Shar Pei od Bonomielli

Wypełniałam dzisiaj zgłoszenia na wystawy, czas przecież najwyższy pokazać już światu dorastającą Mon Cheri. Zaczynamy od imprezy w Toruniu, następnie nasz Rudzielec wystąpi (chyba) w Zielonej Górze, oczywiście będziemy we Wrocławiu (jakżeby inaczej!?), no i w mieście, które nas lubi, czyli w Poznaniu. Poznań organizuje w tym roku aż dwie wystawy, a my nie mogąc się zdecydować na którą by pojechać, postanowiliśmy zaprezentować Cheri na obu. Póki co ćwiczymy chodzenie na ringówce, stanie w miejscu, pokazywanie zębów i wszystko co tylko wymagają od psa i wystawcy sędziowie. Nie jest łatwo... Cheri ma temperament iście nieziemski, a inteligencję przy tym sporą, aczkolwiek tylko na własny użytek, co pracy z nią nam nie ułatwia. Trudne zadanie przed nami, coś na kształt poskromienia bądź ujarzmienia metodą pokojową, jednakże połączoną z lekkim przekupstwem, bo bez smakołyka to z chytrą Monią ani rusz...
A tymczasem zbliżają się dwie wystawy w Koszalinie, jedna już w najbliższą sobotę, druga w niedzielę. Niestety nie ma mowy aby teraz wyrwać się z domu i pojechać na jakąkolwiek imprezę kynologiczną, siedzimy twardo w miejscu i baczymy na szczenięta, ale będziemy kibicować Natalii i Doveyowi z nadzieją, że powtórzą w Koszalinie sukces z Gorzowa, Inowrocławia, Opola... Pewnie tak - czemu by nie? dzielni są i świetnie rozpoczęli ten sezon wystawowy! Trzymamy za nich kciuki bardzo, ale to bardzo mocno i gorąco zachęcamy do naśladownictwa.

Rok temu przygotowywałam do wystaw Simonkę. Simonka jest z tych nieśmiałych, ale grzecznych i posłusznych, ćwiczyła ze mną chętnie, koncentrowała się na moich poleceniach. Fakt, że na wystawach bywało z nią różnie, niektóre z nich peszyły ją ogromnie, ale z biegiem czasu i ilością odwiedzonych ringów Simonka zyskała na pewności siebie i potrafiła się całkiem nieźle zaprezentować. Teraz nadszedł czas na Mon Cheri, naszą niesforną Monię. Tej to pewności siebie i animuszu nie brakuje, wręcz przeciwnie - Monia wie wszystko najlepiej, zdanie ma własne, nie boi się nikogo i niczego, łatwo wpada w trudne do pohamowania podniecenie, szczególnie na widok obcego psa i zapomina przy tym co znaczy posłuszeństwo.
W zachowaniu Moni widzę sporo analogii do Morcheeby. Obie potrzebują codziennego intensywnego spaceru, w obu tkwi duch sportowca-wyczynowca, obie też chodzenie na smyczy przy nodze traktują raczej lekceważąco. Morcheeba sporo biega luzem w terenie, Monia poza domem porusza się przeważnie na smyczy. Szybsza jest niż spotykane na spacerach sarny, a ja do konfrontacji z dzikimi zwierzętami nie chcę dopuścić. Więc smycz i basta.
Kończy się dzieciństwo Mon Cheri, czas i ją nauczyć prawidłowego chodzenia na smyczy, spokojnego stania i umiejętności zaprezentowania się. Dużo więc przed nami, prawdziwe wyzwanie. Jedyne co Monia opanowała perfekcyjnie to pokazywanie zębów. Czyni to ładnie i elegancko gdy zagląda jej się w paszczę, ale potrafi też ohydnie wyszczerzyć zębiska na widok obcego psa. Ćwiczymy wytrwale, a co osiągniemy to pokażemy tego lata i jesieni na wystawach. Czas już na nas.

