Shar Pei od Bonomielli

Bella zmęczona. Pięć tygodni opieki nad szczeniętami już za nią, a były to dla niej tygodnie pełne wysiłku. Od kilku dni psia mama nie sypia już ze swoimi dziećmi, ba! nie przebywa z nimi nawet za dnia. Odwiedza je tylko na parę minut, sprawdzi czy wszystko w porządku, pokarmi lub nie i wycofuje się pospiesznie. Inaczej ma się z naszą Simonką. Ta zapatrzona w szczenięta jakby były to jej własne i najchętniej każdą wolną chwilę spędzałaby z nimi. Maluchy traktują wszystke nasze psy (nawet Miśka!) jak cysternę z mlekiem i na wyścigi szukają u nich sutek. Efekt tego taki, że poza Simonką psy nie zaglądają do szczeniąt, no chyba że zwęszą pozostawione przez nich jedzenie. Dojście do szczenięcych misek zablokowane przed niepowołanymi kratką. Stoją więc w porze karmienia dorosłe łakomczuchy przed kratką, patrzą jak malce jedzą i ślina im kapie. Zupełnie tak, jakby od wielu dni nic nie jadły... Szczenięta kończą posiłek, otwieram wejście do nich, stado pospiesznie się ewakuuje, na miejscu pozostaje tylko Simonka. Miło popatrzeć jak każdemu szczenięciu merda przyjaźnie ogonem, jak wodzi za nimi wzrokiem, jak próbuje zachęcić je do zabawy. Wnikliwi chyba zauważyli lekkie zaokrąglenie simonkowego brzucha... Tak, Simonka przygotowuje się do macierzyństwa, będą za niespełna miesiąc jej dzieci. W tym miejscu chciałabym przeprosić wszystkich, którzy przez formularz kontaktu z mojej strony wysyłali do mnie zapytania jak miewają się szczenięta, a nie otrzymali odpowiedzi. Powód: serwer zmienił parametry i formularz kontaktu przestał funkcjonować. Co nie funkcjonuje, idzie precz! Nie ma więc już na mojej stronie formularza, jest podany działający adres do korespondencji, która teraz dotrze na pewno, a ja obiecuję, że odpiszę.

Trochę się na blogu zrobiło cicho, ale tylko dlatego, że niewiele się dzieje. Psy zdrowe i to najważniejsze. Simonka rośnie i ku mojemu zmartwieniu obrasta w tłuszcz. Je niewiele, bo niewiele dostaje, gdyby mogła to pałaszowałaby ogromne ilości jadła, a jako że ma skłonności do odkładania sadełka to i jedzenie racjonowane. Czasami wydaje mi się, że ona asymiluje powietrze i przetwarza je w tkankę tłuszczową. Za parę dni ukończy 9 miesięcy, wzrost więc ma zakończony. Mierzyłam stworka, w kłębie liczy sobie 45 cm. Niewielka suczka, tej samej wysokości co mama Tequilla.
Z wydarzeń wartych odnotowania to kolejna już wizyta Natalii z Doveyem (brat Simonki.) Moje psie dziewczyny ucieszyły się z odwiedzin i przyjęły Doveya jak swojego. Jedynie Misiek nie był zachwycony, pomrukiwał nieprzyjaźnie, ale wiadomo - on mający tu własny harem, męskiego towarzystwa nie lubi i nie ma to znaczenia, że Dovey jego synkiem. Dorosły, drugi pies w domu to ponad siły mojego Miśka. Natalia, owszem mogłaby zostać, tu Misiek by się nie sprzeciwił, łasił się do niej bardzo przymilnie, ale psa jej polubić nie zdołał.
A z Doveyka kawał psa, duży, w górnej granicy wzrostu shar pei, równie żarłoczny jak jego siostra, i też z okrągłościami tu i ówdzie. Widać, Bonomielle tak mają...

Misiek zmienia sierść i jak zwykle robi to niezmiernie intensywnie. Reszta stadka na razie nie gubi włosa - pewnie czekają aż Misiek zakończy, a wtedy zaczną... Jeden po drugim, nigdy razem. Naczelny wyczesuje psa, ja sprzątam wszędzie walające się psie włosy. To się nazywa radość z posiadania psa. A dzień dzisiaj pogodny więc oczywiście spacer i zdjęcie bardzo słonecznej Simonki.

