Shar Pei od Bonomielli

Pomyślałam, że zapoznam Was dzisiaj z naszą spacerową trasą, a na przewodnika po niej zabiorę Simonkę. Uzbroiłam się w aparat fotograficzny i poszłyśmy. Pierwszy i najtrudniejszy etap do pokonania to przecięcie drogi krajowej nr 8. Spojrzenie w prawo i lewo, krótki niepokój psa, po czym szybko przebiegamy i już jesteśmy na drugiej stronie. Mijamy tylko jeden dom i już po chwili znajdujemy się na słonecznej polanie. To miejsce Simonka lubi chyba najbardziej, tutaj dostaje radosnego amoku tarzając się w trawach. Tarzanie na polanie weszło jej w nawyk, nie ma mowy abyśmy poszły dalej zanim ona dokładnie nie przewalcuje się i to co najmniej z pięć razy. Opuszczamy słoneczną polanę i wchodzimy w ciemny las. Simonka przepisowo na smyczy, ale na wyciąganej, więc zabiega mnie to od przodu, to od tyłu, widać, że spieszy jej się, że tempo moje dla niej trochę za wolne. W lesie miejscami mokro. Kałuże na nieutwardzanych drogach omijamy wprawnie, z tym że ja pilnuję aby ona z nich nie piła. Błotnistą drogą idziemy około 5 minut, cały czas lekko pod gorę, aż dojdziemy do miejsca gdzie nie ma już wody i błota. Sucho, pięknie, czysto i cicho. Tu spotykamy często sarny. Całe stada. Przystaję aby trochę odpocząć, Simonka w podnieceniu obwąchuje ziemię. Widać, znalazła świeży ślad... Kręcimy się trochę po lesie, mija godzina, ja czuję spacer w nogach, psina również zmęczona. Wracamy. Jutro pójdziemy znowu. I tak codziennie przemierzamy tą samą trasę i wcale, a wcale nam się ona nie nudzi.

Do następnego razu! A tymczasem Wesołych i pogodnych Świąt wraz z udanymi spacerami, czego Wam wszystkim i Waszym psom z całego serca życzę!

Wrzesień i grzyby w lesie. Lubię bardzo ten czas.. Dzisiaj zdjęcie Tequilli, która kocha leśne spacery, nawet jeśli ograniczone są smyczą. Jest i Naczelny, mój ulubiony model do fotografowania, z torebką sukcesywnie zapełnianą podgrzybkami. Narzuciłam mu reżim codziennych spacerów, dla jego skołatanego serca to konieczne, mnie i zwierzom też nie zaszkodzi. Dzisiaj więc las w naszej okolicy i zbieranie grzybów. A grzybów w lesie multum no i jak zwykle pięknie, spokojnie i bezstresowo. Zanim jednak dotarliśmy do lasu, musieliśmy przejść z nielicho ciągnącymi nas psami jezdnię - w naszym przypadku to droga międzynarodowa A8 z pędzącymi stadami tirów, minąć domostwo z psem za płotem (moje shar-pei`e zawsze muszą mu z niezrozumiałych dla mnie powodów naurągać) i przejść obok zagrody z kozą (kozie moje psy też się głośno odgrażają nie wiadomo za co). Dziwi mnie, dlaczego te wszystkie awanturki mają miejsce tylko wtedy gdy zmierzamy w kierunku lasu, natomiast gdy wracamy do domu, zagroda z kozą i obejście z psem mijane jest obojętnie. Moje potwory w drodze powrotnej nie ryczą już na inne zwierzęta, idą na smyczach grzecznie i wcale nie ciągną. Widać taki mają rytuał.

Dawno nie bylo w blogu zdjęć Belli, i gdyby nie naciski z zewnątrz chyba nie sfotografowałabym mojej wiercipięty. Na pomoc przyszedł Piotr no i mamy jej fotkę wraz ze mną, bo ktoś przecież musiał Belcię do zdjęcia przytrzymać. Jak widać ma się dobrze moja śliczna - apetyt jej dopisuje, humor też. A my siedzimy w domu, korzystamy z pięknej pogody ... i tyjemy. To znaczy Bella tyje, a ja jako że mam teraz mniej ruchu, no bo jak to z ciężarnymi biegać - też prawdopodobnie obrosnę w sadełko. Spacerów mniej, suki senne i leniwe, poza tym w lesie wraz z ociepleniem pojawiły się kleszcze. Wspomnienie mojej boreliozy z przed kilku lat oraz świadomość, że suki (ciąża!) nie są potraktowane żadnym insektycedem, odstraszają mnie od włóczenia się po lesie.

Słoneczny i pogodny grudniowy dzień. Korzystamy z pięknej pogody i idziemy na spacer do lasu. Jestem zaskoczona widząc świerze grzyby - jadalne i nie, owocujące borówki, zieleniące się liście krzewów jagodowych. Dla niedowiarków i mieszczuchów żyjących z dala od lasu pstrykam parę fotek.