Shar Pei od Bonomielli

Skoro Artur w poprzednim wpisie nawiązał do psiego papu i (nie)kwapienia się do blogowania, to kontynuując temat psich upodobań żywnościowych, kwapię się donieść, że Pampus namyślił się i pożera swoją eukanubę zawzięcie i z apetytem. Przełom nastąpił wczoraj, szczeniak nagle zaczął chętnie jeść, mało tego, zwyczajem moich psów po skonsumowaniu swojego, sprawdza czy być może nie zostało coś do spożycia w cudzych miskach. Widać, zadomowił się na dobre. Już wie na co może sobie pozwolić, czyj ogon może tarmosić, a czyj nie. Śmieszny i zabawny piesek z niego: udaje już dorosłego psa molestując Monię aż do upadłego, a po chwili sprawdza z nadzieją na mleko sutki u Belli. A właśnie, o Belli powinnam wspomnieć, odchowała dopiero co czwórkę i ma się dobrze, a nawet bardzo. Wygląda znowu świetnie, a zdjęcie jak najbardziej aktualne, bo z przed trzech dni. Nasza Bella, Alma Mater - matka rodu, w sumie szesnaścioro dzieci wydała na świat, wykarmiła, wychowała. Z tak licznego potomstwa w domu pozostała tylko Monia, traktowana przez Bellę ciągle jak małe szczenię, chociaż ta wzrostem dawno już ją przerosła. A i Pampusowi Bella czule matkuje. Kochane moje suczydło!

Niestety nie będzie teraz szczeniąt po Simonce. Łudziłam się patrząc na moje grubiejące stworzenie, że może jednak, że może niewielki miot, ale że będą. Dzisiejsze badanie USG rozwiało wszelkie nadzieje. Brzuch Simonki pusty. Tequilli nie badaliśmy jeszcze, ale wygląda, że też nie jest szczenna... Cóż, para poszła w gwizdek. I tak bywa.

Niedobra wiadomość. Napiszę krótko aby mieć to szybko za sobą. Otóż badanie USG wykazało, że Maxie nie jest szczenna. Rozwiało się moje marzenie odchowania szczeniąt rasy bullmastiff... Naczelny też struty, ciągle nie może uwierzyć że bulimków nie będzie, a przynajmniej nie teraz. Mimo wszystko nie rezygnujemy, za pół roku ponownie wydamy Maxie za mąż...
Koncentrujemy się teraz wyłącznie na Belli. Jej badanie USG nie potrzebne, brzucho ma pełne szczeniąt, gruba jest bardzo i ciężko jej już wyraźnie, choć do porodu jeszcze dobre dwa tygodnie.

Noc mieliśmy bardzo niespokojną. Bella dyszała, rozkopywała legowisko, kładła się i zaraz potem wstawała, a cały ten niepokój trwał do białego rana. Myślałam, że już zaczęła rodzić! Rano uspokoiła się, zasnęła i spała twardo dobrych parę godzin. Po przebudzeniu się już żadnych oznak zbliżającego się porodu nie było. Zmierzyłam jej temperaturę, jeszcze w normie, choć lekko obniżona bo 37,4. Śniadanie zjadła z apetytem, radośnie też wyszła z nami na spacer. Spacer był jednak króciutki, uszliśmy może 200 metrów i Bella człapiąc zawróciła w kierunku domu, a my za nią... Nie miała już chęci ani siły na dalszą przechadzkę, z tak dużym brzuchem najwygodniej jej leżeć, a nie chodzić. To już 56 dni ciąży, a dzisiejszy dzień można by nazwać przełomowym, bo od 56 dnia szczenięta są już nie tylko w pełni wykształcone, ale też zdolne do życia poza organizmem matki!

Od kilku dni rano i wieczorem mierzę Belli temperaturę aby w miarę dokładnie ustalić dzień porodu. Ciąża u suki trwa średnio te 63 dni, ale nie sądzę aby moja psina tak długo wytrzymała. Temperatura ciała Belli od poniedziałku jest obniżona o pół stopnia od normalnej, a jej wartości kształtują się pomiędzy 37,4 rano a 37,9 wieczorem. Lada dzień termometr powinien wskazać 36 stopni, a wtedy będziemy już wiedzieć, że szczenięta urodzą się w ciągu najbliższych 24 godzin. Będzie to też sygnałem dla Natalii, która siedzi już na walizce i czeka aby ruszyć do nas tuż przed porodem Belli. Postanowiła, że musi być przy urodzinach swojego drugiego synka! Na razie u nas spokojnie. Bella ociężała, ale dała się jakoś wyprowadzić na krótki spacer, ładnie jadła w dzień, teraz odprężona śpi... Jeszcze tylko parę dni oczekiwania.