Shar Pei od Bonomielli

Termometr zaokienny wskazuje -10. Będzie jeszcze zimniej i straszniej. W domu piec centralnego ogrzewania bucha żarem, ale nie starcza tego buchania aby zapewnić ciepło szczeniętom, więc grzejnik elektryczny pracuje tak, aż słychać jak pożera prąd. Nasz pojazd pozostawiony beztrosko pod gołym niebem najpierw obmarzł, potem został zasypany śniegiem. A potem znowu obmarzł i to na okrągło. Brama wyjazdowa zamarzła i przymarzła do podłoża. Naczelny z katarem i kaszlem, więc aby go oszczędzić postanowiłam sama utorować wyjazd w kierunku drogi i odmrozić pojazd. Nie udało mi się ani jedno, ani drugie. Zmarzłam tylko i zesztywniałam z zimna jak kościotrup. Jeśli i jutro nie uda się nam przebić przez zmarzlinę, czeka (chyba) mnie przełażenie przez bramę górą i jazda do sklepu autobusem. No, chyba że do nas dojedzie ktoś z aprowizacją...
Mowy nie ma aby pójść z psami na spacer, jedyna odśnieżona droga to krajowa Nr 8. Ta w kierunku Warszawy... A stadko moje mimo wszystko zadowolone z życia. Zdjęcia z dzisiejszego dnia obrazowo pokazują ich nastroje..

Miała być kartka świąteczna, taka z bombkami, choinką i shar peiami z reniferowymi rogami, ale brak mi na zrobienie jej czasu, talentu i pomyślunku. Zamiast tradycyjnego obrazka są oczekujące niemo na ułaskawienie (!) karpie we wannie (zdjęcie skradzione ze strony Natalii) i Tores zastanawiający się czy nie lepiej byłoby je samemu upolować, niż czekać aż się za to wezmą ludzie. U nas podobnie (co prawda ryba kupiona już bez życia), nastrój świąteczny, my w dobrych humorach, nasze czworonogi również.
Życzę serdecznie wszystkim zaglądającm na mojego bloga zdrowych, radosnych Świąt i miłej rozmowy z shar peiami w noc wigilijna, bo mówić do Was będą z pewnością, trzeba tylko uważnie się wsłuchać.

Przed nami kilka zimnych i pewnie mroźnych miesięcy. Czas na długie spacery z Miśkiem. Im zimniej, tym chętniej i raźniej Misiek maszeruje. Lato go rozleniwia i tuczy, jesień i zima ożywiają, poprawiają kondycję i wigor. 5 kilometrów przemierza mój psiur lekkim truchtem jak na dziarskiego ośmiolatka przystało. A że chodzi grzecznie i nie wlecze mnie za sobą, to aby było mu wygodniej, zamieniliśmy obrożę na gustowne szelki.
Dzisiejszy leśny spacer zakończyliśmy przemarszem przez wieś. Mijaliśmy wiele domów, co dom to płot, a za płotami psy. Dużo było tych psów, każdy z nich ujadał na Miśka, on zaś znosił zachowanie burków nad podziw godnie, nawet się nie odwarknął. Pewnie rozpierała go duma z powodu nowych szelek.

Wczoraj Cheri wkroczyła dziarsko w czwarty miesiąc życia, z urzędu została zaszczepiona po raz trzeci, a wraz z nią Simonka, u której minął już rok od szczepień. O godz. 13 obie psiny potraktowane zostały szczepionką firmy Fort Dodge, z tym że dla starszej doszło jeszcze szczepienie przeciwko wściekliźnie. Po godzinie wydawało mi się, że obie dobrze zniosły szczepionkę, więc wycieczka do miasta i jeszcze krótki spacer.

Godzina 15. Wróciliśmy do domu, psy w wyśmienitych nastrojach. Podałam im jak zwykle o tej porze jedzenie, zjadły ochoczo i wylizały do czysta michy.

Godzina 17.30. Piotr lakieruje na poddaszu deski, mające służyć za podłogę do nowej altanki. Na dworze zimno, wieje przykry wiatr, siąpi deszcz. Okna na poddaszu otwarte, woń farb i lakierów nie powinna nam dokuczyć. A jednak... Zimne powietrze opadło w dól ciągnąc za sobą opary farb, zapach jest nieznośny. Czuję jak drapie mnie w gardle, oczy mnie pieką.

