionych miejsc w których lubi bawić się Mo są opuszczone w zimę place zabaw. Tu swoimi umiejętnościami i odwagą zaskakuje nas najbardziej. Pech w tym, że wkrótce Morcheeba nie będzie miała tam wstępu. Dlatego powinni(śmy) tego zabronić.

Sznurki i sznureczki

nospam@example.com (Marta) — Sat, 06 Mar 2010 13:11:30 +0100

Nathalina i Wawik - zabawa w wyciąganie sznurka z kaptura

Każdy właściciel szczenięcia stara się uszczęśliwić swojego pupila przeróżnymi zabawkami, często w nadmiarze. Przyznaję się, że ja także. Zgromadziłam już potężną ilość wszelkiego rodzaju i wielkości pluszaków, piłeczek, kółek, plecionych sznurków, zabawek piszczących, chrumkających i grzechoczących. A czym lubią bawić się szczeniaki? Tu ekspertem jest Artur, przetestował wraz z Morcheebą chyba wszystko co do zabawy oferował szwedzki-niebieski sklep i słusznie zauważył, że jeśli zabawka to miękka i koniecznie z jak najdłuższą metką. Zabawka musi mieć to coś, za co można złapać i tarmosić. Sznurek wystający z naszej odzieży z pewnością również zainteresuje szczenię i obojętne czy będzie to sznurek od kaptura czy od bokserek. Sznurek pleciony ze sklepu z zabawkami dla psa też cieszy, ale nie tak jak ten od ubrań. Natomiast Nino upodobał sobie do zabawy mopa pełnego długich sznurków. Z tego co dowiedziałam się od p. Beaty, dostanie własnego. Kupuję ten pomysł! Myślę, że nasza Monia ucieszy się do sznurków z mopa i być może zajmie ją nowa rzecz na tyle, że przestanie wyciągać nam sznurowadła z butów!

Monia zawsze pierwsza

nospam@example.com (Marta) — Fri, 05 Mar 2010 15:37:34 +0100

Monia - 9 miesięcy

Dzień rozpoczęłam od ścigania Mon Cheri z aparatem fotograficznym, a efekt mojego trudu do oglądania po prawej. Łatwo nie było... Kto nie zna naszej Moni, ten nawet nie przypuszcza jak wielki temperament może mieć niewielki shar pei. Monia to wulkan energii w stanie permanentnej erupcji. Rozpiera ją siła czerpana z radości życia, energia młodego i wiecznie cieszącego się do wszystkiego i wszystkich (z wyjątkiem do labka sąsiadów!) psa. 9 miesięcy ukończyła dzisiaj nasza psina, zdjęcie więc na pamiątkę aktualne, pokazuje Monię taką jaką jest, rozbrykaną, rozbawioną, zawsze w ruchu, prawie niemożliwą do sfotografowania. Monia zawsze jest pierwsza. Pierwsza gdy trzeba powitać gości, pierwsza przepycha się przez drzwi gdy psy wybiegają z domu, a jeśli któryś z nich stoi jej na drodze, to po prostu przeskoczy przez niego i pogalopuje dalej radośnie, nie oglądając się za siebie. Monia jest psem wzrokowcem, pierwsza ze stadka dostrzeże kota, pierwsza dopadnie do drzewa, na którym ten się schronił, pierwsza dostrzeże przechodnia na ulicy i pierwsza go oszczeka. A gdy wołam psy do domu, to Monia ciesząc się do mnie po psiemu, przybiega też jako pierwsza. Powiem wam, że miło mieć przy sobie tak radosnego psa jak nasza Monia.

