Shar Pei od Bonomielli

Odjechał dzisiaj do Krakowa Nelson, jutro odjedzie do Warszawy Nino i tak to wraz z zimą kończy się kolejny rozdział ze szczeniętami.
Dzisiejszy dzień był pełen wrażeń, no bo pożegnanie z pieskiem, a zaraz potem odwiedziny Natalii i wspólny spacer aż do Bralina. Misiek i Monia nam towarzyszyły. Las i pola ciągle niedostępne, bo pod śniegiem, ale spacer brukowanym chodnikiem też był dla psów atrakcyjny. Dla Moni największą atrakcją były szczekające na nas za płotów psy (Monia niestety też zachowywała się jak wiejski burek), dla Miśka spacer był atrakcją sam w sobie.

Wszystkie moje dorosłe psy zbuntowane i protestują przeciwko zimie. Jeszcze tydzień temu były zadowolone ze śniegu, bawiło ich białe szaleństwo, teraz patrzą ze wstrętem na zasypany ogród, nie chcą wychodzić z domu, a gdy zachęcam towarzystwo do wyjścia, to nagle nikogo nie ma... Wszystko pochowane! Misiek z Simonką dekują się pod stołem, Tequilla ma lepszy schowek, bo za kanapą, Bella natychmiast przypomina sobie, że dzieci nienakarmione, więc ładuje się do skrzyni i żadna siła nie jest w stanie jej ruszyć. Jedynie Monia zapomina, że na zewnątrz biało i zimno, biegnie do wyjścia, ale tylko po to aby zaraz zawrócić i bawić się ze mną w chowanego.
Naczelny umęczony odśnieżaniem i zły jak chrzan. Ostatni sklepik w naszej wsi zbankrutował, więc po aprowizację trzeba ruszyć się do miasta po fatalnej drodze, ale przedtem trzeba było wykopać spod śniegu pojazd. Próbowałam pocieszyć Piotra, że ci co mieszkają w igloo mają jeszcze trudniej, ale raczej chybiłam. Tkwimy więc zasypani i prawie odcięci od świata, ale mamy prąd i zaopatrzoną lodówkę, więc jeszcze jakiś czas przetrzymamy. A szczenięta w dalszym ciągu śnią na biało (mleko!) i dobrze im z tym.

Co porabiają maluchy? - to pytanie słyszę teraz najczęściej. Ano jedzą, śpią i rosną... Bella wpatrzona w swoje dzieci, my też nie możemy się nimi nacieszyć. Śmieszne te małe stworki, z pysiami pomarszczonymi jak u staruszków, z różowymi noskami, z ciemnymi grzbiecikami, z nóżkami na których chodzić jeszcze nie potrafią. Za parę dni wybarwią się im na czarno noski, nieco później zniknie ciemny nalot z grzbietów, za tydzień otworzą się oczka, a każdy dzień niesie zmianę w wyglądzie i przede wszystkim ciężarze szczeniąt, Spore ma Bella malce, każde z nich waży już dobrze ponad 700 gramów!

Nasze pozostałe psy zaciekawione mocno co to też tak popiskuje w pokoju, do którego wejść im jeszcze nie można, a chciałyby bardzo zobaczyć przychówek Belli. Na to muszą jeszcze przynajmniej 2 tygodnie poczekać, teraz psia mama nie ucieszyłaby się z odwiedzin. Na razie stadko ma atrakcję w postaci zaśnieżonego ogrodu, a tak im się zima podoba, że trudno je z dworu do domu dowołać. Śnieg sięga psom aż po brzuchy, one w nim brodzą, skaczą i jakoś nie marzną!

Zima w pełni, a mimo tego kwitnie... Zakwitła nam już po raz czwarty pielęgnowana przeze mnie orchidea. Kwitnąco wygląda też Bella ze swoim coraz to okrąglejszym brzuchem. Psy na śniegu sprawiają też kwitnące wrażenie, cieszy ich aura niebywale. Misiek ciągle nie może wydorośleć i ukradkiem, gdy wydaje mu się, że nie widzę, pożera śnieg. Monia i Simonka szaleją na dworze do upadłego, Tequilla też im wtóruje. A właśnie, Tequilla zostanie niebawem po raz kolejny babcią dzieci Belli i dzieci Simonki. Tak, tak, zakwitła nam dzisiaj cieczką Simonka, a to oznacza jej szczenięta z początkiem marca. Ojciec wybrany, omówiony i zaklepany - Ch. Tagri Edcher YESTERDAY GOOD BLESS
A ja, ta homozygota obdarowana hojnie przez rodziców genami nawiedzonych hodowców, cieszę się na nadchodzącą kiedyś-tam-wiosnę i kolejne szczenięta!

