Shar Pei od Bonomielli

Weronika podesłała mi zdjęcia NCS. Cel wiadomy: mam się pochwalić nimi w blogu. OK, chwalę się i cieszę się z fotek bardzo. Malutka jest śliczna i to bardzo, niech nikt nie zaprzecza, bo nie zniosę! Weronika kocha swojego malca ogromnie i chce abym powiadomiła o tym świat. Wierzę jej i z chęcią powiadamiam. Nie ma to jak pańciowie zakochani w swoich czworonogach! Weronika ma obawy, że jeśli nie napiszę, że była u mnie nie tylko po odbiór swojego skarba, ale i wówczas gdy ten był noworodkiem, to co niektórzy mogą pomyśleć, że gniewamy się na siebie. Nie wiem kto śmiałby tak pomyśleć, ale na wszelki wypadek informuję, że nie gniewamy się, a wręcz przeciwnie, bo utrzymujemy ze sobą ożywiony i bardzo przyjazny kontakt. A jak to było przedtem? Ho, ho, już dwa lata temu Weronika zadeklarowała chęć wzięcia szczeniaczka ode mnie. Miłe, prawda? Czekała dość długo, bo i wymagania miała co do przyszłego pieska. Musiał być on, a właściwie ona koniecznie podobna do mojej Simonki. No i spełniło się, urodziła się taka wymarzona przez Weronikę sunia, mordziata kluska podobna niebywale do swojej ciotki. Nie tylko wygląd ma zbliżony do niej, imię również - ona: N-Classic Simonne, ciotka: La Simonne. Dwie Simonki z Bonomielli, ale żeby ich nie pomylić, to młodszą będę nazywać NCS. Weronika wybaczy i nie pogniewa się...

Z dzisiejszym dniem blog pozyskał nowych autorów: Gosię i Dominika z Nelsonem. Oni piszą, on inspiruje, my czytamy. Z zamiarem blogowania sympatyczny duet nosił się już od paru tygodni, oczekiwali tylko na aż Nelson zamieszka wraz z nimi w rodzinnym Krakowie. Zanim do tego doszło była między nami korespondencja, były rozmowy telefoniczne, były też odwiedziny u nas, wzajemne zapoznanie się, był też z początkiem grudnia wspólny spacer. Misiek pozwolił się bez protesu prowadzić Dominikowi, z Gosią maszerowała przez las Maxie. Misiek stateczny i spokojny, bullmastiffka rozradowana i rozochocona okazywanym jej zainteresowaniem, z gracją typową dla kolosów przewracała lżejszą od niej Gosię na ziemię. Wesoło było... Nelson Admiral był wówczas dopiero w planie, tylko imię dla niego było już wybrane i zaklepane. Plan został zrealizowany, Nelson z początkiem stycznia przyszedł na świat. Będziemy teraz obserwować jak im się razem wiedzie, będziemy im kibicować. Wszystkiego dobrego Gosiu, Dominiku i Nelsonku!

Tak trochę mi dziwnie bez szczeniąt. Łapię się na tym, że chodzę cichutko po schodach, że rozmawiam przyciszonym głosem, tak jak bym się obawiała obudzić maluchy. Nie ma już w domu piesków, pozostały tylko moje nawyki. W niedzielę odjechał do Warszawy Nino. Bella pożegnała się z synkiem na swój, znany mi już, sposób. Położyła się przy swoim dziecku, pozwoliła mu się do siebie przytulić i razem z nim ucięła sobie drzemkę. Tak samo żegnała NCS i Nathalinę. Jedynie Nelson odszedł do nowego domu nieutulony przez mamę, ale to tylko dlatego, że bardziej był skoncentrowany na szaleńczej zabawie z Ninem niż na swojej rodzicielce. Bella ma się dobrze, nie rozpacza za dziećmi, apetyt jej dopisuje i znowu chętnie bawi się się Monią, a ta cała szczęśliwa, że znowu ma mamę tylko dla siebie..

