Shar Pei od Bonomielli

Simonka w ósmym miesiącu życia jest już wzrostu mamy Tequilli. Czas planować wystawy, na które się wybierzemy. Pierwsza z wystaw już za trzy miesiące i to nie byle jaka, bo międzynarodowa w Berlinie, w ostatnią sobotę marca. Z rodziny wystąpi też Dovey Natalii, prawdopodobnie będzie i Fisi Karoliny. Gdyby jeszcze Fuego Tereski też został zgłoszony, to zaprezentowalibyśmy całkiem niezłą grupę rodzinną - czworo dzieci Miśka na raz!

Mały, czerwony diabełek z mojej Simonki. Niby grzeczna, bo posłuszna i przymilna, nie kłóci się z psami, ale złodziejaszek z niej. Nie raz już ściągnęła ze stołu wędlinę, kawałek sera, pieczywo. Na razie przegrywamy z Simionką, ona jest sprytniejsza od nas, zawsze wyczai ten moment gdy nikogo nie ma w kuchni, a na stole leży coś smakowitego. W myśl znanego porzekadła to okazja czyni złodzieja, aby więc nie kusić psiny do występku, musiałam zmienić swoje nawyki i staram się nie pozostawiać na wierzchu jedzenia, tudzież opakowań po nim. Woreczek z foli, ktory uprzednio zawierał kiełbasę, jest rownie nęcący dla Simonki jak jego była zawartość. Wystarczy moment nieuwagi, a psina już radośnie mamle porwany ze stołu kawałek plastiku!

Obserwując moje shar-pei widzę jak ważnym jest dla nich ściśle zachowany rytm dnia i jak mocno kojarzone są przez psy codzienne wydarzenia powiązane z sytuacjami im towarzyszącymi. Oczywistym jest, że poranne wstanie oznacza wyjście na dwór, czyli wybieg do ogrodu. Inaczej ma się sprawa gdy biorę do ręki smycz lub obrożę. Wtedy to każdy z psów chce znaleźć się jak najbliżej mnie, bo wie, że akcesoria te oznaczają spacer.
Ciekawie reagują moje psy na telewizor i telefon. Pozornie nie są nimi zainteresowane, czasami krótko popatrzą co na szklanym ekranie, po czym zwieszając łby zapadają w drzemkę. Wydaje się, że śpią mocno. Niektóre programy telewizyjne, jak na przykład wiadomości, oglądamy zawsze o stałej porze, a psy śpiąc nam towarzyszą. Wiadomości kończą się charakterystycznym sygnałem dźwiękowym, ktory dla psów oznacza pobudkę i wyjście z domu. Sygnał ten zwierzaki rozpoznają bezbłędnie, wystarczy pierwszy akord muzyki i banda zrywa się na równe nogi, domagając się wyjścia.
Dzwoniący telefon nie interesuje psów, chyba że... Piotra nie ma w domu. Psy wiedzą, że Naczelny zawsze krótko przed powrotem do domu telefonuje abym mu otworzyła bramę. Słysząc dzwoniącą komórkę, stadko wpada w radosny amok, szczeka tak aż można ogłuchnąć, biega od okna do okna jakby chciało mnie zawiadomić: "Pan wraca! Nie przegap!". Gorzej gdy podczas nieobecności Naczelnego dzwoni do mnie ktoś obcy. Tu psy nie potrafią odróżnić od kogo telefon i swoją przedwczesną radością z rychłego zobaczenia Pana, skutecznie zakłócają mi każdą rozmowę.

Ciąg dalszy "Nawyki moich shar-pei" »