Znudziło i zbrzydziło mnie życie w mieście, osiadłam więc na wsi i bardzo sobie wiejskie otoczenie cenię. Z jednej strony pola, z drugiej las. Idylla, ale nie tak całkiem i nie zawsze... Otóż teraz jesienią myszy polne szukają schronienia na zimę i chyba upatrzyły sobie nasz dom. Nie znoszę myszy, mało powiedziane, nie cierpię i brzydzę się ich jak największego paskudztwa. Brrr! Naczelny dzielnie rozstawia pułapki na gryzonie i łapie.. Ohyda! W tym roku już cztery trupy! Na polującego kota psy moje nigdy się nie zgodzą, same żadnej myszy nie upolują, pozostaje więc zdać się na Piotra i cieszyć się, że taki zaradny. Raz dziennie zdaję mu trwożliwie pytanie:
- I co? Była mysz?
Odpowiedź przecząca działa na mnie kojąco, twierdząca przyprawia niemal o palpitację. Już prawie zapomniałam o gryzoniach, bo ostatnio ani widu ani słychu o nich, aż tu dzisiaj wybuchła między psami dzika kłótnia o przywleczoną z jakiegoś zakamarka pułapkę na mysz. Zabrałam awanturnikom przyrząd do mordowania myszy, nakrzyczałam na psy moim przeziębionym i schrypniętym gardłem za robienie awantur, utuliłam przerażoną Cheri, a teraz biję się z myślami: była mysz w tej pułapce czy nie? Zjadł ją może ktoś? Kto??? Rozważania te przyprawiają mnie o dreszcze, próbowałam na ten temat podyskutować z Naczelnym, ale nie chciał podtrzymać rozmowy. Zostałam z problemem sama. Przypomniało mi się, że latem Simonka przyniosła do domu ropuchę. Położyła ją na schodach, gapiła się w nią jak zahipnotyzowana, stado się zbiegło i też przyglądało się zdobyczy, żaden pies jednak żabska nie skosztował. No tak, ale ropucha była żywa, natomiast mysz w pułapce z pewnością martwa. O ile w niej była, ale tego się raczej od psów nie dowiem.
Idę spać. Może zasnę...
Życzę Wam też dobrej nocy!

Natalia wyszła ze słusznego założenia, że skoro inni przesyłają mi zdjęcia swoich szczeniąt urodzonych u mnie, to ona też musi. Jestem tego samego zdania. I tak to mamy dzisiaj do oglądania nie tylko małego Messiego, ale i półtorarocznego Doveya permanentnie maltretowanego przez młodszego pobratymca. Ponoć dręczeniu starszego psa niebawem ma być położony kres, bo Messi już edukuje się w psim przedszkolu i nabiera tam dobrych manier. Z pewnością nabierze. Skoro Natalia wyszkoliła Doveya, uda się też z Messim. Ma dziewczyna już doświadczenie w tej materii, a i praca z psami sprawia jej przyjemność. Stąd efekty.
Wiem co piszę, bo widziałam jak prowadziła Doveya na wystawach. Pies chodził bez zarzutu, no i wychodził Młodzieżowego Championa Polski! Nieźle, prawda? A wszystkich zainteresowanych psami Natalii odsyłam na jej nowo powstałą stronę, gdzie na bieżąco w tekście i obrazie można znaleźć doniesienia o obu Skarbulkach. A ja dziękuję za piękne zdjęcia i oczywiście proszę o więcej.

Nie ma to jak własne źródełko z wodą, Dovey i Messi są zachwyceni!

Dzisiaj celowo fotografowałam Cheri wraz z Simonką. Potrzebowałam punktu odniesienia do wielkości małej, a że Simonka już wyrośnięta, dobrze widać różnicę pomiędzy młodymi. Żaden z moich psów nie ma takiej cierpliwości do szczenięcia jak Simonka. Mała wykorzystuje dobrotliwość starszej bez najmniejszych zahamowań, efektem tego jest dosyć mocno już pocharatane podgardle Simonki. Pozostaje mieć mi nadzieję, że do wrocławskiej wystawy (koniec września) strupki po ranach poodpadają, że nie będę musiała paradować po ringu z psem podrapanym i poobgryzanym. Simonka w ostatnich miesiącach nie tylko urosła (przerosła Bellę i Tequillę), ale i zmężniała. Naczelny twierdzi, że utyło się psinie, i że powinnam zmniejszyć jej dzienną zawartość michy, ja natomiast widząc głodne oczy Simonki prędzej jej dołożę jedzenia niż ujmę.
A skoro mowa o pieskim jedzeniu to wspomnę, że 2-miesięczna Cheri je cztery razy dziennie, a 15-miesięczna Simonka i reszta stadka dwa razy. Trochę mamy zamieszania z posiłkami psów, bo nie da się przed nimi ukryć momentu karmienia szczeniaka. Nawet jeśli w tym czasie wypuści się dorosłe psy na dwór, one wiedzą, że właśnie najmłodsze jest karmione i chcą też! Dwa razy dziennie, gdy wszystkie jednocześnie przy miskach, atmosfera ogólnego zadowolenia, dwa razy dziennie, gdy tylko Chery wcina, poczucie krzywdy u głodujących!