Shar Pei od Bonomielli

Po ponad trzymiesięcznym oczekiwaniu wreszcie zostały przez Zarząd Główny ZK wystawione prawie wszystkie rodowody eksportowe dla dzieci Belli i Tequilli, które opuściły Polskę oraz rodowód Simonki. Eksportowe papiery z wyjątkiem rodowodu Zamiry (na który z przyczyn niewiadomych trzeba jeszcze poczekać) mam już w ręku i mogę wysłać je niecierpliwie oczekującym na nie właścicielom moich szczeniąt, krajowy rodowód Simonki dostanę dopiero gdy pokażę psinkę we wrocławskim oddziale. Takie przepisy, trzeba więc się zmobilizować i jechać do Wrocławia.

Dzisiaj udało mi się uchwyć trzy psiorki śpiące w jednym legowisku. Legowisko już mocno nadwątlone, ze śladami piłujących je zębów, ale ulubione przez moje stadko. Od razu wyjaśniam, że legowisk w domu więcej niż psów, one jednak wolą wylegiwać się razem, chociaż podejrzewam, że wspólnie jest im nieco ciasno. Na zdjęciu na pierwszym planie Simonka, z tyłu po lewej Bella, a po prawej Misiek.

Spotkałam dzisiaj pana, który przed rokiem przygarnął kudlatego psiaka wałęsającego się przy stacji benzynowej. Przywiózł go do domu, podleczył jego chorą skórę i w ogóle się nim dobrze zajął. Gdy mój Piotr mu powiedział, że pies jest rasowy, pana jakby kto na sto koni wsadził. Po prostu poczuł się uszczęśliwiony. Od tego czasu, ilekroć mnie spotyka, prosi abym podziękowała mężowi za tak wspaniałą wiadomość. Chodzi teraz dumnie ze swoim rasowym psem, choć nie pamięta jaką rasę Piotr przypisał jego psu. Dzisiaj wspomniał, że byłby szczęśliwy, gdybym pomogła załatwić rodowód dla jego pupila. Na próżno mu tłumaczę, że to jest niemożliwe.
Najchętniej oświeciłabym go, że jego pies rasowym nie jest, ale brak mi na to odwagi...

W ogrodzie pierwsze zwiastuny wiosny: z ziemi wyłazi rabarbar. Oczywiście uwieczniłam go wraz z datą aby nikt nie posądził mnie o przewidzenia. Nie tylko rabarbar przebił się przez glebę; obudziły się też krety i ku ogromnej radości mojego stadka, wywaliły w samym centrum trawnika kilka kopców. Nie mam siły aby rozpoczynać ten rok od walki z kretami, udaję więc, że ich nie widzę.