Shar Pei od Bonomielli

Mopsiczka Paloma została została zakupiona w Warszawie w renomowanej, dużej hodowli. Miała wówczas niespełna osiem tygodni. W samochodzie, podczas jazdy do Wrocławia siedziała przez calą drogę jak trusia na kolanach mojej matki. Wydawać by się mogło, że szczenię dobrze znosi podróż. Ale to nie było tak: ona po prostu się bała. W domu chowała się w najciemniejszy kącik. Na pewno jej kontakty z ludźmi u hodowcy były znikome. Szczenię kenelowe. Po paru dniach zwierzątko przyszło do siebie i stało się nawet rozrabiaką. Zamiast siusiać na przygotowane gazety, roztrącało je po całym domu. Nauka porządku szła opornie i bardzo długo nie można bylo przekonać Almy, że chodnik w przedpokoju to nie trawka. Głupio było wołać, Palomo na takie maleństwo. Została więc nazwana Almą, choć ci, co znali jej żywe, powiedziałabym zwariowane usposobienie, mówili, że to Palma. Mój syn, Tomek podsunął kiedyś myśl wołania jej Paula, ale za późno; już wszycy byliśmy dobrze przyzwyczajeni do Almy. Może to imię jest zbyt pospolite w pieskim świecie, ale dostojne. Alma, przyszła matka rodu! Opanowaną suczką Alma nigdy nie była. Żaden z psów nie zrywa się przy byle hałasie z takim jazgotem jak Alma. I jak tu wierzyć słowu pisanemu, że mopsy są wyjątkowo opanowane! Piszą eksperci tej rasy, że mopsy nawzajem bardzo się lubią i tak garną jeden do drugiego, że nawet kiedy śpią, to razem ze sobą, ciasno przytulone.

Ciąg dalszy "Alma i Czarli. Wspomnienie o mopsach." »

Wraz z Czarlim została zakupiona piękna wiklinowa buda w nadziei, że odbdzie w niej swoją pierwszą podróż. Ale gdzie tam. W ogóle nie dał się do niej włożyć. Siedział mojej matce na kolanach, nieustannie wyrywając się z rąk ku oknu. Po dwóch godzinach był już w domu. Czarli przyszedł do towarzystwa dobermance Lilce. Lilka od razu zapragnęła się z nim pobawić, ale powstrzymywaliśmy ją od tej obopólnej, bo też i dla Czarliego uciechy. On był taki mały. Właściwie mieścił się w przepastnej paszczy dobermanki. Nie bał się, za to mama umierała ze strachu, że Lilka zrobi szczenięciu krzywdę. Nie mogąc się swobodnie bawić z Lilką, Czarli chodził za domownikami, czyli pętał się pod nogami. Było to miłe, trzeba było jednak ciągle uważać, żeby go nie nadepnąć. Nie zawsze się to udawało. Czasami ktoś zachował się jak słoń w składzie porcelany i do porządku przywoływał go tak ostry wrzask Czarliego, iż można było z wrażenia siąść na ziemi. Potem przekonaliśmy się, że wszystkie mopsy, reagowały nawet na lekkie przydepnięcie miękkim kapciem, jakby się nie wiadomo co stało. Ten ich krótki okrzyk ostrzegał po chińsku:
- Uważaj ślepoto, przecież jestem malutki!
Tak więc mama musiała się przyzwyczaić do życia z małym pieskiem, który chodząc za nią, dawał się przez pomyłkę zamknąć w łazience, a nawet między podwójnymi drzwiami wyjściowymi do przedpokoju. Czekał wtedy cierpliwie, aż ktoś się zorientuje i go wpuści.

Ciąg dalszy "Mopsy. Opowiadanie o Czarlim." »

Kiedyś przed laty zasugerowałam mojej matce mopsa. Akurat taki damski kanapowiec.
- Coś ty - oburzyła się tak szczerze, że już więcej nie poruszałam tego tematu. A jednak, a jednak. Ziarno zostało rzucone i wkrótce zaczęło kiełkować. W domu z psów była tylko dobermanka Lilka, a mamie marzył się idealny piesek. Chciała, żeby był mały, bo według niej nie uchodziło starszej pani z różnym skutkiem szarpać się z dużymi brytanami. Zdarzylo się nawet, że na oczach sąsiadów przyszedł jej w sukurs dozorca. Rzucił miotłę i przybiegł jej pomóc przy wyrywającej się za kotami Lilce.
Mama pragnęła mieć parę hodowlaną, ale trzymanie dwóch sznaucerów czy dobermanów znacznie przerastało jej siły. Zresztą nie mogła dobrać reproduktora dla Lilki, która jakoś nie mogła mieć dzieci. A gdyby nawet, to skoro taka Lilka stała się dla niej za silna, to co byłoby gdyby miała samca znacznie potężniejszego od suki. Ten wymarzony, zaplanowany piesek miał być miły, opanowany i mądruchna: żeby nie trzeba było mu niczego ucinać, ani ogonka ani uszu (w tamtych latach kopiowano niestety uszy i ogony), żeby miał krótką sierść, nie wymagającą ani uciążliwego strzyżenia czy trymowania, ani wiecznego rozczesywania i szczotkowania, a przy tym aby piesek nie marzł w zimie i w ogóle aby był super z wyglądu i z charakteru. A więc: aby nie gonił za kotami i innymi zwierzętami (psy myśliwskie wykluczone), żeby nie był latawcem (żadnych charcików i w ogóle psów gończych), aby nie szczekał zbyt wiele (pinczerki, foksterierki i jamniki nie wchodziły w rachubę) no i żeby nie był słabeuszem czy niejadkiem. Nie za dużo tych życzeń?

Ciąg dalszy "Mopsy - jak to się zaczęło." »