Piękny dzień! W jednej ręce mam smycz z Monią, w drugiej z Pampusem, na szyi aparat fotograficzny. Idziemy na spacer. Cel wiadomy, ruch na świeżym powietrzu dla zdrowia, ale też i okazja aby nauczyć moje dwa najmłodsze tego i owego, co to pies umieć musi, a z czego człowiek się cieszy. Z Pampusem sprawa prosta, on grzeczny i spokojny, drepcze przy mnie, nie ucieka, przymila się, z szelkami i ze smyczą już pogodzony. Z Monią jest trudniej, ją energia roznosi, ona musi biegać i to dużo. Biega więc z tą radością młodego stworzenia i wyraźnie cieszy się, że nie ma takiego psa, ani człowieka co by ją dogonił. Pampus rozsądnie nie próbuje dorównać kroku Moni, chyba rozumie, że przy długonogiej jest bez szans. Zabawnie wyglądają moje młode psy razem, ona smukła, pełna gracji i zwinna, on jeszcze mała i ciężka kluska. Wybiegały się i wyszalały oba. Monia gnała jak sarna susami przez pola, zwrotami tak szybkimi, że wzrok prawie nie nadążał. Biegać, biegać i jeszcze raz biegać! Pampus przebierał dziarsko krótkimi nóżkami i wyraźnie uśmiechał się do mnie swoją szeroką paszczą. Zresztą popatrzcie sami jak wyglądali razem na dzisiejszym spacerze przez pola.

Dzień rozpoczęłam od ścigania Mon Cheri z aparatem fotograficznym, a efekt mojego trudu do oglądania po prawej. Łatwo nie było... Kto nie zna naszej Moni, ten nawet nie przypuszcza jak wielki temperament może mieć niewielki shar pei. Monia to wulkan energii w stanie permanentnej erupcji. Rozpiera ją siła czerpana z radości życia, energia młodego i wiecznie cieszącego się do wszystkiego i wszystkich (z wyjątkiem do labka sąsiadów!) psa. 9 miesięcy ukończyła dzisiaj nasza psina, zdjęcie więc na pamiątkę aktualne, pokazuje Monię taką jaką jest, rozbrykaną, rozbawioną, zawsze w ruchu, prawie niemożliwą do sfotografowania. Monia zawsze jest pierwsza. Pierwsza gdy trzeba powitać gości, pierwsza przepycha się przez drzwi gdy psy wybiegają z domu, a jeśli któryś z nich stoi jej na drodze, to po prostu przeskoczy przez niego i pogalopuje dalej radośnie, nie oglądając się za siebie. Monia jest psem wzrokowcem, pierwsza ze stadka dostrzeże kota, pierwsza dopadnie do drzewa, na którym ten się schronił, pierwsza dostrzeże przechodnia na ulicy i pierwsza go oszczeka. A gdy wołam psy do domu, to Monia ciesząc się do mnie po psiemu, przybiega też jako pierwsza. Powiem wam, że miło mieć przy sobie tak radosnego psa jak nasza Monia.

Mon Cheri wkracza dziś dumnie w dziewiąty miesiąc życia. Za nami pełne osiem miesięcy radości i zmagania się z już dwudziestokilowym, czerwonym diabełkiem.
Z każdym miesiącem wraz z wiekiem i ciężarem ciała przybywa jej imion, na które reaguje wedle uznania. Oto niektóre z nich: Monia, Moooooni, Moniaaaaaa, Mooooniiiiczkaaa, Wracaj Niedobry Psie.
Monia jest psem samodzielnym i rozumnym, z rozumkiem na własny użytek. Jak to shar pei. Zawsze pierwsza do miski i do wyjścia z domu, zawsze ostatnia gdy wołam psy. Największy respekt czuje przed tatą Miśkiem, a w następnej kolejności przed Naczelnym. Mnie lubi, dobre i to. Najlepiej dogaduje się z mamą Bellą, babci Tequilli raczej schodzi z drogi, z ciotką Simonką bierze się czasem za łby, ale bezkrwawo. Stosunek do szczeniąt ma wyraźnie pogardliwy, nic dziwnego, zapomniał wół jak cielęciem...
Z okazji wyrośnięcia ze szczenięctwa i wkraczania w wiek młodzieńczy Wszystkiego Najlepszego dla rodzeństwa Mon Cheri: dla Skarbulka Messiego, dla kochających śnieżne zaspy Morcheeby i Mani oraz dla emigrantów Twistera i Ozzego. Rośnijcie wszyscy zdrowo!