Shar Pei od Bonomielli

Można by lekko powiedzieć: "dni i noce mijają, szczenięta rosną"... Tak jest, to prawda, maluchy chowają się nam bezstresowo, nie licząc tylko mojego napięcia i zamartwiań się na zapas. Każdy, kto odchował przynajmniej jeden miot, wie co mam na myśli. Cofnijmy się do początku, do pierwszych dni ze szczentami. Pierwsza doba upewniła mnie, że wszystko w porządku z maluchami, że żadne nie ma widocznych wad anatomicznych. Można odetchnąć z ulgą, postawić haczyk w zeszycie (tak, tak, prowadzę dziennik każdego miotu), kolejny ważny etap za nami, odfajkowany. Trzecia doba minęła, pępuszki ładnie się zagoiły, kolejny powód do radości, kolejny haczyk w zeszycie... Szósta doba - wszystkie szczenięta oddychają prawidłowo, a to oznacza, że i płuca i serduszka pracują normalnie zdrowo. W końcu możemy zrelaksować się nocą i przespać ją w całości, a czas ku temu najwyższy, zmęczenie nasilające się wraz z każdą nocą przesiedzianą przy psich dzieciach mocno dało się nam we znaki.
Kolejne dni przynoszą szybki postęp w przyroście masy szczeniąt, odnoszę wrażenie, że rosną w oczach. Coś w tym jest, bo po siedmiu dniach od chwili urodzin malce podwoiły swój ciężar, a dzisiaj w 13 tym dniu największy piesek zbliża się do 1.5 kg, a pozostałe niewiele mu ustępują. Ach, bardzo lubię takie tłuste klocuszki!
Za dwa dni szczenięta zostaną po raz pierwszy odrobaczone i zakładam, że zniosą ten zabieg mężnie i bez sensacji trawiennych. Trawienie, no właśnie.. Wszystko w porządku, żadne ze szczeniąt nie ma brzuszkowych problemów, żadnej kolki, żadnych rzadkich kupek, czyli kolejny powód do radości. Ze szczeniętami jak z niemowlętami, jedne są spokojne i zadowolone, inne często płaczą, bo bolą je brzuszki. Tym razem mamy to szczęście, że czarnulki zaliczają się do tych pierwszych, tych bezproblemowych i oby tak dalej.
Na razie szczenięta pomieszkują jeszcze w swoim dziecinnym łóżeczku, za które służy im własnoręcznie zmajstrowana przez Naczelnego skrzynia, w której to odchował się nie jeden już miot naszych shar pei.. Jest to cudownie piękny czas, gdy mam je wszystkie w jednym miejscu, ale godziny mojego spokoju już policzone. Za parę dni gromadka wysypie się ze żłobka i będzie się domagać coraz to większej przestrzeni życiowej. Będzie się działo! Szczerze mówiąc już nie mogę się tego doczekać!

Nathalina i NCS odjechały do nowych domów, a za parę dni zabiorą mi ludzie Nelsonka i Nina. Będzie mi dziwnie, przyzwyczaiłam się do każdego z nich, a one do siebie nawzajem, do naszych psów i do nas. Bella nagłą nieobecność córek znosi mężnie, ale widać, że ciężko jej oswoić się z tym faktem. Zachęcam ją aby pobyła z synkami, ale to na nic. Zajrzy do nich tylko na moment i zaraz wraca do mnie popiskując. Rozstania z dziećmi są dla psiej mamy trudne, mnie też jest jakoś nijako. Napięcie spowodowane zaistniałą sytuacją rozładowuje Monia, dobry duch tego domu. Nasza najmłodsza jest niezrównana jeśli chodzi o zabawę i potrafi zmotywować do szaleństw i gonitw całe stadko. Nawet stateczny już Misiek bryka przy niej jak szczeniak, a i Bella się odpręża. Simonka też chętnie by poszałała z psami, jej niestety już nie wolno. Ciężarna aż do porodu musi się oszczędzać. To już niedaleko, dzieci Simonki urodzą się za około 10 dni. I znowu jestem w ogromnym napięciu.

Jeszcze nie zdążyłam ochłonąć po emocjach związanych ze szczeniętami Belli, a tu dzisiaj Tequilla zameldowała się z cieczką! Pospieszyła się Tequi o co najmniej miesiąc, widać ostatnie wydarzenia pobudziły jej gospodarkę hormonalną do pracy na wyższych obrotach. Jesień będzie więc u nas znowu pod znakiem szczeniąt, znowu będą maluchy po Tequilli i Miśku. Już się cieszę na małe Tequillaki i Misiaki. Jeśli natura pozwoli to w październiku świętować będziemy narodziny szczeniąt z miotu N!

Po ostatnich ulewnych deszczach trawa i chwasty tak zarosły ogród, że szczenięta ledwo było w zieleni widać. Im się podoba buszowanie w roślinności, nam mniej, więc Naczelny mimo wściekłego upału i wbrew zdrowemu rozsądkowi wziął się dzisiaj za koszenie zielska. Maluchy zwykle drepczą krok w krok za nami, ale przed pracującą głośno kosiarką mają respekt i przezornie trzymają się od niej na dystans. Ich ulubionym miejscem jest zacieniony skrawek pod starą wiśnią. Nie, nie siedzą tam z powodu upału, one lubią drzewo obgryzać... Biedna wiśnia poznała już ząbki kilku pokoleń moich szczeniąt, żadne z nich większej szkody jej nie wyrządziło, więc i te chyba też mi drzewa nie uśmiercą. A powyżej parę zdjęć psiurków w trawie przed i po koszeniu oraz pod ich ulubionym drzewem.

Szczenięta poczuły się w ogrodzie na tyle pewnie, że zaczęły go zwiedzać, czyli wędrować tam gdzie nie powinny. Pewności siebie dodała im Simonka wyprowadzając stadko z zacisznego miejsca przy domu w głąb ogrodu. Ona przodem, one za Simonką jak kurczęta za kwoką.. Od dzisiaj malce mają dla siebie wydzielony i ogrodzony siatką skrawek terenu o powierzchni około 120 metrów kw. Wreszcie mam całe towarzystwo na oku. Koniec wędrówek, koniec moich gonitw za szczeniętami!.A na zdjęciach Morcheeba i Mon Chéri walczą z siatką!