Shar Pei od Bonomielli

W połowie maja Naczelny wybrał się do lecznicy po frontline dla psów. Ma się rozumieć, że po całą butelkę, jako że stado moje zużywa wszystko hurtowo i obojętne im czy jest to karma, specyfiki pielęgnujące czy akcesoria. Musi być dużo, bo inaczej nie wystarczy. Pojemnik zawierający 250 ml specyfiku odstraszającego insekty wystarcza u nas na dwa sezony, czytaj: 2 lata. Teoretycznie. W praktyce miało się to tak:
Frontline przyniesiony przez Piotra do domu był przeterminowany o rok. Lecznica kwękając i bocząc się przyjęła go z powrotem, ale się obraziła i nie sprzedała już innego.
Kolejny frontline zakupiony został gdzie indziej, z datą ważności do 2012 roku.
Stado zostało starannie opryskane.
Tydzień po akcji z frontlinem znalazłam dwa opite kleszcze na Tequilli i po jednym na Pampusie i Miśku.
Piąty kleszcz wessał się w moje niespryskiwane frontlinem ciało.
Naczelny, Bella, Simonka i Cheri zostali oszczędzeni przez plagę. Trudno mi znaleźć związek przyczynowy między stosowaniem frontline a atakami kleszczy.

Dawno nie bylo w blogu zdjęć Belli, i gdyby nie naciski z zewnątrz chyba nie sfotografowałabym mojej wiercipięty. Na pomoc przyszedł Piotr no i mamy jej fotkę wraz ze mną, bo ktoś przecież musiał Belcię do zdjęcia przytrzymać. Jak widać ma się dobrze moja śliczna - apetyt jej dopisuje, humor też. A my siedzimy w domu, korzystamy z pięknej pogody ... i tyjemy. To znaczy Bella tyje, a ja jako że mam teraz mniej ruchu, no bo jak to z ciężarnymi biegać - też prawdopodobnie obrosnę w sadełko. Spacerów mniej, suki senne i leniwe, poza tym w lesie wraz z ociepleniem pojawiły się kleszcze. Wspomnienie mojej boreliozy z przed kilku lat oraz świadomość, że suki (ciąża!) nie są potraktowane żadnym insektycedem, odstraszają mnie od włóczenia się po lesie.