Shar Pei od Bonomielli

Zapytała mnie dziwięcioletnia dziewczynka czy psy po śmierci idą do nieba.
Odpowiedziałam pytaniem:
- A znasz może historię Noego, Arki i Wielkiego Potopu?
- Tak zanm - ucieszyło się dziecko - to opowieść o tym jak Noe zabrał do arki po dwa ze wszystkich zwierząt i wszystkie przeżyły. Zostały uratowane chociaż woda zalała całą ziemię. Jeśli wszystkie zwierzęta zostały uratowane to w arce była na pewno też para psów. Czy tak? A kto kazał Noemu zabrać zwierzęta do arki?
- No, pomyśl.
Po krótkim namyśle dziecko dało samo sobie odpowiedź:
- Wiem, Bóg! A skoro Bóg uratował i ludzi i zwierzęta, to i ludzi i zwierzęta zabierze kiedyś do nieba!

Dobrych rad na temat wyboru psa, jego chowu i hodowli udziela bogata już w Polsce literatura kynologiczna. Pisze się o różnych rasach, daje się takie czy inne wskazówki, ale sądzę, że dla mnie zostało jeszcze pewne pole do popisu. Zresztą nie jest moim celem podawanie ścisłych recept na dobry chów psów, bo nie tylko każda rasa różni się wymogami życiowymi, ale nawt poszczególne osobniki tej samej rasy nie są jednakowe pod tym czy innym względem. Moje porady będą więc ogólnikowe. Dla wielu ludzi "psiarstwo", już nie mówiąc o kynologii, stanowi obszar nieznany, terra ignota. Przede wszystkim stawiam pytanie , czy i kto powinien przyjąć do domu psa? Wielu przestrzega: nie sprawiajcie pieska dziecku. Będzie tylko kłopot i wyrzucone pieniądze. A ja bym powiedziała, jeśli dziecko bardzo pragnie, kupcie mu pieska. Mówcie, że należy do niego, jednak nie jako zabawka, ale miły towarzysz. Na jedno tylko musicie być przygotowani: zasadniczą opiekę będziecie sami sprawować nad nowym ulubieńcem, podobnie jak nad swoim dzieckiem. Gdybyście liczyli na to, że wasz kilkuletni syn lub córka dobrze się zaopiekuje zwierzęciem, będzie sumiennie je karmić, pielęgnować w zdrowiu i w chorobie oraz regularnie wychodzić z nim na dwór, to nałożylibyście na małolata obowiązki przekraczające jego psychiczne możliwości. Piesek z radością powitany znudziłby się dość prędko. Jego zaniedbywanie doprowadziłoby was do irytacji i zapragnęlibyście pozbyć się go gdziekolwiek. Byłoby to krzywdą dla zwierzęcia, przykrością dla wszystkich domowników i demoralizacją dziecka.

Ciąg dalszy "Co komu poradzić" »

Rozmawiałam dzisiaj z ludźmi, którzy niedawno zaopiekowali się psem ze schroniska. Ich dziesięcioletnia córeczka opowiadała z przejęciem, jak to dobrze, że piesek nie jest już w schronisku, bo przecież mógłby tam umrzeć. Matka pouczyła dziecko, że umiera tylko człowiek i nie można tak mówić o śmierci zwierzęcia, bo to byłoby dla czowieka obraźliwe. Osoba ta reprezentuje filozofię religii, według której pies nie ma duszy. W konsekwencji względem losu zwierzęcia nie trzeba by było mieć takich skrupułów, jak w odniesieniu do życia ludzkiego. A przecież już św. Franciszek głosił, że zwierzęta są naszymi braćmi mniejszymi. Trzeba o tym pisać, trzeba o tym mówić.

Często spotykanym argumentem przeciw nabyciu psa jest obecność w domu małego dziecka. Staram się zrozumieć wszystkie za i przeciw młodych matek, ale nie do końca mi się to udaje, chociaż ze względów psychologicznych powinno być to całkowicie jasne.
Młoda matka, dla której przyjście na świat maleństwa jest absorbujące nie tylko fizycznie ale psychicznie, żyje tylko sprawami rodzinnymi. Mogą one przysłonić cały jej świat. I gdzież tu miejsce na wprowadzenie psa do domu? Boją się rodzice, że pies mógłby zrobić dziecku krzywdę, może zaraziłby jakimiś pasożytami albo wywołał jakieś uczulenia. W końcu i małe dziecko też jeszcze nie jest dobrym towarzyszem zabaw z pieskiem. Wprawdzie duży brytan bywa łagodny wobec dzieci, ale jak mały głuptas złapie go ząbkami za ucho, to cierpi. Mniejszy zaś piesek w podobnej sytuacji może się odgryźć. A sprzątanie. Ile tego jest przy dziecku, a jeszcze dodać i po psie. Dla niektórych wprost niewyobrażalne.

