Shar Pei od Bonomielli

Odjechała Mania z Edytą i Łukaszem do Warszawy, odjechała też Morcheeba z Arturem i Wiolą do Gdańska. Są właśnie w drodze, a dzień upalny więc martwię się jak szczenięta zniosą długą podróż.
Maluchy przyjęły swoich pańciów radośnie. Były pieszczoty, wyciąganie sznurowadeł z arturowych butów, zabawy w ogrodzie. Pogoda umęczyła nas wszystkich, , już przed południem termometr wskazywał 32 stopnie, ewakuowaliśmy się więc szybko do domu, bo na zewnątrz usiedzieć było nie sposób. Pierwsza została zabrana Mania. Niosłam ją przytuloną do siebie, do samochodu. Gdy wróciłam do domu, Bella długo obwąchiwała miejsce na mojej koszulce, miejsce pachnące jej dzieckiem. Nie płakała, ale oczy miała smutne. Odejścia Morcheeby nie zauważyła, udało nam się odwrócić jej uwagę, ale zorientowała się, że Małej nie ma. Pokręciła się po domu, po ogrodzie, powęszyła, po czym zrezygnowana ale spokojna wróciła do nas. Misiek mniej dzielnie niż Bella zniósł odejście Mani. Popłakiwał, szukał jej, a teraz siedzi smutny i zrezygnowany. Biedny psiur, żal na niego patrzeć. Mnie też jest jakoś nijako i smętnie...
A na zdjęciu obok Artur ze szczeniętami, w tle Piotr, po prawej Edyta, której życzymy nie tylko radości z Mani, ale też z oczekiwanego synka. Duże psy towarzyszące naszym miłym gościom to Simonka i Tequilla.
Dziękujemy bardzo za okazane nam zaufanie, mocno trzymamy kciuki za Mo, za Manię i z niecierpliwością czekamy na wieści z nowych domów.

To już ostatnie nasze wspólne dni ze szczeniętami. One jeszcze nieświadome bliskiego odejścia z domu bawią się radośnie z Piotrem. On to też lubi. Zauważyłam, że z roku na rok obcowanie z maluchami sprawia mu coraz więcej radości. No tak, szczenięta uzależniają, nie mam co do tego żadnych wątpliwości. A na zdjęciu z Piotrem od lewej Mister Twister, Morcheeba i Mon Cheri.

Nic dodać, nic ująć, po prostu beztroski galop Cheri i Morcheeby. Lubię takie zdjęcia, mam ich jednak bardzo niewiele, szczenięta są szybsze niż mój aparat fotograficzny i zanim zdążę je uchwycić już ich nie ma. Tym razem udało się, dwie rozbrykane sunie pędzące wprost na mnie! Już po chwili miałam je na sobie!


Otwarta paszcza z widocznym jagodowo niebieskim jęzorem i drapieżnie wyglądającymi ząbkami należy do Mani. Z góry atakuje ją Twister, zawsze chętny do zapasów z dziewczynami. A już po chwili Mister Twister zgoniony po walce z Manią odpoczywa sobie w cieniu. Za parę minut znowu będzie aktywny!

O, jest i nasza brama w całości z nowym, funkcjonalnym podjazdem! Za bramą Piotr, a przed nią stadko co to dopiero wybiegło mu na powitanie. Nie straszne małym psom przejeżdżające ulicą samochody, nawet te najpotężniejsze TIRy. Od lewej Misiek, dalej mocno zaciekawione tym co dzieje się za bramą maluchy Cheri i Twister. Bella i Simonka też na posterunku.

I ostatnie zdjęcie dzisiejszego dnia, Misiek z wnuczką Manią. Bardzo do siebie podobne te dwa i bardzo ze sobą zżyte. Mania jest jedynym szczenięciem, któremu według Miśka wolno wszystko. Mój wielki psiur kocha ją całym swym psim sercem, pozwala włazić jej sobie na głowę, obgryzać mu ogon, a Mania wychodząc z domu zwykle ociąga się do momentu aż Misiek się przy niej nie pojawi. I tak to spędzają razem cały dzień. Jeszcze tylko dwa dni będą się cieszyć sobą, potem Edyta nieodwołalnie zabierze Manię do Warszawy, a mój pies będzie tęsknił...

