Shar Pei od Bonomielli

Jak postanowiłam, tak zrobiłam. Zapięłam w jedne szelki Miśka, w drugie Pampusa i poszliśmy w pola. Trudno to nasze wyjście nazwać spacerem, bo Misiek niecierpliwił się i rwał do przodu, Pampus natomiast marudził, ociągał się i pozostawał w tyle. Mimo wszystko udało nam się pokonać dobrych 500 metrów, co w porównaniu z poprzednim wyjściem śmiało mogę nazwać sukcesem. Jak widać ze zdjęcia mniejszy psiur nie jest zachwycony ani okolicą, ani spacerem, duża i otwarta przestrzeń onieśmiela go, najchętniej wtuliłby się w Miśka. A jak to było gdy Misiek był szczenięciem? Ano podobnie, jeśli nawet nie tak samo. Pierwsze wyjścia poza nasz teren wcale, a wcale mu się nie podobały, stawał w miejscu, oderwać łap od ziemi nie chciał, musiałam go nosić. Tak było przez pierwszy tydzień naszych wspólnych spacerów, a teraz to już historia prawie zapomniana. Wystarczy, że biorę smycz do ręki, a Misiek już wie, że spacer i cieszy się po psiemu. Za tydzień i Pampus będzie na tym etapie.

Zamysł był taki: ubiorę Pampusowi szelki, dopnę do nich smycz i pójdziemy na spacer. Szelki wraz ze smyczą, owszem pozwolił sobie założyć, pomaszerował tak ubrany przez ogród, wyszedł poza nasz teren i stanowczo sprzeciwił się dalszej ekskursji. Położył się w zeszłorocznej trawie z miną: albo wracamy do domu, albo ja tu zostaję. No i postawił na swoim. Wróciliśmy. Ja wzięłam się za kolejny wpis, on szczęśliwy usadowił się pod moim krzesłem celem odpiłowania mu nogi. Chrum, chrum... Po południu ponowimy próbę ze spacerkiem, ale już nie samotnie. Do towarzystwa weźmiemy Miśka, myślę, że przy dużym psie temu znacznie mniejszemu będzie raźniej i pewnie odważy się podreptać z nami. Zobaczymy. Napiszę. O ile jeszcze będę miała krzesło, bo na stojąco pisać nie potrafię.

Odjechał dzisiaj do Krakowa Nelson, jutro odjedzie do Warszawy Nino i tak to wraz z zimą kończy się kolejny rozdział ze szczeniętami.
Dzisiejszy dzień był pełen wrażeń, no bo pożegnanie z pieskiem, a zaraz potem odwiedziny Natalii i wspólny spacer aż do Bralina. Misiek i Monia nam towarzyszyły. Las i pola ciągle niedostępne, bo pod śniegiem, ale spacer brukowanym chodnikiem też był dla psów atrakcyjny. Dla Moni największą atrakcją były szczekające na nas za płotów psy (Monia niestety też zachowywała się jak wiejski burek), dla Miśka spacer był atrakcją sam w sobie.

Dzień dzisiejszy był jak to mistrz Gałczyński mawiał, piękny jak skrzypce. Zaraz z rana sfotografowałam Bellę, pierwsze oznaki ciąży już widoczne w postaci obiecująco powiększonych sutek. Na brzuszek musimy jeszcze poczekać, przynajmniej tydzień. Rety, jak strasznie dłuży mi się czekanie...

Spacer oczywiście był, jakżeby inaczej. Trudno chodzić z całą gromadą niesfornych psów w kupie i siać popłoch wśród tubylców, więc dzielimy się na dwie grupy. Naczelny w samo południe wywędrował przez główną bramę wraz z shar peiami w kierunku lasu, ja z Maxie przez zieloną furtkę na słoneczne pola. A, że aparat fotograficzny mamy jeden, i tylko ja mam pasję uwieczniania moich czworonogów, to na zdjęciach tylko szczęśliwa bullmastiffka (shar peie poszły w las hu hu!) na hektarach kresu kępińskiego. Piękny dzień!