Shar Pei od Bonomielli

W czasopiśmie Mój Pies 4/2009 (211) opublikowano warty przeczytania artykuł autorstwa Krzysztofa Nawrockiego, pt. "Gdy hodowca daje kosza".
Artykuł adresowany jest przede wszystkim do potencjalnych nabywców szczeniąt, którzy często, być może nieświadomie, nie bardzo potrafią porozumieć się z hodowcą i nie rozumieją dlaczego akurat im odmówiono pieska. Oto fragment:

Bywają postrzegani jako nawiedzeni dziwacy, hodujący psy po to, by ich potem... nie sprzedać. Hodowcy dbający nie tylko o zysk opowiadają nam, komu i dlaczego odmawiają sprzedaży szczeniąt.
Jedynie dzwoniąc do hodowcy nastawionego tylko na zarobek, na pytanie o możliwość zakupu szczenięcia zawsze usłyszysz odpowiedź "tak". W rozmowie z prawdziwym, zaangażowanym hodowcą będziesz się musiał mocno postarać, żeby nie usłyszeć "nie"...

Falstart
Uważaj, by już na starcie nie zrobić złego wrażenia. - Z zasady ignoruję klienta, który zaczyna od pytania o cenę szczeniąt - mówi Iwona Przeworska, hodowczyni rasy border collie. - Bez wahania zbywam też ludzi, którzy nie potrafią nawet wymówić poprawnie nazwy rasy, na przykład pytają o szczenięta "borda kola".

Spróbuję nawiązać do tematu, tak bardzo mi bliskiego.
Pierwszy mój kontakt z potencjalnym nabywcą szczenięcia to zwykle rozmowa telefoniczna, często rozpoczynająca się zapytaniem:
-Ile kosztuje u was szczeniak?
Lub
-Po ile macie szczeniaki?
Nieprzyjemny Zgrzyt. Pytanie najczęściej jest zadawane bez ogólnie przyjętych form grzecznościowych, tj. bez dzień dobry, bez przedstawienia się, bez określenia jakie szczenię wzbudziło zainteresowanie, bez zapytania o rodziców, o socjalizację pieska, bo to wszystko nieważne, istotna jest tylko cena. Rozmowa przebiega krótko, odsyłam pytającego na któreś z wirtualnych targowisk, gdzie szczeniaki z cenami wystawione do sprzedaży jak towar na regałach w byle jakim sklepie.

Ciąg dalszy "Po ile macie szczeniaki?" »

Najczęściej odbieram telefony z zapytaniem o cenę shar-pei. Wielu chciałoby nabyć szczenię nie rodowodowe. Takie rozmowy są zawsze krótkie i mnie nie interesują. Inni chcą czegoś bliższego dowiedzieć się o rasie, której jeszcze nie znają. Zadają głupsze lub mądrzejsze pytania, a przed pożegnaniem się mówią, że jeszcze zadzwonią. Wtedy wiem, że nie zadzwonią więcej. Ci co znają shar-pei choćby z opowiadania są już potencjalnymi nabywcami, ale rzadko kupują, bo albo żona musi się męża zapytać o zgodę (takich potencjalnych chętnych mogę z góry odfajkować), albo jest im za daleko przyjechać do mnie, albo by chcieli, lecz nie w tej chwili. Niektórzy ludzie wciągają mnie w długie rozmowy telefoniczne wywnętrzając się ze swoich "psiarskich" kłopotów, a nawet zdarzyło mi się wysłuchiwać zwierzeń po stracie ulubionego kotka. Są więc psychicznie nastawieni tylko na odbiór, traktując mnie jak "wiadro", do którego można przelać to, co ich najbardziej w danej chwili gnębi. Rozumiem ich, choć staram się nie naśladować.

Denerwują mnie natomiast ci, którzy po zapewnieniu, że przyjadą w określonym dniu obejrzeć moją hodowlę, nie zjawiają się i nie uprzedzają o rezygnacji z wizyty. Niestety lekceważąca niesłowność w stosunkach międzyludzkich stanowi przywarę wielu Polaków. Może jestem zbyt uwrażliwiona na te sprawy, ale w domu wpojono we mnie punktualność i poszanowanie cudzego czasu. Nawet gdy amator na pieska czy obejrzenie hodowli obiecawszy wizytę rano, zjawia się późnym wieczorem, też nie postępuje elegancko.

Ciąg dalszy "Zapytania o szczenięta shar-pei i inne rozmówki" »