Dziesięciodniowe malce Belli to już kilogramowe szczenięta! Wszystkie rosną w jednakowym tempie i właściwie nie ma różnic w wielkości piesków. Na razie ciągle to niemowlęta, ale z dnia na dzień energiczniejsze i bardziej mobilne. Zaczęły już otwierać oczka i za 2-3 dni będą już patrzeć na świat! Pozostaje mieć mi nadzieję, że spodoba im się to co zobaczą!
Bella w dalszym ciągu troskliwie opiekuje się stadkiem swoich dzieci i widać, że matkowanie to jej pasja. Dzieci ma grzeczne wyjątkowo. Śpią, jedzą i znowu śpią. Ze wszystkich szczeniąt, które dotychczas odchowaliśmy, te są najmniej absorbujące. Są to pierwsze szczenięta w historii naszej hodowli, które twardo przesypiają całą noc, no i dzięki temu my też możemy się wyspać! Bardzo kochane maluchy!

Parę zdjęć z wczorajszego spotkania Miśka z Penny. W blogu o shar pei fotek psów tej rasy chyba nigdy za wiele, zamieszczam więc kilka zrobionych w naszym ogrodzie.

Ciągle pada śnieg... Nie jestem oryginalna z tym stwierdzeniem, jako że pada nie tylko u nas, a śnieg zimą jest zjawiskiem powszechnym, ale ostatnie opady odcięły nas praktycznie od zewnętrznego świata, stąd też mój wpis pełen lamentu na aurę. Okoliczne pola zasypane, las zasypany, na spacery więc nie chodzimy, kwękamy i siedzimy w miejscu. Młode psy, tzn. Bella i Simonka cieszą się z zimy i albo biegają dookoła domu, albo ryją w śniegu w poszukiwaniu nornic. Szczęśliwie jeszcze żadnej nornicy nie upolowały, ale chyba nie o to im chodzi, bardziej ekscytujące jest samo tropienie małego zwierzaka. Tequilla niechętnie wychyla nos poza próg domu, a gdy już wyjdzie to tylko na moment i zaraz wraca. Misiek zniesmaczony jest zimą do tego stopnia, że trzeba go za drzwi wypychać, w przeciwnym razie nie ruszyłby się ze swojego posłania przez cały dzień. A śnieg jak sypał tak sypie nadal...

Swojego czasu pisałam o szkoleniu shar pei, jak to psy chcą lub nie chcą dawać się ułożyć i ile trudu oraz zachodu nauka psa kosztuje. Z ręką na sercu przyznaję, że moje psiury wyszkolone słabo, uczyć im się nie chce, a i ja systematycznością, tak konieczną przy edukacji psa, nie grzeszę. Pierwszy, wyszkolony shar pei z mojej hodowli to Xirius, a zasługa w tym jego właścicielki p. Agnieszki Gajdzińskiej, ktora regularnie uczęszczała z nim do psiej szkoły.
Dovey p. Natalii Hercog uczęszczał najpierw do przedszkola dla szczeniąt, następnie na kurs prezentowania się na wystawach. Ten niespełna 9 miesięczny pies potrafi ładnie chodzić przy nodze na smyczy i bez niej, nauczony jest zostawania we wskazanym mu miejscu oraz warowania. Wszystko to osiągnięte zostało cierpliwością, regularnymi treningami i rzecz jasna smakołykami, bo bez nich ani rusz. Teraz pozostaje odczekać do pierwszej wystawy i zobaczyć jak zachowa się wyuczony pies w sytuacji dla niego raczej stresującej.
A bywa rożnie. Moja Bella całkiem przyzwoicie poruszająca się na smyczy podczas spacerów, na wrocławskiej wystawie dała popis totalnej niesubordynacji. Zamiast poruszać się z gracją, jak to zwykle czyni, lazła po ringu jak oferma i siły nie było aby ją zdopingować, za to ładnie pomaszerowała przy mnie gdy opuszczałyśmy wystawę. Pokazała, że nic na przymus, że owszem potrafi się zachować, ale wtedy gdy zechce. Z Miśkiem czy Tequillą jest łatwiej, co nauczone to w glowach im pozostało, no chyba że nagle zobaczą na swojej drodze kota, ale to już wyższa racja i trzeba mieć zrozumienie, że na widok śmiertelnego wroga psy moje panowanie tracą. Simonka ciągle była taka mała, taka młoda, aż tu nagle zauważyłam, że wyrosła zanim się pozwoliła wyedukować. Nadrabiamy więc stracony czas, łatwo nie jest, bo psina zupełnie nieprzekupna, smakołyka rzecz jasna pożre, na następnego czeka i ani myśli wykonać najłatwiejsze polecenie, chociaż doskonale wie czego od niej się oczekuje. Weszła w fazę uporu, już samo jej spojrzenie mówi: "nie, nie chcę", pozostaje mi tylko nadzieja, że wyrośnie z tego, że w końcu znudzi jej się sprzeciw prowadzący do nikąd, że niebawem będzie tak samo posłuszna jak Dovey. A co zrobimy jeśli nie..? Hm, spakujemy chyba Simonkę i odwieziemy na naukę do Natalii, do Poznania. Klimat pewnie tam bardziej sprzyjający edukacji niż u nas...

