Shar Pei od Bonomielli

Łapiemy oddech po wczorajszym dniu, bo działo się i to sporo. Byliśmy z Bellą w Warszawie. Cel wiadomy: krycie pięknym Tabaskiem. Za 60-63 dni szczenięta. Cieszę się niewynownie i jak zwykle nie mogę się doczekać. Jutro znowu wycieczka na Mazowsze i powtórka z krycia. A w domu niepokój i chaos wytwarzane przez Miśka, który to już kolejny raz z rzędu nie potrafi pojąć dlaczego Bella nie dla niego. Pies piszczy, skomle do Belli, a nawet próbował w zastępstwie "wziąć sobie" Simonkę. Znowu więc mam rozdzielanie mojej psiej rodziny: Tequilla z Miśkiem, Simonka z Bellą, ja z Naczelnym pomiędzy nimi. Nie jest łatwo. Misiek odmówił dzisiaj wyjścia na spacer, on bez Belli nie pójdzie! Siedzi smutny w domu i tęskni... Jutro znowu będzie czuł od Belli zapach obcego mu psa, znowu będzie poirytowany, znowu zatroszczy się abyśmy mieli bezsenną noc. Pojutrze pewnie to samo, dopiero za dwa-trzy dni wróci wszystko do normy. Misiek się uspokoi i zapomni, ja będę liczyć dni do narodzin szczeniąt! Do czerwca!

Wreszcie mogę dokładnie określić kiedy to powiększy się nasza psia rodzina o szczenięta Belli i Tabaska! W pierwszym tygodniu czerwca! Naczelny od wczoraj podśpiewuje: "Bella ma cieczkę, pojedziemy na wycieczkę". Oj, pojedziemy z Bellcią na te jak to się niezbyt ładnie mówi krycia i to pewnie nie raz. Krótką, lekko oncenzurowaną relację (dzieci czytają!) zdam na pewno, a nastąpi to za jakieś 10 - 12 dni. Szczepionka przeciwko herpswirozie już zamówiona i zakupiona czeka. Bella zostanie zaszczepiona tuż po kryciu i raz jeszcze na dwa tygodnie przed oszczenieniem.
W domu na razie spokój, Misiek jeszcze nie czuje zbliżającej się owulacji u swojej córki, ale już za parę dni zaczną się jego lamenty, że suczka w domu, że on by chciał, a nie wolno... No może zdecydujemy się uszczęśliwić Misia raz jeszcze ojcostwem, Tequilla w dobrej formie, on także, tylko jak przypomnę sobie jak ciężko było mi odchować ostatnie szczenięta (dla niezorientowanych w temacie wyjaśnienie: Naczelny zafundował sobie wówczas zawał serca) to zaczynam się wahać. A z drugiej strony to chciałoby się jeszcze jedną Simonkę. A przed Simonką debiut na opolskiej wystawie. Już niedługo, bo za miesiąc. Zbliża się nam wiosna pełna wydarzeń.

Przed paroma dniami Simonka skończyła trzy miesiące. Waży 10,5 kilograma, rośnie nam w oczach. Mimo, że czas popijania mleka z Tequilli dawno już się zakończył, Simonka co raz to ciągnie swoją biedną matkę za puste sutki. A złości się przy tym, a sapie, a chrząka.. Śmieszny mały szczeniak! Z psami żyje w harmonii, w domu psoci z umiarem, tak stosownie do wieku i można by rzec, że psina z niej grzeczna, gdyby nie jej uporczywe wskakiwanie mi na nogę... Aż dziwne, bo chwilami zachowuje się jak osesek gdy przysysa się do Tequilli, a za chwilę z przekorną miną zabiega mnie od tyłu, po czym robi hop na moją nogę, obejmuje moje podudzie przednimi łapami tak mocno jak tylko potrafi i wykonuje przy tym ruchy typowe dla kryjącego psa. Oczywiście zabraniam i jeszcze raz zabraniam w nadziei, że szybko oduczę ją takich obyczajów. Do tej pory żaden szczeniak tak się mi nie zachowywał, ale widać, kiedyś ten pierwszy raz zdarzyć się musi...
Nie tylko Simonka ma jakieś urojone chęci, których zapewne sama jeszcze nie rozumie, ale też Misiek stał się niemożliwy, skomlący, niespokojny, kapryśny. Powód Rondelcia ma cieczkę. Nie, szczeniąt z tego nie będzie, pilnuję dobrze i psa, i suki!