Z nowych domów napływają radosne wieści, szczenięta wszędzie dobrze się zaaklimatyzowały, a ja cieszę się wraz ich właścicielami. Zaczęły też nadchodzić zdjęcia maluchów. Wczoraj dotarły fotki Nina, na których widać jak dobrze radził sobie w pierwszym dniu u p. Beaty. Dziękuję bardzo, niech się malec zdrowo chowa i pięknie rośnie!

W nadchodzącą sobotę spakuje walizkę Nelson, a w niedzielę Nino. I tak to na razie zostanę bez szczeniąt. Póki co w domu są dwa, ale ruch potrafią zrobić taki, jakby było ich całe stado. Dzisiaj zważyłam pieski: Nino 7,1 kg, Nelson 7,6 kg. Jeść lubią bardzo i pomału rozwijają w sobie typową dla shar pei pasję żarłoczności. Z podawaniem namoczonej karmy skończyliśmy już, szczenięta wcinają suchą, gryzienie małych granulek sprawia im frajdę. I nie tylko papu smakuje... Nadgryzione są brzegi ich skrzyni, drzwiczki do szafek, framuga drzwi i ... rura od kaloryfera. Jeszcze jeden miot szczeniąt i trzeba będzie pomyśleć o kapitalnym remoncie domu.

Nathalina i NCS odjechały do nowych domów, a za parę dni zabiorą mi ludzie Nelsonka i Nina. Będzie mi dziwnie, przyzwyczaiłam się do każdego z nich, a one do siebie nawzajem, do naszych psów i do nas. Bella nagłą nieobecność córek znosi mężnie, ale widać, że ciężko jej oswoić się z tym faktem. Zachęcam ją aby pobyła z synkami, ale to na nic. Zajrzy do nich tylko na moment i zaraz wraca do mnie popiskując. Rozstania z dziećmi są dla psiej mamy trudne, mnie też jest jakoś nijako. Napięcie spowodowane zaistniałą sytuacją rozładowuje Monia, dobry duch tego domu. Nasza najmłodsza jest niezrównana jeśli chodzi o zabawę i potrafi zmotywować do szaleństw i gonitw całe stadko. Nawet stateczny już Misiek bryka przy niej jak szczeniak, a i Bella się odpręża. Simonka też chętnie by poszałała z psami, jej niestety już nie wolno. Ciężarna aż do porodu musi się oszczędzać. To już niedaleko, dzieci Simonki urodzą się za około 10 dni. I znowu jestem w ogromnym napięciu.

Piękny dzień, cieszy się człowiek, cieszy się shar pei! Rozleniwiłam się, rozmarzyłam, że może to już pierwszy zwiastun wiosny...

Po krótkiej przerwie jestem znowu. Tak sobie tylko do internetu wpadam i zaraz wypadam. Powód wiadomy, szczenięta większe i doroślejsze, absorbują mnie z dnia na dzień bardziej, brakuje mi czasu aby poza nimi zająć się jeszcze czymś innym. Za nami już szczepienia i przegląd hodowlany. Oj, podobały się pieski komisji ze związku bardzo. Achom i ochom końca nie było, zostaliśmy pochwaleni nie tylko słownie, ale i w protokole kontroli miotu. Zarówno szczepienie, jak i obligatoryne przy przeglądzie tatuowanie, maluchy zniosły dzielnie, nikt nawet nie pisnął ani przy zastrzyku, ani przy znaczeniu tatuownicą. W przyszłym tygodniu będę się żegnać z gromadką. Ci, co byli u nas odwiedzić swoje pociechy, zdziwią się jak bardzo urosły i zmężniały, z każdym tygodniem przybywało im po 1 kilogramie, ci co nie byli niech żałują (pozdrowienia dla Pani z Zielonki), bo kolejne szczenięta od Belli pojawią się u nas nieprędko. A tymczasem pomału przyzwyczajamy grubiejącą Simonkę do skrzyni-porodówki. Jeszcze tylko dwa tygodnie i będą znowu szczenięta. Zapowiada nam się niezły szczenięcy maraton tej zimy. Wow!

