Shar Pei od Bonomielli

W środkach masowego przekazu, w sklepach, w rozmowach ze znajomymi dominują dwa tematy: święta i Sylwester. Prawdziwy terror, którego nie sposób obejść. Nic nie mam przeciwko świętowaniu, lubię zwykle tę bożonarodzeniową atmosferę, ale może nie teraz gdy Belli wyraźnie więcej niż mniej, i gdy niebawem zacznie się wielka akcja pod nazwą RODZENIE, a potem SZCZENIĘTA. Na maluchy cieszę się bardzo, myśl o porodzie jak zwykle mnie stresuje, irytuje, nakręca bo wiadomo, że może być różnie... Naczelny beztrosko niefrasobliwy ze swoim "damy radę" (łatwo mu mówić, psie porody zwykle przesypia), ja przygotowana na wszystkie możliwe ewentualności myślę już kategoriami spisów. To mam, tego jeszcze nie mam, to potrzebne, to może się przydać.. I tak w koło. A Bella ma się dobrze, mimo pokaźnych rozmiarów ciągle jeszcze żwawa i mobilna i to tak, że muszę ją hamować aby zbyt intensywnie nie galopowała z psami. Dzisiaj została po raz drugi zaszczepiona przeciwko herpeswirozie, zniosła dzielnie bez mru mru. Pozostaje nam już tylko czekanie.

Bella przyrasta z wdziękiem zwisłobrzuchej świnki wietnamskiej i z dnia na dzień coraz jej więcej. Jest i Simonka na zdjęciu, zabrakło fotki z niedzielnej wystawy, niech chociaż będzie ta przy misce. Jakoś chudo i mizernie wygląda Simonia przy swojej starszej siostrze... Jeśli Bella będzie powiększać się w tak szybkim tempie, to niebawem przysłoni sobą Simonkę. A skoro już jesteśmy przy miskach to powiem wam, że jedzenie jest zawsze akcją i atrakcją dla moich psów. Najpierw pożerane jest własne papu, potem starannie wylizywana miska, a na końcu kontrola czy aby w cudzej niczego nie pozostało. Miski, mimo że podgumowane, przepychane są po posadzce z kąta w kąt i tak jak widać na zdjęciach, Bella zaczyna posiłek w innym miejscu niż go kończy.

Cztery tygodnie ciąży Belli już za nami, szczenięta w brzuchu są o czym wyraźnie świadczy obły już jego wygląd. Zaokrągliła się Bella tu i ówdzie, a w szczególności tu, co chyba na załączonym zdjęciu widać. Bardziej i szybciej niż wygląd Belli zmienił się jej nastrój. Jest spokojniejsza niż zazwyczaj, nie szaleje już z psami, stała się dostojniejsza, powolniejsza w ruchach no i ciągle chce jeść. Nie chodzi jej bynajmniej o karmę, tę tak czy owak wcina chętnie, ale o wszystko co my jemy. Mandarynka - głodne oczy - DAJ! Dajemy, ona wypluwa, nie to nie było to. Jabłko - Daj! Zjedzone. Avocado - DAJ DAJ! Fuj, wyplute. Nigdy przedtem nie wspinała się w kuchni na szafkę czy na stół aby sprawdzić co na nich. Teraz to robi, a jej myśl skoncentrowana wyłącznie na jedzeniu. Otwieram lodówkę, Bella za moimi plecami zagląda co z niej wyjmę i od nowa zaczyna się to jej DAJ SKOSZTOWAĆ! Widać, nie tylko kobiety ciężarne mają bliżej nieokreślone zachcianki na coś słodkiego, kwaśnego, dziwnego, itp.. Bella też je ma!

Od kilku dni rano i wieczorem mierzę Belli temperaturę aby w miarę dokładnie ustalić dzień porodu. Ciąża u suki trwa średnio te 63 dni, ale nie sądzę aby moja psina tak długo wytrzymała. Temperatura ciała Belli od poniedziałku jest obniżona o pół stopnia od normalnej, a jej wartości kształtują się pomiędzy 37,4 rano a 37,9 wieczorem. Lada dzień termometr powinien wskazać 36 stopni, a wtedy będziemy już wiedzieć, że szczenięta urodzą się w ciągu najbliższych 24 godzin. Będzie to też sygnałem dla Natalii, która siedzi już na walizce i czeka aby ruszyć do nas tuż przed porodem Belli. Postanowiła, że musi być przy urodzinach swojego drugiego synka! Na razie u nas spokojnie. Bella ociężała, ale dała się jakoś wyprowadzić na krótki spacer, ładnie jadła w dzień, teraz odprężona śpi... Jeszcze tylko parę dni oczekiwania.