Ciąg dalszy "Argumenty przeciw nabyciu psa" »

Przerwa u moich shar-pei w polowaniu na karczowniki bo psia pogoda, a w psią pogodę tylko ludzie ruszają się z domu jeśli muszą lub nie wiedzą co ze sobą zrobić. Deszcz przeszedł w śnieg i jeśli do jutra nie stopnieje, to z radości zrobię w śniegu orła! Do obiadu ślęczałam nad tłumaczeniem na cito tekstu ze staroniemieckiego dla księdza, przygotowaniem jadła zająć musiał się Naczelny.
Po południu jak zwykle niezapowiedziana wizyta - mały Antoś ze swoją mamą, ogromna radość psów, bo w końcu coś się dzieje. Wizyta zbiegła się z przyjściem księdza, któremu bardzo spieszyło się odebrać swoje tłumaczenie. Oczywiście nie omieszkał wygłosić w naszym ateistycznym domu fragmentu z ewangelii św. Mateusza: "Pan Jezus nakazuje: Nie dawajcie psom tego co święte". W tym czasie gdy Antoś na czworakach demonstrował swój wyjący samochód policyjny, Tequilla nagle wskoczyła mu na plecy. Dokładnie tak samo jak wskakuje na Rondla... Zdębiałam ale tylko na moment i zanim ktokolwiek zauważył co się święciło, ściągnęłam sukę z malca. Czterolatek blyskawicznie zabarykadował się krzesłami pod stołem i wskazując palcem na Tequillę, rycząc usiłował znaleźć jakieś dobitne słowo:
- ty...ty...ty jedn...ty... ty szarpeju jeden ty!!!

Planowałam dzisiaj wypad z psami do Kobylej Góry. Nigdy nie byłam w tej miejscowości, słyszałam tylko o pięknych terenach do spacerów, o jeziorze i paru atrakcjach turystycznych. Poza tym chciałam zobaczyć miejscowość, której nazwa mocno działa mi na wyobraźnię. Niestety z wycieczki nici - nie mogłam po przedświątecznych porządkach znaleźć aparatu fotograficznego, straciłam przez to humor i przesunęłam termin zwiedzania okolic Kobylej Góry na czas gdy aparat się znajdzie. Piotr widząc moj marny nastrój przestał docinać abym dała prześwietlić psie żołądki i ugodowo zaproponował, że jutro pomoże w poszukiwaniu aparatu. Pomyślałam, że parę dni bez aparatu wytrzymam a jeśli się nie odnajdzie to będę miała pretekst aby upominać się o nowy. W przyrodzie ponoć nic nie ginie, w moim domu owszem - może więc jakiś nowy panasonic albo sony... Ach, rozmarzyłam się...

Po południu odwiedziła mnie koleżanka z 4-letnim synkiem. Mały jadł szarlotkę tak, że nie tylko okruchy ale i masa jabłeczna wyciekały mu pomiędzy palcami wprost na podłogę. Aby nie dopuścić do awantury pomiędzy psami (każdy chciał chwycić spadające okruchy), kolejno grzecznie ale stanowczo wyprowadzałam je z pokoju. Udało mi się wyprowadzić suki, wróciłam po Miśka i... zastałam ryczące w niebogłosy dziecko z rączką już bez szarlotki, oblizującego się Miśka i przerażoną matkę malca.
- Masz bardzo niedobrego psa, zabrał dziecku ciasto i zeżarł, mógł mu przecież odgryźć rączkę - powiedziała z trwogą.
- Hi hi - pomyślałam w duchu.
Przeprosiłam panią za zachowanie psa i już miałam go skarcić, gdy nagle przypomniało mi się, że dzień wcześniej Piotr określił ciasto mojej roboty mianem gniota. Miśkowi jednak smakowało. Dobry piesek, docenił mój trud!