Szósty tydzień ze szczeniętami. Za nami już dwa odrobaczenia, przed nami szczepienia i niebawem przegląd hodowlany. Szczenięta grzeczne, ale absorbujące. Ciągle mają jakieś życzenia i żądania, a nie spełnienie ich manifestują głośnym wołaniem na cztery głosy. Najczęściej żądają mojej osoby. Myliłby się ten, kto myślałby, że pieski w tym wieku potrafią rozkosznie bawić się i przytulać. Nie, nie, im w głównej mierze chodzi o to aby skosztować jak smakują moje dłonie, jak głęboko uda się wbić ostre już jak szpileczki ząbki w moje łydki i jaką wytrzymałość ma moje ubranie. Największą radość sprawiam szczeniętom gdy usiądę przy nich na podłodze, wtedy udaje im się dopaść mojej twarzy, pociągnąć mnie za włosy, a wszystko to dzieje się szybko przy wzajemnym przepychaniu i odpychaniu się. Każdy malec chce być pierwszy, każdy chce mieć mnie tylko dla siebie. Pół godziny zabawy w szarpanie mnie i szczenięta zasypiają, ja natomiast czuję się tak, jakbym była do kapitalnego remontu. Bella wytrzymuje ze swoimi dziećmi nie dłużej niż 5 minut, Simonka 15. Naczelny nie wytrzymuje wcale, ale sprząta po nich bladym świtem gdy ja jeszcze sennie przewracam się z boku na bok. W dzień i wieczorami karmienie oraz sprzątanie po szczeniętach to moja działka. Ładnie jedzą pieski eukanubę dla szczeniąt i wspaniale po niej przyrastają. Nie ma jednak róży bez kolców... Kupy po eukanubie zapach mają straszliwy.....

Wpis o szczeniętach MUSI być ilustrowany zdjęciami, czytający chcą zobaczyć, a ja chcę się pochwalić. Fotografowanie szczeniąt jest zawsze ogromną akcją, a efekt przeważnie mało zadowalający. Wiadomo, cel ruchomy. Parę lat temu pisałam na forum jak fotografuję szczenięta. Od tego czasu praktycznie zmieniło się niewiele. Moje zmagania z aparatem i szczeniętami w dalszym ciągu wyglądają tak:
1. Szukam odpowiedniego tła do zrobienia zdjęcia
2. Montuję aparat na statywie i przygotowuję się do fotografowania
3. Szukam upatrzonego szczenięcia, znajduję go i wyciągam mu skarpetkę z pyska
4. Sadowię szczenię przed wybranym tłem i idę do aparatu
5. Wracam od aparatu na czworakach szukając szczenięcia pod meblami
6. Ustawiam się znowu przy aparacie i wabię szczenię smakołykiem
7. Zostawiam aparat i szczenię i idę poszukać chusteczki aby zetrzeć odcisk psiego nosa z moich okularów.
8. Wyciągam z pyska szczenięcia futerał od aparatu
9. Zamykam pozostałe szczenięta w innym pomieszczeniu i próbuję nie reagować na rozpaczliwe piski i drapanie do drzwi
10. Podnoszę z podłogi rozrzucone gazety i sprzątam rozdeptaną kupę...
11. Próbuję wzbudzić zainteresowanie szczenięcia piszcząc przed nim gumową zabawką
12. Zdejmuję aparat ze statywu i próbuję wykonać nim zdjęcia z "ręki" szczenięciu siedzącemu pod kanapą
13. Wykonuję zawczasu akrobatyczny skok, chwytam szczenię za kark i mówię: "nie! teraz nie siusiaj"
14. Wołam mojego męża i proszę o pomoc przy sprzątaniu
15. Siadam wygodnie w fotelu z mocnym postanowieniem, że od jutra będę uczyć szczenięta robienia "siad".

Do następnego razu!