Shar Pei od Bonomielli

Nazbierało się trochę zaległości w blogowaniu przez tydzień pełen wydarzeń rozmaitych. Pod koniec ubiegłego tygodnia w naszym regionie szalały burze powodując coraz to przerwy w funkcjonowaniu internetu, działaniu prądu oraz zalewając mi ogród i niszcząc kwiaty. Nie tylko roślinność została mocno przetrzebiona , nasza wielokrotnie naprawiana i wzmacniana altanka ku mojemu zmartwieniu, definitywnie została w drobny mak roztrzaskana przez wichurę. Straszne były te burze...
Szczenięta miały mocno ograniczone wyjścia na powietrze, no bo mokro i strach, że mogłyby się przeziębić. Piękna pogoda powróciła (altanka niestety nie) i malce znowu mogą sobie wybiegać z domu. Dzisiaj ćwiczyliśmy chodzenie w szeleczkach i na obrożach. Tak na zmianę, bo tylu małych kompletów nie mam. Żadne z psich dzieci nie protestowało, nie przeszkadzały im ani szelki, ani obróżka, ani na krótko doczepiane do nich smycze. A przy okazji zrobiłam parę zdjęć pieskom z błękitnym niebem w tle.
W sobotę mieliśmy przegląd hodowlany, szczenięta już są z tatuażami, za parę dni będę mogła odebrać z wrocławskiego oddziału ZK ich metryki, a w weekend maluchy będą się rozjeżdżać do nowych domów. Na razie nie tylko ja z Piotrem opiekujemy się rozbieganą gromadką, dzielnie sekundują nam w tym nasze dorosłe psy. Za Miśkiem stadko chodzi krok w krok, Tequilla i Bella pilnują aby dzieciarnia nie oddalała się zbytnio i aby wszystkie były razem, a Simonka bawi się z nimi tak, jakby sama była jeszcze szczeniakiem. Wszystkie zwierzaki szczęśliwe, aż miło patrzeć!

Złapałam się na tym, że na moje psy wydaję pieniądze w głupi sposób. Nie mam tu na myśli karmy czy okresowych wizyt u weterynarza lecz przeróżne gadżety, które z pewnością nic dla psów nie znaczą, choć kupowane są niby dla nich. Weźmy na przykład smycze. Czy psu potrzebne są co raz to nowe, drogie smycze? Myślę, że zwierzakowi wszystko jedno czy prowadzony jest na eleganckiej lince czy też na sznurze do wieszania bielizny. Nikt jednak nie prowadzi psa na sznurze, psi pańciowie dbają aby ich czworonogi wyglądały elegancko i nie żałują kasy na drogie smycze, obroże, szelki... Przejrzałam dzisiaj psie akcesoria znajdujące się w naszym posiadaniu i naliczyłam 14 obroży, 4 treningowe smycze skórzane, 5 smyczy skórzanych cienkich spacerowych, 4 smycze z tkaniny płaskie, 2 smycze z tkaniny okrągłe, 1 smycz skórzana pleciona, 3 smycze zwijane na rolkę, 6 ringówek, 2 łańcuszki, szelki czerwone 2 szt, szelki niebieskie 2 szt, szelki czerwone we wzorki, zielone i czarne po 1 szt.
Niebawem wrocławska wystawa psów, a na niej dziesiątki kramów i kramików z psimi smyczami, szelkami, obrożami, łańcuszkami... Od trixie, rogz i temu podobnych wyciągaczy pieniędzy z właścicieli czworonogów. Chyba jednak się im nie oprę i znowu sprawię coś nowego moim psom. Bo ja, proszę państwa bardzo te psie drobiazgi lubię..

Wrzesień i grzyby w lesie. Lubię bardzo ten czas.. Dzisiaj zdjęcie Tequilli, która kocha leśne spacery, nawet jeśli ograniczone są smyczą. Jest i Naczelny, mój ulubiony model do fotografowania, z torebką sukcesywnie zapełnianą podgrzybkami. Narzuciłam mu reżim codziennych spacerów, dla jego skołatanego serca to konieczne, mnie i zwierzom też nie zaszkodzi. Dzisiaj więc las w naszej okolicy i zbieranie grzybów. A grzybów w lesie multum no i jak zwykle pięknie, spokojnie i bezstresowo. Zanim jednak dotarliśmy do lasu, musieliśmy przejść z nielicho ciągnącymi nas psami jezdnię - w naszym przypadku to droga międzynarodowa A8 z pędzącymi stadami tirów, minąć domostwo z psem za płotem (moje shar-pei`e zawsze muszą mu z niezrozumiałych dla mnie powodów naurągać) i przejść obok zagrody z kozą (kozie moje psy też się głośno odgrażają nie wiadomo za co). Dziwi mnie, dlaczego te wszystkie awanturki mają miejsce tylko wtedy gdy zmierzamy w kierunku lasu, natomiast gdy wracamy do domu, zagroda z kozą i obejście z psem mijane jest obojętnie. Moje potwory w drodze powrotnej nie ryczą już na inne zwierzęta, idą na smyczach grzecznie i wcale nie ciągną. Widać taki mają rytuał.

