Shar Pei od Bonomielli

Nathalina i NCS odjechały do nowych domów, a za parę dni zabiorą mi ludzie Nelsonka i Nina. Będzie mi dziwnie, przyzwyczaiłam się do każdego z nich, a one do siebie nawzajem, do naszych psów i do nas. Bella nagłą nieobecność córek znosi mężnie, ale widać, że ciężko jej oswoić się z tym faktem. Zachęcam ją aby pobyła z synkami, ale to na nic. Zajrzy do nich tylko na moment i zaraz wraca do mnie popiskując. Rozstania z dziećmi są dla psiej mamy trudne, mnie też jest jakoś nijako. Napięcie spowodowane zaistniałą sytuacją rozładowuje Monia, dobry duch tego domu. Nasza najmłodsza jest niezrównana jeśli chodzi o zabawę i potrafi zmotywować do szaleństw i gonitw całe stadko. Nawet stateczny już Misiek bryka przy niej jak szczeniak, a i Bella się odpręża. Simonka też chętnie by poszałała z psami, jej niestety już nie wolno. Ciężarna aż do porodu musi się oszczędzać. To już niedaleko, dzieci Simonki urodzą się za około 10 dni. I znowu jestem w ogromnym napięciu.

Jeszcze nie zdążyłam ochłonąć po emocjach związanych ze szczeniętami Belli, a tu dzisiaj Tequilla zameldowała się z cieczką! Pospieszyła się Tequi o co najmniej miesiąc, widać ostatnie wydarzenia pobudziły jej gospodarkę hormonalną do pracy na wyższych obrotach. Jesień będzie więc u nas znowu pod znakiem szczeniąt, znowu będą maluchy po Tequilli i Miśku. Już się cieszę na małe Tequillaki i Misiaki. Jeśli natura pozwoli to w październiku świętować będziemy narodziny szczeniąt z miotu N!

Po ostatnich ulewnych deszczach trawa i chwasty tak zarosły ogród, że szczenięta ledwo było w zieleni widać. Im się podoba buszowanie w roślinności, nam mniej, więc Naczelny mimo wściekłego upału i wbrew zdrowemu rozsądkowi wziął się dzisiaj za koszenie zielska. Maluchy zwykle drepczą krok w krok za nami, ale przed pracującą głośno kosiarką mają respekt i przezornie trzymają się od niej na dystans. Ich ulubionym miejscem jest zacieniony skrawek pod starą wiśnią. Nie, nie siedzą tam z powodu upału, one lubią drzewo obgryzać... Biedna wiśnia poznała już ząbki kilku pokoleń moich szczeniąt, żadne z nich większej szkody jej nie wyrządziło, więc i te chyba też mi drzewa nie uśmiercą. A powyżej parę zdjęć psiurków w trawie przed i po koszeniu oraz pod ich ulubionym drzewem.

Szczenięta poczuły się w ogrodzie na tyle pewnie, że zaczęły go zwiedzać, czyli wędrować tam gdzie nie powinny. Pewności siebie dodała im Simonka wyprowadzając stadko z zacisznego miejsca przy domu w głąb ogrodu. Ona przodem, one za Simonką jak kurczęta za kwoką.. Od dzisiaj malce mają dla siebie wydzielony i ogrodzony siatką skrawek terenu o powierzchni około 120 metrów kw. Wreszcie mam całe towarzystwo na oku. Koniec wędrówek, koniec moich gonitw za szczeniętami!.A na zdjęciach Morcheeba i Mon Chéri walczą z siatką!

Wyniosłam dzisiaj po raz pierwszy szczenięta na dwór. Na razie do cienia, do altanki, bo upał nieznośny i słonce praży intensywnie jak w Afryce. Maluchy nie były zachwycone wielkim światem, wtuliły się do siebie i piszczały rozpaczliwie: "mamo ratuj!". Bella nie wzruszyła się specjalnie ich lamentem (chyba mało co jest w stanie wyprowadzić ją z równowagi), ja szybko obfotografowałam stadko po czym zabrałam do domu. Pobyt na świeżym powietrzu nie trwał dłużej niż 10 minut, ale wystarczająco długo aby szczenięta się zmęczyły. Teraz śpią. Zanim posnęły wykorzystały okazję, że mama przyszła do nich i opiły się jej mleka do syta. Jeść lubią bardzo. Nad ranem, tuż przed czwartą, zrobiły mi pobudkę, oczywiście głodne, więc zapędziłam senną Bellę do nich, posprzątałam to co zdążyły nabrudzić, powiedziałam sobie, że kocham szczenięta nawet o czwartej rano, wypiłam kawę i zaraz potem zrobił się dzień. Wesołe jest życie hodowcy!

