Shar Pei od Bonomielli

W środkach masowego przekazu, w sklepach, w rozmowach ze znajomymi dominują dwa tematy: święta i Sylwester. Prawdziwy terror, którego nie sposób obejść. Nic nie mam przeciwko świętowaniu, lubię zwykle tę bożonarodzeniową atmosferę, ale może nie teraz gdy Belli wyraźnie więcej niż mniej, i gdy niebawem zacznie się wielka akcja pod nazwą RODZENIE, a potem SZCZENIĘTA. Na maluchy cieszę się bardzo, myśl o porodzie jak zwykle mnie stresuje, irytuje, nakręca bo wiadomo, że może być różnie... Naczelny beztrosko niefrasobliwy ze swoim "damy radę" (łatwo mu mówić, psie porody zwykle przesypia), ja przygotowana na wszystkie możliwe ewentualności myślę już kategoriami spisów. To mam, tego jeszcze nie mam, to potrzebne, to może się przydać.. I tak w koło. A Bella ma się dobrze, mimo pokaźnych rozmiarów ciągle jeszcze żwawa i mobilna i to tak, że muszę ją hamować aby zbyt intensywnie nie galopowała z psami. Dzisiaj została po raz drugi zaszczepiona przeciwko herpeswirozie, zniosła dzielnie bez mru mru. Pozostaje nam już tylko czekanie.

Bella przyrasta z wdziękiem zwisłobrzuchej świnki wietnamskiej i z dnia na dzień coraz jej więcej. Jest i Simonka na zdjęciu, zabrakło fotki z niedzielnej wystawy, niech chociaż będzie ta przy misce. Jakoś chudo i mizernie wygląda Simonia przy swojej starszej siostrze... Jeśli Bella będzie powiększać się w tak szybkim tempie, to niebawem przysłoni sobą Simonkę. A skoro już jesteśmy przy miskach to powiem wam, że jedzenie jest zawsze akcją i atrakcją dla moich psów. Najpierw pożerane jest własne papu, potem starannie wylizywana miska, a na końcu kontrola czy aby w cudzej niczego nie pozostało. Miski, mimo że podgumowane, przepychane są po posadzce z kąta w kąt i tak jak widać na zdjęciach, Bella zaczyna posiłek w innym miejscu niż go kończy.

Cztery tygodnie ciąży Belli już za nami, szczenięta w brzuchu są o czym wyraźnie świadczy obły już jego wygląd. Zaokrągliła się Bella tu i ówdzie, a w szczególności tu, co chyba na załączonym zdjęciu widać. Bardziej i szybciej niż wygląd Belli zmienił się jej nastrój. Jest spokojniejsza niż zazwyczaj, nie szaleje już z psami, stała się dostojniejsza, powolniejsza w ruchach no i ciągle chce jeść. Nie chodzi jej bynajmniej o karmę, tę tak czy owak wcina chętnie, ale o wszystko co my jemy. Mandarynka - głodne oczy - DAJ! Dajemy, ona wypluwa, nie to nie było to. Jabłko - Daj! Zjedzone. Avocado - DAJ DAJ! Fuj, wyplute. Nigdy przedtem nie wspinała się w kuchni na szafkę czy na stół aby sprawdzić co na nich. Teraz to robi, a jej myśl skoncentrowana wyłącznie na jedzeniu. Otwieram lodówkę, Bella za moimi plecami zagląda co z niej wyjmę i od nowa zaczyna się to jej DAJ SKOSZTOWAĆ! Widać, nie tylko kobiety ciężarne mają bliżej nieokreślone zachcianki na coś słodkiego, kwaśnego, dziwnego, itp.. Bella też je ma!