Godzina 17.45. Zauważam, że Simonce zapuchły oczy i to tak mocno, że nie widać ich spod powiek. Podaję jej do wypicia wapno i zakrapiam oczy dicortineffem. Chwilę później obdzwaniam wszystkich okolicznych weterynarzy, niestety nie mogę nikogo zastać. Sobota, wczesny wieczór, nie ma nikogo kto mógłby pomóc. Beznadzieja i rozpacz!

Godzina 18. Simonka ma już nie tylko zapuchnięte oczy, ale i całą głowę. Na ciele pojawiły się bąble o średnicy kilku centymetrów. Psina niespokojna. Biega w te i we wte, rzuca się na podłogę, drapie się chaotycznie, oddech ma płytki, kontakt z nią utrudniony. Rany, co robić, gdzie szukać pomocy... Wściekam się, że mieszkam na prowincji, gdzieś na peryferiach cywilizacji, gdzie do najbliższej czynnej lecznicy ponad 60 kilometrów. Ponad godzina jazdy. Nie, tak długo Simonka nie wytrzyma, udusi się, trzeba działać inaczej.

Godzina 18.05. Wskakuję do auta i gnam jak szalona do Apteki, do Kępna. Tłumaczę gorączkowo, że recepta będzie, że doniosę jutro, że chodzi o życie, więc szybko, szybko... Wtykam w kieszeń otrzymany diprophos i pędzę do domu. To tylko 8 kilometrów, ale droga dłuży się straszliwie, no i te nerwy napięte do granic, i strach.

Godzina 18.30. Podaję domięśniowo prawie już nieprzytomnej psinie przywieziony z apteki diprophos. Dziecinnie oczekuję natychmiastowej poprawy, zaciskam dłonie do bólu i siłą powstrzymuję się aby nie płakać z bezsilności i strachu o moją kochaną Simonkę. Mijają minuty, kwadranse. Oddech u Simonki wraca do normy, jej stan stabilizuje się. Przytulam psinę, całuję ją i płaczę ze szczęścia. Najgorsze już za nami.

Dzisiaj Simonka ma się wyraźnie lepiej, powiedziałabym, że prawie dobrze. Bąble z ciała poznikały, apetyt jej dopisuje, jest jednak wyraźnie zmęczona.
Nie wiem co było przyczyną tak ostrej reakcji alergicznej. Szczepienie? Być może, chociaż biorąc pod uwagę czas od podania zastrzyku do wystąpienia szoku, to wydaje się mało prawdopodobne. Jednak sięgając pamięcią wstecz przypominam sobie szczeniaczka, który dostał szoku anafilaktycznego w 4 godziny po szczepieniu. I nikt wtedy w domu nie używał ani farb, ani lakierów z intensywnymi zapachami. A może jednak była to reakcja na wspomniane farby. Teraz do tego nie dojdę. Tak czy owak Naczelny ma szlaban na lakierowanie desek w domu. A przy następnym szczepieniu poprosimy o szczepionkę innej firmy.

Zdjęcia rodzeństwa Cheri jeszcze do mnie nie dotarły, na razie więc parę fotek z dzisiejszej sesji fotograficznej mojego malucha. W obroży. Obroża i smycz zachwytu u psiny nie wzbudziły, a wręcz przeciwnie. Były fochy, próba uwolnienia się z obróżki, zawracania z łąki do domu i ogólnie protest. Szelki, owszem są akceptowane, ale ja postanowiłam, że dzisiaj dorastająca pannica pójdzie na spacer w obroży. Tak, tak, Cheri dorasta. Coraz częściej ma swoje zdanie, czasami próbuje wymusić nas wzięcie jej na kanapę, wpuszczenie do zamkniętego pokoju, kierunek drogi na spacerze lub powrót do domu. Dzisiaj stojąc u szczytu schodów zawodziła rozpaczliwie, bo chciała zejść ale się bała. Duże psy, aby chyba pokazać małej w jaki sposób pokonuje się stopnie schodów, pobiegły po nich z hukiem i tempem lawiny, stąd więc krzyk i wrzask, że ona też musi, i że znieść ją trzeba natychmiast. O nie, nie ma natychmiast, mały psiurek musi poczekać! Takie zasady. I co? Ano nie poczekała aż ktoś z nas okaże litość i wyniesie z domu na trawkę, SAMA zeszła!! Wybiegła z domu, a z radości pokonania przeszkody jakimi były dotąd schody, dostała typowej dla rozbrykanego psa głupawki, kłusując prawie do upadłego. Zmęczyła się, wróciła schodami na górę, po czym zbiegła znowu w dół po to tylko aby zaraz wbiec i za chwilę zbiec. W końcu musiałam przerwać tę bieganinę połączoną z hopsaniem po stopniach w te i we wte i zamknęłam dojście do schodów. A Cheri zmęczona dzisiejszymi emocjami podreptała już spokojnie do swojego łóżeczka i śpi w nim chrapiąc tak głośno, że chwilami wydaje mi się, że to nie ona, lecz Misiek wydaje z siebie odgłosy.