Noski szczeniąt wypigmentowały już na czarno, oczka otwarte, z dnia na dzień maluchy coraz większe. Ważą dzisiaj od 1100 do 1200 gramów. I pomyśleć, że to wszystko jest zasługą Belli, która tak dobrze karmi swoje skarby. Jeszcze dziesięć dni szczenięta będą odżywiane wyłącznie mlekiem matki, potem zaczniemy pomału odciążać Bellę i przyzwyczajać maluchy do konkretniejszego jedzenia. Na razie intensywnie karmimy mamę. Trzy razy dziennie nasza śliczna pochłania z apetytem pełną michę swojego jedzenia. Ze szczeniętami przebywa Bella coraz mniej, właściwie odwiedza je tylko regularnie celem nakarmienia i wykonania im koniecznej toalety. Po spełnieniu tych obowiązków układa się zwykle na kanapie, skąd ma dobry widok na wszystkie pieski. Śpi więcej niż zazwyczaj, widać że potrzebuje dużo odpoczynku. Nic dziwnego, sześcioro dzieci ma na wychowaniu. Jestem pełna uznania dla mojego dobrego suczydła!

Dawno nie pokazywałam zdjęć dzieci Tequilli, bo prawie tydzień. W przeciągu tych siedmiu dni malce podrosły, zaokrągliły im się brzuszki, głowy nabrały wyrazu i co najważniejsze otworzyły już oczka. Na razie są to szparki lub oczka do połowy otwarte, ale już za dwa dni cała piątka będzie tak samo jak dzieci Belli patrzeć na świat. Jak widać na załączonym zdjęciu miot bardzo wyrównany, wszystkie pieseczki mają podobną wagę, wszystkie grubiutkie. Różnią się tylko mocno kolorami. Pierwsze dwie to Lucy i Lasimonne, śliczne, intensywnie czerwone suczki. Lasimonne ma wyrazistą czarną maskę, niestety na zdjęciu nie widać jej tak dokładnie. Piesek z czarną papką to Lionheart, na grzbiecie leży czerwonozłoty Lovey Dovey, a całkiem z tyłu czerwony Loverboy. W skrzyni bałagan, jako że Tequilla zaprowadza własne porządki i mości szczeniętom po swojemu troskliwie poukładane przeze mnie prześcieradełka i ręczniki.
Podobają mi się bardzo szczenięta Tequilli, są tak samo ładne jak jej poprzednie. Oj, postarał się Misiek znowu... Obie suczki postanowiłam zatrzymać w domu. Jedna była co prawda zarezerwowana, ale osoba zamawiająca sunię nie mogąc doczekać się na szczenię u mnie, kupiła w innej hodowli. Dla mnie to lepiej, nie stoję przed wyborem, która suczka musi z domu odejść, a podobają mi się obie jednakowo. Lucy przypomina Xiriusa, Lasimonne wygląda jak mały Xoll. Marzyły mi się suczki o takim wyglądzie i spełniło się. Tequilla swoimi ostatnimi szczeniętami sprawiła mi piękny prezent. Tak, to już ostatnie dzieci Tequi, więcej już nie będzie ona rodzić. Trzy spore mioty jak na jedną, niewielką suczkę to wystarczy.

Śniadania Bella dziś nie zjadła... Włożyłam jej termometr w dupkę - 36,7! Spadek temperatury o jeden stopień. Czyżby to już? Chyba w nocy się zacznie! Za wcześnie na poród nie jest, minęło 59 dni od pierwszego krycia. Wszystko przygotowane. Belcia leży w odnowionej skrzyni, na półce stosy ręczników i prześcieradełek, waga i inne przydatne utensylia. Na razie (w przeciwieństwie do mnie) sunia spokojna. Posypia sobie, pochrapuje. A ja czekam.... Napięcie rośnie....