Nie gniewamy się...

nospam@example.com (Marta) — Thu, 04 Mar 2010 23:56:00 +0100

NCS i Krzyś

..z zabawkami

z Fionką

Weronika podesłała mi zdjęcia NCS. Cel wiadomy: mam się pochwalić nimi w blogu. OK, chwalę się i cieszę się z fotek bardzo. Malutka jest śliczna i to bardzo, niech nikt nie zaprzecza, bo nie zniosę! Weronika kocha swojego malca ogromnie i chce abym powiadomiła o tym świat. Wierzę jej i z chęcią powiadamiam. Nie ma to jak pańciowie zakochani w swoich czworonogach! Weronika ma obawy, że jeśli nie napiszę, że była u mnie nie tylko po odbiór swojego skarba, ale i wówczas gdy ten był noworodkiem, to co niektórzy mogą pomyśleć, że gniewamy się na siebie. Nie wiem kto śmiałby tak pomyśleć, ale na wszelki wypadek informuję, że nie gniewamy się, a wręcz przeciwnie, bo utrzymujemy ze sobą ożywiony i bardzo przyjazny kontakt. A jak to było przedtem? Ho, ho, już dwa lata temu Weronika zadeklarowała chęć wzięcia szczeniaczka ode mnie. Miłe, prawda? Czekała dość długo, bo i wymagania miała co do przyszłego pieska. Musiał być on, a właściwie ona koniecznie podobna do mojej Simonki. No i spełniło się, urodziła się taka wymarzona przez Weronikę sunia, mordziata kluska podobna niebywale do swojej ciotki. Nie tylko wygląd ma zbliżony do niej, imię również - ona: N-Classic Simonne, ciotka: La Simonne. Dwie Simonki z Bonomielli, ale żeby ich nie pomylić, to młodszą będę nazywać NCS. Weronika wybaczy i nie pogniewa się...

Nowi autorzy w blogu

nospam@example.com (Marta) — Wed, 03 Mar 2010 23:39:31 +0100

Z dzisiejszym dniem blog pozyskał nowych autorów: Gosię i Dominika z Nelsonem. Oni piszą, on inspiruje, my czytamy. Z zamiarem blogowania sympatyczny duet nosił się już od paru tygodni, oczekiwali tylko na aż Nelson zamieszka wraz z nimi w rodzinnym Krakowie. Zanim do tego doszło była między nami korespondencja, były rozmowy telefoniczne, były też odwiedziny u nas, wzajemne zapoznanie się, był też z początkiem grudnia wspólny spacer.

grudniowy spacer

Maxie w natarciu

Misiek pozwolił się bez protesu prowadzić Dominikowi, z Gosią maszerowała przez las Maxie. Misiek stateczny i spokojny, bullmastiffka rozradowana i rozochocona okazywanym jej zainteresowaniem, z gracją typową dla kolosów przewracała lżejszą od niej Gosię na ziemię. Wesoło było... Nelson Admiral był wówczas dopiero w planie, tylko imię dla niego było już wybrane i zaklepane. Plan został zrealizowany, Nelson z początkiem stycznia przyszedł na świat. Będziemy teraz obserwować jak im się razem wiedzie, będziemy im kibicować. Wszystkiego dobrego Gosiu, Dominiku i Nelsonku!

Nelson w Krakowie

nospam@example.com (Gosia_ &_Dominik) — Wed, 03 Mar 2010 18:47:07 +0100

Nelson wśród zabawek.

Czas mija niesłychanie szybko i Nelson od trzech dni jest z nami w nowym domku. To niesłychanie grzeczny i spokojny piesek! Jesteśmy pełni dumy, że maluch tak szybko zaklimatyzował się i polubił nowych właścicieli, co pokazuje tuląc się do nas i szukając, jak tu polizać fioletowym jęzorem swoich pańciów.
Podróż z Goli do Krakowa minęła w miarę szybko i spokojnie. Nelsonik przez cały czas spał grzecznie na moich kolanach, nie zapłakał ani razu. 4 godziny jazdy samochodem uspały psinkę. Około 16 byliśmy już w domu. Nelson ostrożnie wszedł do mieszkania, obwąchał wszystkie kąty pokoju i od razu wskoczył do swojego legowiska pełnego zabawek. Z pewną rezerwą obserwował swoją Panią i cichutko drzemał. I tak legowisko z szerokim rantem stało się ulubionym miejscem Nelsonika do wypoczynku i zabawy, kojarzy mu się z bezpieczeństwem i słodkimi drzemkami, bo jak psinka usłyszy jakiś hałas, coś nieprzewidzianego, a jest poza swoim łóżeczkiem to hop - czmycha pędem i jednym susem wskakuje do leżanki.