Pytanie czym karmimy nasze psy, słyszę dość często, szczególnie nabywca szczenięcia jest zainteresowany jak ma dalej odżywiać swojego pupila. Przyznam, że próbowaliśmy z różnymi karmami, a aktualnie jesteśmy przy eukanubie. Karma dobra, psy zadowolone, dostawa wprost pod dom więc wszystko mi pasuje. Karmy od innych producentów też były chętnie pochłaniane przez moje psy i też dobrze im służyły, jednakże niepunktualność dostawców lub niemożność dowiezienia mi psiego jadła wprost pod drzwi, zmusiła mnie do zmian. Eukanubą odżywiam całe stadko z ciężarną Bellą włącznie, wyprawki z eukanubą otrzymają dzieci Belli, gdy będą opuszczać nasz dom.

Bella już dwa razy pokryta Tabaskiem i sądząc po jej zachowaniu chyba trafiliśmy w optymalne dni. Stała się spokojniejsza, a i Misiek już nie skomli do niej obłąkańczo dniami i nocami. Za parę dni miśkowe tęsknoty zaczną się na nowo, bo od dwóch dni cieczkuje Tequilla. Jednocześnie z Tequillą dostała cieczkę Simonka... Trochę za wcześnie, spodziewałam się u niej tego stanu dopiero za dwa miesiące, ale widać, że cieczkowanie jest zaraźliwe i jak jedna suczka rozpocznie to pozostałe zaraz za nią nadążają. Zmartwiłam się nieco cieczką Simonki, bo niebawem wystawa w Opolu i jeśli suczka będzie w tym czasie jeszcze atrakcyjną dla psów, to trzeba będzie pozostać z nią w domu. Według wszelkiego prawdopodobieństwa powinno być już po "krytycznym czasie", bo trzy tygodnie cieczkowania akurat miną, ale jeśli nie zjawimy się na wystawie, to będzie znaczyć, że z powodu tej przedwczesnej, simonkowej cieczki zrezygnowaliśmy z imprezy.

Dzisiaj co nieco o życiu erotycznym naszego Miśka, który mimo swoich prawie ośmiu lat w tej materii spisuje się dzielnie, czego namacalnym dowodem są jego dzieci. A będzie tych dzieci niebawem całkiem sporo, bo lada dzień urodzą się w Węglińcu po skojarzeniu z Zuzą Volarius jest (już baaardzo gruba!), a za dwa miesiące po Penny Barnett`s Brood i jak dobrze pójdzie to zaraz potem, po naszej Tequilli.
Zuza ze swoimi Pańciami odwiedziła Miśka ostatniego stycznia tego roku. Suczka wcale a wcale nie była zachwycona omówionym zamążpójściem, jako środek zapobiegający kontuzji musiał zostać użyty kaganiec, Misiek natomiast bez zbytnich ceregieli wziął i pokrył. Chwała mu za to, będą małe Misiaki.
Dzisiaj w odwiedzinach Penny. Psina bardzo przychylna Miśkowi, zachęcająca go na wszelkie możliwe psie sposoby, a on nie chciał. Nie chciał tak bardzo, że nawet brzydko powarkiwał na wskakującą na niego suczkę. Ale tak już w psim życiu jest, że gdy ludzie sobie ich związek umyślą to nie ma zmiłuj. Nie chciał Misiek w naturalny sposób spłodzić potomstwa, pozostał więc gabinet weterynaryjny dr Kasi, a w nim inseminacja.
Prawie całość została uwieczniona na zdjęciach: najpierw badanie Penny, potem pobranie nasienia od Miśka, następnie badanie pod mikroskopem czy plemniki są żywotne (oj ruszały ich się niesłychane ilości!), potem przez rurkę inseminacyjną zapładnianie Penny miśkowym nasieniem, a na koniec trzymanie suczki w pozycji gwarantującej utrzymania tego co do niej wstrzyknięto. W sumie było miło, na efekt trzeba będzie poczekać dwa miesiące. Czekamy więc i trzymamy kciuki za zdrowe i liczne potomstwo!