Odwiedził nas Adam z Xollem. Któż to Xoll? Ano miotowy brat mojej Belli i starszy brat Simonki. Jak widać na zdjęciach chłop z Xolika na schwał, ciężki jak tata Misiek i równie urodziwy. Do zabawy Xolla z moją gromadką nie doszło bo dorosłe suki teraz cieczkują, a Misiek z pewnością zapomniał, że ten masywny pies, tak bardzo do niego podobny to synek i spotkanie dwóch dorosłych facetów mogłoby zakończyć się sprzeczką pomiędzy panami. Z Xollem zapoznała się tylko Simonka. Gdy wypuściłam ją do ogrodu to na widok obcego, czerwonego olbrzyma Simonce ze strachu opadł ogon, a Xoll mimo, że co najmniej dwa razy większy niż ona też minę miał nietęgą. Parę minut niepewności i psy radośnie bawiły się ze sobą. Xoll tak się rozochocił, że próbował nierozumiejącą o co mu chodzi Simonkę pokryć. Ach ci faceci!

A dzień dzisiaj słoneczny i ciepły więc wybraliśmy się z psami na grzyby i przynieśliśmy do domu całkiem sporo podgrzybków i maślaków. Zbieranie grzybów w towarzystwie psów łatwym zajęciem nie jest, bo ręce zajęte trzymaniem zwierzów na smyczach, a one ciągną we wszystkie strony podniecone leśnymi zapachami. Las mocno zryty przez dziki, Misiek każde rozkopane przez nie miejsce dokładnie obwąchiwał, kręcił się niespokojnie na swojej wyciąganej kilkumetrowej lince, biegał to do przodu, to zabiegał mnie z tyłu plącząc linkę o krzaki. W pewnym momencie usłyszałam za sobą chrumkanie i trzask gałęzi. Pomyślałam, że dzik lub nawet wiele gdzieś tuż za moimi plecami i zmartwiałam. Za moment z zarośli wychynął Misiek. Mój własny pies mnie przestraszył! Tylko shar pei potrafi wydawać odgłosy chrumkającego zwierza!

Od paru dni blog leży odłogiem, co nie wynika z mojego lenistwa czy też braku chęci na kolejny wpis, ale po prostu z braku czasu, jako że ostatnie dni wypełnione miałam do ostatka. Najważniejszym wydarzeniem tygodnia było zaimportowanie do domu Naczelnego, który po nastraszeniu całej rodziny swoim zawałem serca, lampartował się przez ostatnie tygodnie w sanatorium. A więc mam swojego mężczyznę znowu w domu, całego i zdrowego, chociaż rekonwalescenta i cieszę się z jego obecności przy mnie niewymownie. Nasze stadko shar-pei grzeczniejsze niż zazwyczaj, bo wiadomo, że przy panu tak lekko jak przy mnie nie ma i porządek być musi. Porządki nie tylko w domu, ale też w ogrodzie. Wspomnianą wcześniej ropuchożabę Piotr wyeksmitował gdzieś w sąsiednie pole, udało też mu się nabić w butelkę kreta (ściślej ujmując w długą tubę z chytrym zamknięciem), który też został wysiedlony poza nasz teren. Na razie spokój, nowych kopców nie przybywa, tuba-pułapka świetnie zdała swój egzamin. Jakby nie patrzeć, mąż jest bardzo pożytecznym stworzeniem!
U moich shar-pei na razie nic nowego, suki doszły już do siebie po odchowaniu szczeniąt, a dwa przebywające w domu maluchy coraz większe. W przyszłym tygodniu ostatnie szczepienie, a przy tej okazji oba potworki zostaną zważone. Simonka pewnie już przekroczyła 10 kilogramów. Ładny klocek mi z nie wyrasta! Jej zdjęcia zamieszczę w następnym wpisie, o ile uda mi się sfotografować wiercipiętę.
Z innych wydarzeń wartych odnotowania to nowe zdjęcia Zory od Marty i Pawła oraz Xiriusa od Agnieszki za które bardzo dziękuję. Zaczyna mi się robić tęskno za maluchami, które odeszły z domu, a po których ślad się urwał... Codziennie czekam na wiadomości i zdjęcia Zitelli, Zoyi i Lionhearta, a tu ciągle nic...