Czas na drzemkę.

Tu jest miło, ciepło, spokojnie i bezpiecznie. Pierwszy dzień maluch spędził w jednym pokoju, nie było mowy o tym, żeby zobaczyć co jest w pozostałej części mieszkania, nie mówiąc już o kuchni, która jest miejscem wyjątkowo strasznym. Gdy Pańciowie znikną w jej czeluściach, Nelson wystawia głowę zza framugi, ale progu nie przekroczy. Pierwsza noc minęła wyjątkowo spokojnie, jak zresztą przepowiedziała Pani Marta znając Nelsonika.

Czemu mnie budzisz?!

Ja, przygotowana na płacze i lamenty nie mogłam wyjść z podziwu. Psiak po zgaszeniu światła po prostu poszedł spać i przeraźliwie chrapał całą noc. Czasami zmieniał miejsce wypoczynku i przemieszczał się z legowiska na dywan, albo rozłożony przy naszej kanapie kocyk. Obudził nas radośnie o 6.30 domagając się uwagi i potem zabawy nie było końca. Nelson to bardzo kontaktowy psiak, uwielbia swoje zabawki, czasami podczas ganiania się po pokoju poszczekuje. Uwielbia pieszczoty, głaskanie po fałdkach i zdecydowanie lubi spanie. Cokolwiek by się nie działo czas na drzemkę musi się znaleźć. Zapowiada się nam bardzo mądry i kochający swoich właścicieli piesek. Z chwilą odebrania Nelsonika od Pani Marty nasze marzenie się spełniło.

Bez szczeniąt...

nospam@example.com (Marta) — Tue, 02 Mar 2010 18:39:19 +0100

Tak trochę mi dziwnie bez szczeniąt. Łapię się na tym, że chodzę cichutko po schodach, że rozmawiam przyciszonym głosem, tak jak bym się obawiała obudzić maluchy. Nie ma już w domu piesków, pozostały tylko moje nawyki. W niedzielę odjechał do Warszawy Nino. Bella pożegnała się z synkiem na swój, znany mi już, sposób. Położyła się przy swoim dziecku, pozwoliła mu się do siebie przytulić i razem z nim ucięła sobie drzemkę. Tak samo żegnała NCS i Nathalinę. Jedynie Nelson odszedł do nowego domu nieutulony przez mamę, ale to tylko dlatego, że bardziej był skoncentrowany na szaleńczej zabawie z Ninem niż na swojej rodzicielce. Bella ma się dobrze, nie rozpacza za dziećmi, apetyt jej dopisuje i znowu chętnie bawi się się Monią, a ta cała szczęśliwa, że znowu ma mamę tylko dla siebie..

.. w łóżeczku

Nowy dom, nowe miseczki

Nino już w Warszawie

Z nowych domów napływają radosne wieści, szczenięta wszędzie dobrze się zaaklimatyzowały, a ja cieszę się wraz ich właścicielami. Zaczęły też nadchodzić zdjęcia maluchów. Wczoraj dotarły fotki Nina, na których widać jak dobrze radził sobie w pierwszym dniu u p. Beaty. Dziękuję bardzo, niech się malec zdrowo chowa i pięknie rośnie!

Sofa - na finiszu

nospam@example.com (Mo_Wiola_artur) — Mon, 01 Mar 2010 00:00:00 +0100

Zagorzali czytelnicy pewnie pamiętają aspekt sofy. Temat wbrew pozorom bardzo aktualny, bo wraz z przedłużającą się zimą, jak i nadciągającą w siedmiomilowych butach wiosną, czas napomknąć co w trawie (a jakże) piszczy.

Postęp cywilizacji

Zwykle tak jest, że głowa rodziny decyduje w pewnym momencie o ustatkowaniu się i co się z tym wiąże nabyciem wygodnego miejsca odpoczynku. Jaką postać przyjmie, to dość osobisty aspekt i nie w tym rzecz. Clue tkwi w jednym, szczególnym szczególe - wygodzie i przyjemności użytkowania. Skoro zatem dwunogi mogą nacieszyć swój kręgosłup i zregenerować morale, to i każdy, kto ma swój rozumek, szybciej niż później uczyni to samo. Nie chcę powtarzać, tego co już napisane, więc skoncentruję się na nowościach.