No i mamy już za sobą pełne sześć tygodni ciąży u Belli! Jestem cała w napięciu i oczekiwaniu na szczenięta, a tu jeszcze dobre trzy tygodnie do porodu! Od paru dni karmię ją nie dwa, ale trzy razy dziennie. Dwa jej posiłki to normalna karma dla dorosłych psów, trzeci stanowi karma dla szczeniąt. Apetyt Bellcia ma nieziemski, pewnie zjadłaby więcej - ona tak jak Misiek, umiaru w jedzeniu nie ma i gdyby jej tylko pozwolić to szybko stałaby się szersza niż dłuższa. Jak na razie w kondycji jest bardzo dobrej, ciąża nie wpływa negatywnie ani na jej nastrój, ani na wygląd.
Tak samo jak podczas poprzedniej ciąży, Bella stała się spokojniejsza, można by rzec dostojniejsza , mniej biega, mniej prowokuje do zabaw pozostałe psy, znacznie więcej niż zazwyczaj śpi. Jedynie widok kota z sąsiedztwa pobudza ją do dzikich ryków i oszalałego biegu wzdłuż ogrodzenia. Razem z Bellą szaleje reszta psów, a kocisko nic z tego sobie nie robi i przechadza się z podniesionym ogonem w te i nazad wyraźnie prowokująco. Widać, że ma uciechę i pewnie myśli sobie: "ach te głupie psy!".

Łapiemy oddech po wczorajszym dniu, bo działo się i to sporo. Byliśmy z Bellą w Warszawie. Cel wiadomy: krycie pięknym Tabaskiem. Za 60-63 dni szczenięta. Cieszę się niewynownie i jak zwykle nie mogę się doczekać. Jutro znowu wycieczka na Mazowsze i powtórka z krycia. A w domu niepokój i chaos wytwarzane przez Miśka, który to już kolejny raz z rzędu nie potrafi pojąć dlaczego Bella nie dla niego. Pies piszczy, skomle do Belli, a nawet próbował w zastępstwie "wziąć sobie" Simonkę. Znowu więc mam rozdzielanie mojej psiej rodziny: Tequilla z Miśkiem, Simonka z Bellą, ja z Naczelnym pomiędzy nimi. Nie jest łatwo. Misiek odmówił dzisiaj wyjścia na spacer, on bez Belli nie pójdzie! Siedzi smutny w domu i tęskni... Jutro znowu będzie czuł od Belli zapach obcego mu psa, znowu będzie poirytowany, znowu zatroszczy się abyśmy mieli bezsenną noc. Pojutrze pewnie to samo, dopiero za dwa-trzy dni wróci wszystko do normy. Misiek się uspokoi i zapomni, ja będę liczyć dni do narodzin szczeniąt! Do czerwca!

Godzina 3.18. Bella ma cztery córeczki i dwóch synków. Świetnie spisała się moja śliczna! Ostatnie szczenię urodziło się przed godziną i myślę, że to już koniec porodu. Jutro napiszę więcej, dzisiaj nie jestem w stanie. To była mocno absorbująca noc. Wszyscy jesteśmy bardzo zmęczeni.

Wystarczy, że przez jeden dzień nie napiszę w blogu co u moich dziewczyn, a już telefony czy są może szczenięta. Nie, nie ma - Belcia ma jeszcze czas, co najmniej tydzień, a Tequilla jeszcze dwa. To tak w przybliżeniu. Obserwuję też co dzieje się w naszym ogrodzie - ano niebawem będzie kwieciście i dla Belli zakwitną piwonie, a dla Tequilli lilie.

Parę sielankowych zdjęć z mojego podwórka...

Koniec spania Belli z Miśkiem w jednym legowisku. Definitywny koniec ze wskakiwaniem i zeskakiwaniem na kanapę i fotele, koniec szaleństw i gonitw z psami chociaż Belcia żwawa. Jej brzuch pełen małych psiorków (ile??) ciężki już bardzo. Rozpoczął się ósmy tydzień ciąży, planowany poród dopiero pod koniec dziewiątego, a Bella wygląda tak, jakby miała dzisiaj urodzić. Pogodziła się dość łatwo, że musi spać w przygotowanej na macierzyństwo skrzyni, choć gdy dzisiaj na moment spuściłam ją z oczu to radośnie hycnęła sobie na fotel. Apetyt jej dopisuje, cztery razy dziennie łakomie opróżnia swoją miskę. Od jutra będę mierzyć jej temperaturę ciała i mam nadzieję, że wykres pozwoli mi dokładnie określić dzień porodu. Jestem już niespokojna... Ach to oczekiwanie!
Tequilla ma prawie trzy tygodnie do porodu lecz wygląda jakby się zatrzymała w rozwoju. Nie przyrasta w takim tempie jak Bella. Właściwie niewiele się zmieniła od czasu gdy ostatnio ją fotografowałam. Czyżby ciąża urojona? Najbliższe dwa tygodnie dadzą odpowiedź na to pytanie.