Shar Pei od Bonomielli

Niestety nie będzie teraz szczeniąt po Simonce. Łudziłam się patrząc na moje grubiejące stworzenie, że może jednak, że może niewielki miot, ale że będą. Dzisiejsze badanie USG rozwiało wszelkie nadzieje. Brzuch Simonki pusty. Tequilli nie badaliśmy jeszcze, ale wygląda, że też nie jest szczenna... Cóż, para poszła w gwizdek. I tak bywa.

Niedobra wiadomość. Napiszę krótko aby mieć to szybko za sobą. Otóż badanie USG wykazało, że Maxie nie jest szczenna. Rozwiało się moje marzenie odchowania szczeniąt rasy bullmastiff... Naczelny też struty, ciągle nie może uwierzyć że bulimków nie będzie, a przynajmniej nie teraz. Mimo wszystko nie rezygnujemy, za pół roku ponownie wydamy Maxie za mąż...
Koncentrujemy się teraz wyłącznie na Belli. Jej badanie USG nie potrzebne, brzucho ma pełne szczeniąt, gruba jest bardzo i ciężko jej już wyraźnie, choć do porodu jeszcze dobre dwa tygodnie.

Noc mieliśmy bardzo niespokojną. Bella dyszała, rozkopywała legowisko, kładła się i zaraz potem wstawała, a cały ten niepokój trwał do białego rana. Myślałam, że już zaczęła rodzić! Rano uspokoiła się, zasnęła i spała twardo dobrych parę godzin. Po przebudzeniu się już żadnych oznak zbliżającego się porodu nie było. Zmierzyłam jej temperaturę, jeszcze w normie, choć lekko obniżona bo 37,4. Śniadanie zjadła z apetytem, radośnie też wyszła z nami na spacer. Spacer był jednak króciutki, uszliśmy może 200 metrów i Bella człapiąc zawróciła w kierunku domu, a my za nią... Nie miała już chęci ani siły na dalszą przechadzkę, z tak dużym brzuchem najwygodniej jej leżeć, a nie chodzić. To już 56 dni ciąży, a dzisiejszy dzień można by nazwać przełomowym, bo od 56 dnia szczenięta są już nie tylko w pełni wykształcone, ale też zdolne do życia poza organizmem matki!

Od kilku dni rano i wieczorem mierzę Belli temperaturę aby w miarę dokładnie ustalić dzień porodu. Ciąża u suki trwa średnio te 63 dni, ale nie sądzę aby moja psina tak długo wytrzymała. Temperatura ciała Belli od poniedziałku jest obniżona o pół stopnia od normalnej, a jej wartości kształtują się pomiędzy 37,4 rano a 37,9 wieczorem. Lada dzień termometr powinien wskazać 36 stopni, a wtedy będziemy już wiedzieć, że szczenięta urodzą się w ciągu najbliższych 24 godzin. Będzie to też sygnałem dla Natalii, która siedzi już na walizce i czeka aby ruszyć do nas tuż przed porodem Belli. Postanowiła, że musi być przy urodzinach swojego drugiego synka! Na razie u nas spokojnie. Bella ociężała, ale dała się jakoś wyprowadzić na krótki spacer, ładnie jadła w dzień, teraz odprężona śpi... Jeszcze tylko parę dni oczekiwania.

Piękna, słoneczna pogoda, więc praca w ogrodzie. Naczelny woził taczkami ziemię , przesiewał ją przez własnoręcznie skonstruowane sito, a następnie zasypywał nią doły i dziury w swoim świętym trawniku. Dziury w ziemi nie powstają same z siebie, to robota naszych psów, które "roboty ziemne" wprost uwielbiają. Kopią z ogromnym zaangażowaniem, w nadziei, że upolują kreta czy może polną mysz. Przoduje w tym Simonka, wiadomo najmłodsza psina ma w głowie najwięcej głupot. Bella, jak chyba każdy shar pei, też kocha dewastacje terenu, ale teraz jej za ciężko, brzuch ma coraz większy, zaczęła się wyraźnie oszczędzać. Spacery do lasu czy w pole są już dla niej zbyt forsowne, zrezygnowaliśmy więc z nich, ale towarzyszenie Piotrowi przy pracy w ogrodzie sprawia jej dużo przyjemności.