Po to wynaleziono poduszki...

Mo zdecydowanie sprawia nam dużo radości, tuląc nas do snu i chuchając po twarzach. Nie wierci się, a i kołdry nie zabiera. Poduszkę i owszem, wyłącznie średniotwardą, wypełnioną naturalnym puchem, by podeprzeć kark w każdej pozycji głębokiego snu, raczej nad ranem, by dospać, ale od każdej reguły są wyjątki. Miejsce wystarczające, samodzielnie wybrane - Morcheeba okupuje swoją połowę. Wszak oczywiste, że lubi spać w poprzek, choć nigdy nie gardzi swobodnym wyciągnięciem się i głębokim oddechem, dając do tulenia grzbiecik. Potrafi nam jeszcze słodko przy tym pochrapać, a gdy budzik zadzwoni zagarnąć zwolnione miejsce.

Umawianie audiencji

Lecz strzeżcie się, gdy tylko przekroczycie granicę, świadomie czy nie, delikatnie i z wyczuciem, złapie łapką za dłoń i przesunie tak, by móc kontemplować relaks w spokoju i bez nieproszonych gości. Po trzecim wtargnięciu, można także liczyć na ofuknięcie, a gdyby nie skutkowało, z uniesioną głową udaje się do swojego posłanka, gdzie nikt nie będzie zakłócał spokoju, manifestując takie stare przysłowie, o ustępowaniu mądrego...
Sofa zatem stała się miejscem odpoczynku wszystkich domowników. Ustrojowa demokracja. Czasem tylko za dnia, trzeba z odpowiednim uprzedzeniem umówić się na audiencję.

Spacer do Bralina

nospam@example.com (Marta) — Sat, 27 Feb 2010 20:15:51 +0100

droga do Bralina

z Natalią

Odjechał dzisiaj do Krakowa Nelson, jutro odjedzie do Warszawy Nino i tak to wraz z zimą kończy się kolejny rozdział ze szczeniętami.
Dzisiejszy dzień był pełen wrażeń, no bo pożegnanie z pieskiem, a zaraz potem odwiedziny Natalii i wspólny spacer aż do Bralina. Misiek i Monia nam towarzyszyły. Las i pola ciągle niedostępne, bo pod śniegiem, ale spacer brukowanym chodnikiem też był dla psów atrakcyjny. Dla Moni największą atrakcją były szczekające na nas za płotów psy (Monia niestety też zachowywała się jak wiejski burek), dla Miśka spacer był atrakcją sam w sobie.

Rozczarowanie

nospam@example.com (Marta) — Thu, 25 Feb 2010 16:45:22 +0100

Niestety nie będzie teraz szczeniąt po Simonce. Łudziłam się patrząc na moje grubiejące stworzenie, że może jednak, że może niewielki miot, ale że będą. Dzisiejsze badanie USG rozwiało wszelkie nadzieje. Brzuch Simonki pusty. Tequilli nie badaliśmy jeszcze, ale wygląda, że też nie jest szczenna... Cóż, para poszła w gwizdek. I tak bywa.

Mania u Edyty i Łukasza

nospam@example.com (Marta) — Tue, 23 Feb 2010 19:43:55 +0100

Duża już Mania z małym Stasiem

Edyta do mnie:
"jak widać na zdjęciach miłość Mańki do Stasia kwitnie
to jest jego druga niańka, a jej ulubione zajęcie to jak tu dostać się do rączki lub nóżki i ją wymyć fioletowym jęzorem ".

