Shar Pei od Bonomielli

Błękitna dobermanka Lilka została oficjalnie nazwana Lili. Lilka podpisywała się LILI Bonomiella (panuje zwyczaj, że imię psa, w odróżnieniu od przydomka pisze się dużymi literami), czyli imieniem i swoim rodowym nazwiskiem. Mona i Centa musiały się zadowolić przydomkami hodowli, w których się urodziły.
Najpierw trzeba było Lilkę wychować. Było to bardzo żywe szczenię, powiedziałabym, że chwilami uciążliwe. Zwłaszcza buty trzeba byo starannie przed nią chować. Poza tym rewidowała gościom torby, a jak sobie umyśliła, że jej miejsce jest na najlepszym krześle, to do upadłego broniła swojego terytorium. Nawet kiedy była już duża i nie bardzo mieściła się na krzesełku, to potrafiła tak się zwinąć, tak się oprzeć i zaprzeć nogami, że nie spadała na ziemię. Było jej wtedy niewygodnie, ale swoją wolę musiała zademonstrować.

Lilka jako pierwsza uzyskała zgodę na spanie w łóżku ze swoją pańcią, czyli znikły przesądy wpojone mojej Matce przez jej matkę, czyli moją Babcię, o higienie. Wiecie, jedni śpią ze swymi psami, drudzy mówią, że nie śpią. Żarty, żartami ale był powód do przygarnięcia w nocy małej Lilki. Po operacji przycięcia uszu, choć wtedy nie zabandażowano główki po zabiegu, tak cierpiała, tak biadoliła, że trzeba było ją utulić. Oczywiście pozostał jej zwyczaj sypiania na maminej pierzynie. Później inne psy też miały na to zezwolenie. Spacery z dwoma psami były znacznie trudniejsze niż z jednym. Lilka nie grzeszyła zbytnim opanowaniem. Jej wrogość do kotów stała się przysłowiowa. A i Centa pod wpływem Lilki też się zapominała i dużo traciła na posłuszeństwie. Lilka miała ponadto paskusny zwyczaj tarzania się w krowim łajnie, i to od stóp do głów. Na dalekich spacerach trzeba było wystrzegać się tych łąk nad Odrą, gdzie wypasano krowy. Leniwe krowy nie robiły na Lilce specjalnego wrażenia, ale coś biegnącego pobudzało ją do gonienia. Kiedyś szparko kłusował po polnej drodze jeżdziec na rumaku. Lilka rzuciła się w pogoń. Koń poniósł jeźdźca w siną dal, a Lilka jak strzała za nimi. Sporo czasu minęło zanim wróciła zziajana z wywieszonym jęzorem.

Ciąg dalszy "Historia Lilki" »

Pojawił się nowy problem, a mianowicie karczownik w ilościach bliżej nieokreślonych. Stworek ten podobny jest do nornicy, podobnie jak ona niszczy korzenie krzewów w ogrodzie i zupełnie tak samo jak nornica czy kret budzi w moich psach pasję myśliwską, a we mnie pasję szewską. Psy metodycznie przekopują teren w nadziei na dopadnięcie szkodnika, dołów w ziemi przybywa, więc albo ktoś z nas przemówi psom do rozumu, albo złamie sobie, w którymś z wykrotów nogę. Zasypywanie dołów i niwelowanie terenu równa się syzyfowej pracy, zmarzłam dzisiaj na kość likwidując dwie ogromne dziury, a w tym czasie kochane psiurki wykopały kolejną jamę. Nie wiem co robić, środki chemiczne nie wchodzą w rachubę. Rozpacz!
Latem moje shar-pei awanturowały się dziko widząc koty, potem przyszła jesień, z trawnika wyrastały krecie kopce więc dewastacja ogrodu postępowała piorunująco - Bella tak się wyspecjalizowała w ryciu w głąb ziemi, że prawie do połowy ciała znikała w krecim tunelu. Teraz mam powtórkę z rozrywki - zamiast na krety odchodzi polowanie na karczowniki .

Lubię spacery z Rondą. W wieku 5-ciu lat nauczyła się (w końcu!), że tylko ten może biegać luźno bez smyczy kto przychodzi na zawołanie. Nauka Rondusi szła opornie, po ogrodzonym terenie ładnie chodziła bez smyczy przy nodze, natomiast podczas spaceru przez pola zapominała tego czego się nauczyła, głuchła gdy wołając ją zdzierałam sobie gardło. Koty, drób, zające to był jej świat. Gonić i dopaść.... Chodzimy więc na spacerki, gdzie nie ma pokus w postaci "zwierzyny łownej", a Ronda biega luzem gdy jej pozwalam i przybiega gdy wołam.
Dziś sprawiła mi niespodziankę. Gdy wracałyśmy ze spaceru, spokojnie, tak sobie na luzie, także psychicznym, doszłyśmy w okolice naszej miejscowości obfitującej w koty. Powiedziałam więc Rondzie:
- Tylko mi nie biegaj! -
A ona jak się nie zerwie i nie popędzi przed siebie. Tutaj ja, jako mentor zawiniłam. Przecież zawsze mowiłam "biegaj", kiedy na to przyzwalałam. Ronda nie zna gramatyki i nie skojarzyła słowa "nie" z moją intencją.