Shar Pei od Bonomielli

Wczorajszy dzień rozpoczął Naczelny komunikatem: Bella nie jadła. Aha, znaczy to, że za kilka, najpóźniej kilkanaście godzin zaczną się rodzić szczenięta. Mamy jeszcze trochę czasu więc sprawdzanie czy wszystko na poród przygotowane, wzajemne uspokajanie się, że będzie dobrze, bo to przecież nie pierwsze dzieci Belli, że spokój najważniejszy, że wszystko pójdzie gładko, byle się nie nakręcać i nie irytować na zapas. Aby się odprężyć biorę Miśka i idziemy na długi spacer. Potem obiad, a po nim nic się nie dzieje, Bella dalej bez apetytu i bez jakichkolwiek oznak zbliżającego się porodu. Dopiero wieczorem psina zaczyna dyszeć, rozkopywać legowisko, przemieszczać się raz tu, to znowu tam, nigdzie jej nie pasuje, tu niewygodnie, tam niekomfortowo. Ponad trzy godziny trwa niepokój, Bella dyszy i prze, w efekcie jej trudu pęka pęcherz płodowy, za chwilę powinno urodzić się pierwsze psie dziecko. Chwila przeciąga się w godzinę, brak jakiejkolwiek akcji, z nerwów jestem bliska obgryzania paznokci. W końcu zaczyna się akcja porodowa. .. i ustaje. Piesek jest tuż tuż przy WYJŚCIU, wkładam palce w Bellę i wyczuwam pazurki szczenięcia, nie mogę go jednak chwycić, bo za daleko, bo za ciasno... Mija następna godzina, Bella prze, ale słabo, szczenię ciągle uwięzione, zakleszczone, nie ma mowy aby go wydobyć. Nastrój mam bliski paniki powiązanej z rozpaczą, wyciągam Bellę z jej porodowej skrzyni aby się przeszła i poruszała, spacerujemy po domu w te i nazad, Bella zaczyna znowu przeć, więc szybki powrót do skrzyni, i za moment JEST! Żywy, głośno kwilący piesek. Ach jaka ulga i jaka radość! Zapisuję godzinę 22.40, kładę pieska na wagę i oczom nie wierzę 620 gramów! No nie, tak dużego szczenięcia jeszcze u nas nie było! Oglądam go dokładnie, śliczny chłopiec, kolor złoty. Wycieram go do sucha i przystawiam do zachwyconej mamy, widzę tę znaną mi radość w jej oczach, napięcie moje i jej ustępuje od razu, a mały, dopiero co urodzony wie jak dostać się do maminego sutka i po chwili już ssie. Bella odprężą się, wylizuje synka., świat znowu jest różowy i na swoim miejscu. Odpoczynek, zachwyt nad pierwszym urodzonym i znowu parcia. Godzina 23.45, mocne parcie, rodzi się kolejne szczenię. Suczka. Czerwona z czarną maską. Trochę mniejsza niż braciszek, ale też nie ułomek, bo o wadze 580 gramów! Bella zajęta wylizywaniem córeczki i jakoś nie zauważa, że tymczasem wysuwa się z niej już następne dziecię... Wysuwa się, ale nie do końca. Głowa z otwartym pysiem na zewnątrz, reszta w mamie, a ta zajęta wylizywaniem wcześniej urodzonego dziecka i nic do niej nie dociera... Wiem, że muszę coś zrobić, muszę pomóc choć tremę mam nieziemską. Wstrzymuję oddech, chwytam to na wpół urodzone szczenię, okręcam lekko, ciągnę.... JEST! Chłopiec! Czerwony. Rety, znowu ogromny, 600 gramów! Żywotny, dziarski, piszczy głośno. Uff, czuję jak uchodzi ze mnie wraz ze stresem powietrze, oglądam pieseczka, śliczny jest, przystawiam do Belli, a on natychmiast zaczyna ssać. I znowu zachwyca mnie MATKA NATURA tak mądrze obdarowująca instynktami rodzących i narodzonych! Trzy szczenięta, czyżby to już koniec porodu.. Nie, jeszcze jedno na pewno się urodzi, brzuch Belli ciągle napięty, ona zaś zmęczona po ciężko rodzącej się trójce dzieci, ucina sobie drzemkę. Mija godzina, potem kolejna, Zmieniła się data. Mamy już 2 stycznia 2010, czas 2.40. O własnych siłach przychodzi na świat ostatnie szczenię, Śliczna dziewczynka ważąca 520 gramów! Koniec rodzenia, czworo psich dzieci, cztery zachwycające mnie i Bellę szczenięta, jedno złote, trzy czerwone, wszystkie silne, bez wad, wszystkie zapowiadające się po mamie i tacie na piękne shar peie. Jestem dumna z mojej Belli i bardzo szczęśliwa!