Ostatni tydzień ze szczeniętami

nospam@example.com (Marta) — Tue, 23 Feb 2010 16:50:12 +0100

W koszu

W nadchodzącą sobotę spakuje walizkę Nelson, a w niedzielę Nino. I tak to na razie zostanę bez szczeniąt. Póki co w domu są dwa, ale ruch potrafią zrobić taki, jakby było ich całe stado. Dzisiaj zważyłam pieski: Nino 7,1 kg, Nelson 7,6 kg. Jeść lubią bardzo i pomału rozwijają w sobie typową dla shar pei pasję żarłoczności. Z podawaniem namoczonej karmy skończyliśmy już, szczenięta wcinają suchą, gryzienie małych granulek sprawia im frajdę. I nie tylko papu smakuje... Nadgryzione są brzegi ich skrzyni, drzwiczki do szafek, framuga drzwi i ... rura od kaloryfera. Jeszcze jeden miot szczeniąt i trzeba będzie pomyśleć o kapitalnym remoncie domu.

No i odjechały już dwa..

nospam@example.com (Marta) — Mon, 22 Feb 2010 16:39:00 +0100

Nathalina i NCS odjechały do nowych domów, a za parę dni zabiorą mi ludzie Nelsonka i Nina. Będzie mi dziwnie, przyzwyczaiłam się do każdego z nich, a one do siebie nawzajem, do naszych psów i do nas. Bella nagłą nieobecność córek znosi mężnie, ale widać, że ciężko jej oswoić się z tym faktem. Zachęcam ją aby pobyła z synkami, ale to na nic. Zajrzy do nich tylko na moment i zaraz wraca do mnie popiskując. Rozstania z dziećmi są dla psiej mamy trudne, mnie też jest jakoś nijako. Napięcie spowodowane zaistniałą sytuacją rozładowuje Monia, dobry duch tego domu. Nasza najmłodsza jest niezrównana jeśli chodzi o zabawę i potrafi zmotywować do szaleństw i gonitw całe stadko. Nawet stateczny już Misiek bryka przy niej jak szczeniak, a i Bella się odpręża. Simonka też chętnie by poszałała z psami, jej niestety już nie wolno. Ciężarna aż do porodu musi się oszczędzać. To już niedaleko, dzieci Simonki urodzą się za około 10 dni. I znowu jestem w ogromnym napięciu.

Piękny dzień

nospam@example.com (Marta) — Thu, 18 Feb 2010 15:36:33 +0100

dwie na śniegu

Simonka

Matka i córka

Piękny dzień, cieszy się człowiek, cieszy się shar pei! Rozleniwiłam się, rozmarzyłam, że może to już pierwszy zwiastun wiosny...

Oczekiwania

nospam@example.com (Marta) — Wed, 17 Feb 2010 23:36:30 +0100

Simonka osaczona

Już czwarty dzień Bella nie odwiedza swoich dzieci. Nie chce i już. Żadna siła nie jest w stanie zmusić jej do przebywania ze szczeniętami. Zainteresowanie Belli potomstwem skończyło się w dniu gdy barze zabrakło mleka. Teraz już tylko my troszczymy się o papu dla gromadki. Simonka jeszcze parę dni temu chętnie przebywała w psim żłobku, dzisiaj ledwo ją namówiłam aby chociaż przez parę minut dotrzymała maluchom towarzystwa. Nie, Simonka też nie chce przebywać z hałaśliwą dzieciarnią. Na zdjęciu wyraźnie widać jej zmarszczoną niezadowoleniem mordkę gdy stadko podbiegło aby skosztować jak smakują jej nogi, jej sutki, a nawet jej ogon. Na krótko udało mi się zwabić do szczeniąt Tequillę, ale ta uciekła od nich tak szybko (skok przez płotek - Tequi to sportsmenka), że nawet nie zdążyłam zrobić zdjęcia, mimo że aparat miałam w dłoni. Nic to, co się odwlecze to nie uciecze. Jutro w ogrodzie sfotografuję Tequillę i przyjrzymy jej się dokładniej. Może zobaczymy na zdjęciach coś o czym od dawna marzę, a długo nie chciało mi się spełnić. Być może tym razem się udało, a jeśli tak, to Simonka będzie miała rodzeństwo. Na razie wstrzymuję oddech i czekam. Chcecie wiedzieć kiedy ewentualne dzieci Tequilli i Miśka? Ano około 10 marca. Jak dobrze pójdzie.