Piękna, słoneczna pogoda, więc praca w ogrodzie. Naczelny woził taczkami ziemię , przesiewał ją przez własnoręcznie skonstruowane sito, a następnie zasypywał nią doły i dziury w swoim świętym trawniku. Dziury w ziemi nie powstają same z siebie, to robota naszych psów, które "roboty ziemne" wprost uwielbiają. Kopią z ogromnym zaangażowaniem, w nadziei, że upolują kreta czy może polną mysz. Przoduje w tym Simonka, wiadomo najmłodsza psina ma w głowie najwięcej głupot. Bella, jak chyba każdy shar pei, też kocha dewastacje terenu, ale teraz jej za ciężko, brzuch ma coraz większy, zaczęła się wyraźnie oszczędzać. Spacery do lasu czy w pole są już dla niej zbyt forsowne, zrezygnowaliśmy więc z nich, ale towarzyszenie Piotrowi przy pracy w ogrodzie sprawia jej dużo przyjemności.

No i mamy już za sobą pełne sześć tygodni ciąży u Belli! Jestem cała w napięciu i oczekiwaniu na szczenięta, a tu jeszcze dobre trzy tygodnie do porodu! Od paru dni karmię ją nie dwa, ale trzy razy dziennie. Dwa jej posiłki to normalna karma dla dorosłych psów, trzeci stanowi karma dla szczeniąt. Apetyt Bellcia ma nieziemski, pewnie zjadłaby więcej - ona tak jak Misiek, umiaru w jedzeniu nie ma i gdyby jej tylko pozwolić to szybko stałaby się szersza niż dłuższa. Jak na razie w kondycji jest bardzo dobrej, ciąża nie wpływa negatywnie ani na jej nastrój, ani na wygląd.
Tak samo jak podczas poprzedniej ciąży, Bella stała się spokojniejsza, można by rzec dostojniejsza , mniej biega, mniej prowokuje do zabaw pozostałe psy, znacznie więcej niż zazwyczaj śpi. Jedynie widok kota z sąsiedztwa pobudza ją do dzikich ryków i oszalałego biegu wzdłuż ogrodzenia. Razem z Bellą szaleje reszta psów, a kocisko nic z tego sobie nie robi i przechadza się z podniesionym ogonem w te i nazad wyraźnie prowokująco. Widać, że ma uciechę i pewnie myśli sobie: "ach te głupie psy!".

Kończy się piąty tydzień ciąży Belli, od wtorku zacznie się szósty. Nie ma już żadnych wątpliwości, Bella jest szczenna! USG tradycyjnie nie było robione, opanowałam ciekawość i wytrzymałam, a teraz gdy brzuch Belli wyraźnie zaczął przyrastać, robienie takiego badania większego sensu nie ma. Ile będzie piesków, okaże się za niespełna miesiąc, teraz zaprząta mi głowę myśl jak one się rozwijają i czy ich rozwój jest prawidłowy. Po pięciu tygodniach ciąży płody posiadają już wszystkie organy wewnętrzne, ustanowiona jest płeć i kolor szczeniąt, kształtują się głowy, pracują serduszka! A Bella jak zwykle spokojna i opanowana. Ciekawa jestem czy zdaje sobie sprawę ze swojego stanu? Pewnie tak, bo niby dlaczego nie...
Następne zdjęcie Belli za tydzień!

Zdjęcie leżącej Belli umieściłam w blogu w niedzielę. Dziś kolejne. Rozpoczął się dziewiąty tydzień ciąży. Zmiany w zachowaniu i w wyglądzie Belli nie do przeoczenia. Organizm jej nastawił się na leżenie i większą część dnia sunia przesypia. Rano zwykle witała mnie radosnymi podskokami, a teraz widząc mnie usiłuje podskoczyć, odrywa przednie łapy na kilka centymetrów od podłogi i zrezygnowana opada na nie znowu. Oj, ciężko jej bardzo. Po schodach Belcia schodzi pomału, pomału też porusza się w ogrodzie (na spacery już nie chodzimy). Wychodzę z nią z domu, przemierzamy spokojnie 50 metrów dzielące nas od bramy, wracamy, próbuję Bellę namówić na jeszcze parę kroków, ale widzę, że suczka zmęczona więc rezygnuję. Od kilku dni wieczorem mierzę jej temperaturę. Na razie w normie: wczoraj 37,7, dzisiaj prawie tak samo bo 37,6. Apetyt psinie dopisuje, posiłek składający się z karmy dla szczeniąt ma rozłożony na 5 niewielkich porcji. Tyle suchych relacji. A we mnie niepokój i oczekiwanie. Do tej pory nie zastanawiałam się ile dzieci Bella w sobie nosi, teraz patrzę na nią i czuję, że sporo... Pewnie więcej niż podają statystki, które ilość szczeniąt w miocie u shar-pei określają średnio na 4,5. Wolałabym aby Bella zmieściła się w tej średniej, niewielki miot mniej obciąża sukę, łatwiejszy jest do odchowania. Niestety na to wpływu nie mamy. Prawdopodobnie zbliżymy się do średniej po porodzie Tequilli, która tym razem nie zapowiada się matkę wielodzietną. Nie sądzę aby urodziła więcej niż trójkę. Wszystko to na razie spekulacje i domysły, jeszcze tylko kilka dni. Kilka bardzo dłużących się dni...