Aparat się znalazł. Zawieruszył się natomiast Piotr, który pojechał na zakupy gdy jeszcze spałam. Mnie wyciągnąć do sklepów jest raczej trudno, a teraz gdy w nich panuje przedświąteczny terror, wręcz niemożliwie.

Przedpołudnie wprost wymarzone do spacerów. Szybko wlałam w siebie kawę i postanowiłam pójść z Miśkiem przez pola w stronę słońca. Pozostałe psy uparły się, że będą nam towarzyszyć. Pisk, skowyt, bieganina, skoki, błagalne spojrzenia mi w oczy... Zabrałam ze sobą czwórkę, co nie było zbyt rozsądnym posunięciem. Sunie, jako te grzeczne puściłam luzem, Miśka trzymałam na długiej smyczy. Miło było patrzeć na hasającą gromadkę... Doszliśmy do miejsca ogrodzonego długim betonowym płotem i wtedy stało się... Misiek wysunął się sprytnie z obroży i pokłusował w stronę płotu, a zaraz za nim pozostałe psy.
Bieg wydarzeń mogłam najpierw obserwować z oddali - nie jestem tak szybka w nogach jak moje zwierzaki. Widziałam Miśka i Bellę biegających wzdłuż ogrodzenia, Tequillę przeciskającą się od ziemi na drugą stronę płotu i Rondę zawzięcie kopiącą dół pod betonowymi blokami. Po drugiej stronie ogrodzenia znajdował się przerażony oblężeniem przez cztery shar-pei, wielki owczarek niemiecki, który całkiem rezonu nie stracił bo trzepnął łapskiem pysk Tequilli, znajdujący się już wewnątrz ogrodzenia, a dokładnie pod nim. Dotelepałam się w końcu do lekko skaleczonej Tequi i załozyłam jej smycz, zapięłam też Miśka i ... zabrakło mi dwóch rąk aby chwycić pozostałe psy. Bella i Ronda galopując wzdłuż płotu nagle ogłuchły, więc nie było szansy abym mogła je dowołać.

Wyciągnęłam z kieszeni telefon i zadzwoniłam do Piotra, który właśnie dojeżdzał do Bralina. W ciągu 5-ciu minut dojechal do nas polną drogą, ryzykując przy tym urwanie kół samochodu i zawieszenia. Sytuacja została opanowana!

Kiedyś mnie chyba w tej wsi odstrzelą...

Bella, sunia po spokojnych i zrównoważonzch rodzicach ma temperament połączony z dosyć specyficznym poczuciem humoru. Ten nasz domowy komik rozbawia nas do łez, obcy jakoś nie potrafią docenić jej figlarności. Dzisiaj Belcia na spacerze wywinęła swój popisowy numer: na widok znajomej osoby pomknęlą w jej kierunku jak oszalała, jeden skok i torebka ofiary już była w psiej paszczy. Belcia wraz z torebką zataczała galopem wokół znajomej koła, ta zaś przeklinała psa, a ja nie mogłam powstrzymać się od śmiechu. W końcu ubłocona torebka wróciła do właścicielki, a mnie nie pozostało nic innego jak wziąć psa na smycz, nogi za pas, i uciekać gdzie pieprz rośnie.

Piotr uważa, że musimy się poważnie zająć edukacją Belli i zapisać ją na kurs psa towarzysza w Związku Kynologicznym. Nie mam zdania na ten temat ale jeśli mój mąż ma ochotę trzy razy w tygodniu chodzić z psem na ćwiczenia to może choć jednemu z nich wyjdzie to na dobre. Ja na pewno na żadne szkolenie się nie wybiorę. Raz próbowałam z Miśkiem, niestety szkolenie nie zaowocowało sukcesem, mimo że wytrwale ćwiczyłam Miśka i siebie. Trener uważał, że wszystko robię na opak, ale przecież do współpracy potrzeba dwojga a Misiek interesował się wszystkimi dookoła a nie lekcją. Szkolenie Misia zakończyło się po tym gdy trener postanowił mi zademostrować jak to ON poradzi sobie z psem. Po kilkunastu minutach lekcji pokazowej spasował i pożegnał nas raczej chłodno.

OK, teraz kolej na Piotra i Bellę. Zaczynają w lutym.