Mopsiczka Paloma została została zakupiona w Warszawie w renomowanej, dużej hodowli. Miała wówczas niespełna osiem tygodni. W samochodzie, podczas jazdy do Wrocławia siedziała przez calą drogę jak trusia na kolanach mojej matki. Wydawać by się mogło, że szczenię dobrze znosi podróż. Ale to nie było tak: ona po prostu się bała. W domu chowała się w najciemniejszy kącik. Na pewno jej kontakty z ludźmi u hodowcy były znikome. Szczenię kenelowe. Po paru dniach zwierzątko przyszło do siebie i stało się nawet rozrabiaką. Zamiast siusiać na przygotowane gazety, roztrącało je po całym domu. Nauka porządku szła opornie i bardzo długo nie można bylo przekonać Almy, że chodnik w przedpokoju to nie trawka. Głupio było wołać, Palomo na takie maleństwo. Została więc nazwana Almą, choć ci, co znali jej żywe, powiedziałabym zwariowane usposobienie, mówili, że to Palma. Mój syn, Tomek podsunął kiedyś myśl wołania jej Paula, ale za późno; już wszycy byliśmy dobrze przyzwyczajeni do Almy. Może to imię jest zbyt pospolite w pieskim świecie, ale dostojne. Alma, przyszła matka rodu! Opanowaną suczką Alma nigdy nie była. Żaden z psów nie zrywa się przy byle hałasie z takim jazgotem jak Alma. I jak tu wierzyć słowu pisanemu, że mopsy są wyjątkowo opanowane! Piszą eksperci tej rasy, że mopsy nawzajem bardzo się lubią i tak garną jeden do drugiego, że nawet kiedy śpią, to razem ze sobą, ciasno przytulone.

Ciąg dalszy "Alma i Czarli. Wspomnienie o mopsach." »

18 (osiemnasty!!) dzień cieczki u Tequilli a amorom końca nie widać. Zachowanie mojej psiej pary przeczy nauce i zdrowemu rozsądkowi. Według tego co podaje literatura fachowa, okres płodny u suki i chęc na krycie to 10-14 dzień cieczki, z odchyleniem do dwóch dni. Moje psiory rozpoczęły zabawę w mamę i tatę dokładnie po odchyleniu i dalej kontynuują. Może shar-pei tak niekiedy mają.. Liczę, że pewnie jutro już im się znudzi i przestaną dostarczać mocnych wrażeń sąsiadom, ktorzy stojąc w oknie mają niezłą rozrywkę gdy patrzą na dwa oszalałe "kopulatory". Akcja rozgrywa się oczywiście w ogrodzie, a nie w domu. Powody ku temu są dwa: pierwszy to bardzo intensywnie wydzielany podczas krycia przez Miśka zapach, który dla nas ludzi jest, delikatnie ujmując, raczej przykry. Ale taka to już fizjologia u psów. Drugim powodem, dla którego "kopulanty" wypraszane są na zewnątrz, to reszta psiej gromadki, która bardzo chciałaby towarzyszyć (czyli przeszkadzać) zakochanej parze.

Nigdy jeszcze psy nie kryły mi się tak późno. Zobaczymy jaki będzie tego efekt. O ile będzie...

Kojejna jazda z Bellą do PSA, kolejne krycie i chyba już ostatnie. Dzisiejsza wizyta u właścicieli psa do najprzyjemniejszych nie należała. Porwisty wiatr urywał mi głowę, a zacinający deszcz uprzykrzał dzień do reszty. Psom jakoś aura w amorach nie przeszkadzała, akt został dokonany, pozostaje mi więc oczekiwanie na szczenięta. Już wcześniej przekonałam się nie raz, że w czasie krycia nikt i nic jest w stanie psom przeszkodzić.
Chyba zapomniałam wspomnieć kim jest ów przystojny shar-pei wybrany na reproduktora, a więc poprawiam się: to IGIRO Tender-Ling Silesia. Jego zdjęcie powyżej. Belli zdjęcia można obejrzeć w jej galerii.

W domu niepokój, Misiek wyraźnie cierpiący, aż mi go żal. Nie dość, że odizolowany od Belci, to jeszcze oprócz zapachu jej cieczki, tak silnie działającego na jego męskie hormony, musi biedaczysko znosić zapach obcego mu psa.

Wczorajszy wyjazd z Bellą do psa okazał się przedwczesny. Powinnam była zawierzyć nosowi Miśka, który do tej pory świetnie sprawdzał się jako najlepszy indykator płodnych dni u suk. Całkiem na darmo ten wyjazd jednak nie był. Patrząc na bawiące się psy posiedziałam długo na powietrzu, a koloryt mojej twarzy zarumienionej słońcem przestał przypominać barwę krowiego sera.
Dzisiaj Misiek wykazuje większe zainteresowanie Belcią, a i ona jemu przychylna. Psy więc rozdzielone i trochę z tego powodu marudne. Trochę popiskują, trochę skomlą do siebie.

Jutro znowu jedziemy do PSA. Wyjazdom na krycie zawsze towarzyszy lekki dreszczyk emocji: uda się czy nie uda? A potem oczekiwanie na efekt, podpatrywanie zachowania suki, oglądanie jej brzucha i napięcie w oczekiwaniu na szczenięta. Na razie dzień prozaicznie zwyczajny, wypełniony normalnymi, domowymi czynnościami. Naczelny od tygodnia parafrazuje moje różne powiedzonka, niektóre nawet z dobrym skutkiem. Ostatnio do znudzenia powtarzał:
- Tylko mięso jest prawdziwym pokarmem, każdy inny pokarm to nędzna imitacja mięsa.
Było więc w końcu mięso na obiad. Psy zadowoliły się swoim granulami. I znowu egoistycznie ucieszyłam się, że zwierzęta nie potrafią mówić.