Wreszcie doczekaliśmy się na dzieci Tequilli i Miśka. Trzech chłopców i dwie dziewczynki, wszystkie udane, silne i o dobrym apetycie. Dwa złote, trzy czerwone. Leżą właśnie przyssane do szczęśliwej mamy. Tequi zmęczona, ja również, chociaż to ona rodziła, a nie ja. Po prostu padam z nóg. Piotr odsypia nieprzespaną noc, ja siedzę przy pieseczkach. Cały wczorajszy dzień oczekiwaliśmy na szczenięta. Tequilla dyszała niespokojnie, wierciła się nie mogąc znaleźć sobie miejsca, mościła i kopała w przygotowanych na poród prześcieradełkach i ręcznikach, robiła krótkie przerwy na drzemki, budziła się, biegała, ziajała.. Właściwy poród rozpoczął się dopiero nad ranem. O 3.25 urodził się w bólach pierwszy synek ważący 410 gramów. Pół godziny później już bez problemów przyszła na świat dziewczynka. Też spora, bo ważąca 400 gramów.
Parę minut po czwartej popiskiwał już drugi chłopiec, również o wadze 400 gramów. Krótko przed szóstą rano rodzi się nam kolejna dziewczynka. Kładę ją na wadze i odczytuję 368 gramów. Patrzę na nią z zachwytem. Jest taka jaką sobie wymarzyłam. Będzie nasza! Piotr chce aby nazywała się Lucy. Dobrze, niech mu będzie będzie Lucy... O 8.30 znowu chłopiec - 350 gramów. Tequilla bardzo zmęczona przysypia. Obmacuję jej brzuch i wyczuwam w jego wnętrzu jeszcze jedno szczenię. Czekamy więc.. Nie dzieje się nic, nie ma parć, nie ma akcji porodowej. W końcu o 11.30 rodzi się szóste szczenię. Niestety martwe. Mimo usilnych starań nie udaje się go ożywić...

Trudno uwierzyć, ale mamy w domu dziesięć psów! Cztery dorosłe i sześć szczeniąt. Rety!! Na tym nie koniec bo lada moment przybędą nam dzieci Tequilli. Ponoć od przybytku głowa nie boli... Nie wiem kto wymyślił to powiedzenie, ale z pewnością był to ktoś, kto nie miał pod opieką szczeniaków! Nie zrozumcie mnie źle, nie narzekam, wręcz przeciwnie, cieszę się ogromnie. Tak długo czekałam na te upragnione szczenięta! W ciągu ostatnich dwóch lat mieliśmy tylko jeden niewielki miot trzech szczeniąt, a było to tak dawno, że już prawie zapomniane. Szkody wyrządzone w domu przez wspomnianą trójkę już dawno naprawione, niebawem dzieci Belli i Tequilli pokażą do czego one są zdolne. Cały dom przestawiony na odchowanie maluchów. Bella wraz ze skrzynią pełną swojego przychówku została przeprowadzona do naszej sypialni. Mądra sunia nie protestowała, nowe miejsce zadowala ją w takim samym stopniu jak poprzednie. Ja sypiam na poddaszu, Naczelny w poszukiwaniu spokojnego kąta przeniósł się z pościelą na parter.

Ciąg dalszy "Mamy w domu dziesięć psów!" »

Godzina 3.18. Bella ma cztery córeczki i dwóch synków. Świetnie spisała się moja śliczna! Ostatnie szczenię urodziło się przed godziną i myślę, że to już koniec porodu. Jutro napiszę więcej, dzisiaj nie jestem w stanie. To była mocno absorbująca noc. Wszyscy jesteśmy bardzo zmęczeni.

Śniadania Bella dziś nie zjadła... Włożyłam jej termometr w dupkę - 36,7! Spadek temperatury o jeden stopień. Czyżby to już? Chyba w nocy się zacznie! Za wcześnie na poród nie jest, minęło 59 dni od pierwszego krycia. Wszystko przygotowane. Belcia leży w odnowionej skrzyni, na półce stosy ręczników i prześcieradełek, waga i inne przydatne utensylia. Na razie (w przeciwieństwie do mnie) sunia spokojna. Posypia sobie, pochrapuje. A ja czekam.... Napięcie rośnie....

Bella ma dzisiaj urodziny - skończyła dwa lata. Jak ten czas szybko leci! Jeszcze niedawno jako mały szczeniuś plątała się pod nogami, a teraz stateczna z niej shar-pei`ka. Obyło się bez tortu, przyjęcia urodzinowego i innych temu podobnych szykan. Belcia w ciąży i spokój jak najbardziej wskazany. Jeszcze tylko 15-18 dni do porodu. Ciekawa jestem czy moja sunia zdaje sobie sprawę ze swojego stanu. Może i tak. Stała się powolniejsza w ruchach, nie galopuje już z psami, dużo śpi. Cierpliwie znosi moje zainteresowanie nią i chętnie wywala się na plecy gdy mam ochotę przy pomocy stetoskopu posłuchać jak biją w jej wnętrzu małe serduszka szczeniąt. Wszystko już przygotowane na przyjście maluchów miotu "Z": nożyczki, środek dezynfekujący, oksytocyna, awaryjne mleko w proszku dla szczeniąt, skrzynia z nowym materacykiem i dziesiątkami prześcieradełek, stosy ręczników i ściereczek. Ja oczywiście mam tremę i zamęczam swoimi wątpliwościami naszego weterynarza, zanudzam Piotra opowieściami jak to było kiedyś ze szczeniętami i jak to będzie teraz. Dzieci Belci będą dziewiątym z kolei miotem shar-pei urodzonym przy mojej asyście. Powinnam już się oswoić z takimi wydarzeniami, ale jest odwrotnie. Im więcej mam doświadczeń tym bardziej zdaję sobie sprawę z niebezpieczeństw i ryzyka jakie niesie za sobą poród i tym bardziej się boję. Ach, gdzie te czasy gdy beztrosko po raz pierwszy przyjmowałam poród suki...