Kończy się piąty tydzień ciąży Belli, od wtorku zacznie się szósty. Nie ma już żadnych wątpliwości, Bella jest szczenna! USG tradycyjnie nie było robione, opanowałam ciekawość i wytrzymałam, a teraz gdy brzuch Belli wyraźnie zaczął przyrastać, robienie takiego badania większego sensu nie ma. Ile będzie piesków, okaże się za niespełna miesiąc, teraz zaprząta mi głowę myśl jak one się rozwijają i czy ich rozwój jest prawidłowy. Po pięciu tygodniach ciąży płody posiadają już wszystkie organy wewnętrzne, ustanowiona jest płeć i kolor szczeniąt, kształtują się głowy, pracują serduszka! A Bella jak zwykle spokojna i opanowana. Ciekawa jestem czy zdaje sobie sprawę ze swojego stanu? Pewnie tak, bo niby dlaczego nie...
Następne zdjęcie Belli za tydzień!

Zrobiło się biało, mroźno i sielankowo. Jedni się cieszą, inni nie. Zacznę od tych jednych. Cieszą się Bella, Misiek i Simonka szalejąc w śniegu przy dziesięciostopniowym mrozie. Cieszy się Naczelny, że tak czysto i ładnie, że żadnej psiej kupy nie widać i sprzątać w ogrodzie nie trzeba. Ja jestem z tych innych. Nie cieszy mnie mróz i śnieg gdy od tygodnia już walczę z grypowym wirusem, a zimę mogę oglądać jedynie przez okno. Myśl o psich odchodach leżących głęboko pod śniegiem przyprawia mnie o wstrząsy - kiedyś przyjdzie przecież odwilż i trzeba będzie to posprzątać. A kto to będzie robił? Wiadomo. Ja!
Z zimy nie cieszy się też Tequilla, ale ona ma swoje ważne powody. Tequilla jest w ciąży urojonej, a ściślej ujmując w urojonym karmieniu całej gromadki urojonych szczeniaków. Nie w głowie jej szaleństwa na śniegu, ona w ogóle nie chce wychodzić z domu. Leży ze swoimi wyimaginowanymi szczeniętami i karmi je. Warczy przy tym na każdego z psów, który próbuje się do niej zbliżyć. W sumie dosyć irytujący spektakl, szczególnie, że powtarzany regularnie po każdej cieczce i za każdym razem według tego samego scenariusza. Wygląda to tak, że Tequi mniej więcej dwa miesiące po cieczce zapuszcza sobie cycki, przepraszam - sutki. Gdy przybiorą one już imponującą wielkość, wtedy Tequi przeistacza się w mamuśkę pilnującą legowiska, leżącą w nim w głębokiej zadumie przez długie godziny. Jej zachowanie nie jest typowe dla suk w ciąży urojonej. Nie rozkopuje swojego posłania, nie znosi do niego zabawek, nie niańczy niczego co byłoby dla nas widoczne, wszystko rozgrywa się w jej wyobraźni. W sutkach ma mleko... Niewiele tego mleka, nie muszę więc traktować suki lekami czy też okładami. 2-3 tygodnie i samo wszystko przejdzie. Trzeba tylko przeczekać. Tak samo jak trzeba przeczekać tę zimę.

Simonka dostała dzisiaj pierwszą cieczkę. Trochę wcześnie, bo mała ma dopiero 6 miesięcy i 13 dni, ale jak sobie przypominam to wszystkie moje suki rozpoczynały cieczkowania w wieku prawie szczenięcym. Uwieczniłam Simonkę na zdjęciu, zobaczymy ile się jeszcze rozrośnie. Fotka taka sobie, bo cierpliwości mi zabrakło aby ścigać potworka po całym ogrodzie, przywiązałam więc do płotu, kazałam stać i pstryk - jest zdjęcie niezadowolonej, zniewolonej psiny odstawiającej uszy i opuszczającej ogon.
Cieczki u suk nasuwają mi zaraz myśli o szczeniętach. Simonka ma jeszcze czas, ale Bella na wiosnę pewnie wyjdzie za mąż. Pytanie tylko za kogo? Psów kryjących wiele, tylko jak tu znaleźć tego właściwego? Im dłużej hoduję, tym więcej mam wątpliwości co do reproduktora, bo albo rodowód psa mi się nie podoba (np. przewijające się błękitne geny, nic dobrego dla zdrowia potomstwa nie wróżące), albo psy nie w typie mojej suki, albo dzieci po tych psach jakieś nijakie A mnie się znowu marzą ładne szczenięta...