Do tej pory wydawało mi się, że każdy kto ma shar pei wie, że szczeniak tej rasy śpiąc pochrapuje, a gdy zadowolony lub przejęty to chrumka sobie niczym prosiaczek. Synek Belli - Zuul Ghostbasters poszedł do ludzi mających już jednego shar peia, przekonana więc byłam, że wiedzą jak zachowują się szczenięta tej rasy i jakoś nie przyszło mi na myśl wspominać im, że chrumkanie i chrząkanie u shar pei w wieku szczenięcym to nie powód do zmartwienia.
W nowzm domu Zuul rozwijał się dobrze i jak każdy szczeniak tej rasy wydawał z siebie odgłosy godne małego warchlaka, aż tu nagle zaniepokojeni jego pańciowie pospieszyli szukać pomocy u weterynarza. Ten obejrzawszy i osłuchawszy psa, zaproponował operacyjne usunięcie fragmentu podniebienia i poszerzenie otworów nosowych! Spanikowani i przerażeni prawie śmiertelnie właściciele Zuula powiadomili mnie co to też ich biednego psa czeka i jakie to nieszczęście i w ogóle rozpacz. Dobrze, że udało mi się namówić ich na wizytę u innego weta, który stwierdził, że pies zdrowy, że nic mu nie jest, że martwić nie ma się czym. I tak to Zuul został niemalże wyrwany spod skalpela, a jego podniebienie i nozdrza uratowane przed szalonym chirurgiem. Aż strach pomyśleć co by było gdyby ten go naprawdę zoperował!

Simonka dostała dzisiaj pierwszą cieczkę. Trochę wcześnie, bo mała ma dopiero 6 miesięcy i 13 dni, ale jak sobie przypominam to wszystkie moje suki rozpoczynały cieczkowania w wieku prawie szczenięcym. Uwieczniłam Simonkę na zdjęciu, zobaczymy ile się jeszcze rozrośnie. Fotka taka sobie, bo cierpliwości mi zabrakło aby ścigać potworka po całym ogrodzie, przywiązałam więc do płotu, kazałam stać i pstryk - jest zdjęcie niezadowolonej, zniewolonej psiny odstawiającej uszy i opuszczającej ogon.
Cieczki u suk nasuwają mi zaraz myśli o szczeniętach. Simonka ma jeszcze czas, ale Bella na wiosnę pewnie wyjdzie za mąż. Pytanie tylko za kogo? Psów kryjących wiele, tylko jak tu znaleźć tego właściwego? Im dłużej hoduję, tym więcej mam wątpliwości co do reproduktora, bo albo rodowód psa mi się nie podoba (np. przewijające się błękitne geny, nic dobrego dla zdrowia potomstwa nie wróżące), albo psy nie w typie mojej suki, albo dzieci po tych psach jakieś nijakie A mnie się znowu marzą ładne szczenięta...