Shar Pei od Bonomielli

Pampus ukończył cztery miesiące. Trochę więc o nim. Wszedł z impetem w wiek wymiany zębów mlecznych na stałe (aktualnie ze stałych przebiły się już dwa górne siekacze, obok nich bezzębna przestrzeń), w okres dynamicznego przyrostu na wadze, ale też i w czas zbliżającego się dojrzewania, czas humorów i kaprysów.

Nauczył się chodzić na smyczy, aczkolwiek z ubieraniem szelek na razie się nie zgadza. Technika ubierania psa w szelki wygląda następująco. Szelki kładziemy na podłodze, stawiamy przednie psie łapy pomiędzy ich paskami, podnosimy całą uprzęż do góry i jednym kliknięciem zapinamy na grzbiecie psa. Zdawać by się mogło, że czynność to prosta i nieskomplikowana. Owszem, ale nie wtedy gdy ubierany jest Pampus. Jemu zawsze uda się wywinąć, uciec lub tak wykręcić, że założenie szelek graniczy z możliwością wytrzymałości. Na spacery przez pola, aby ułatwić sobie życie, zakładamy niesfornemu szczenięciu obrożę, to idzie nam gładko, ale gdy wybieramy się na przechadzkę ulicą, walczymy przedtem z szelkami.

Samochodem Pampus podróżuje niechętnie. Nie awanturuje się co prawda, ale wyraźnie nie podoba mu się w naszym pojeździe. Siedzi z miną ponurej rezygnacji aż do momentu, w którym może w końcu wysiąść. Świat go ciekawi, interesują go też ludzie, aczkolwiek nie podbiega do obcych, woli obserwować ich z dystansu.
Zachwyty nad sobą wyrażane przez przechodniów, często w owacyjny sposób, przyjmuje z wrodzoną mu godnością. Pomacha uprzejmie ogonem, ale nie życzy sobie dotykania go przez obcych. Szanujemy to i nie zmuszamy do poufałości z każdym napotkanym dwunogiem.

W domu Pampus jest po prostu grzeczny. Miły, nie sprawiający problemów szczeniaczek. No i kochany jest bardzo.

Zamysł był taki: ubiorę Pampusowi szelki, dopnę do nich smycz i pójdziemy na spacer. Szelki wraz ze smyczą, owszem pozwolił sobie założyć, pomaszerował tak ubrany przez ogród, wyszedł poza nasz teren i stanowczo sprzeciwił się dalszej ekskursji. Położył się w zeszłorocznej trawie z miną: albo wracamy do domu, albo ja tu zostaję. No i postawił na swoim. Wróciliśmy. Ja wzięłam się za kolejny wpis, on szczęśliwy usadowił się pod moim krzesłem celem odpiłowania mu nogi. Chrum, chrum... Po południu ponowimy próbę ze spacerkiem, ale już nie samotnie. Do towarzystwa weźmiemy Miśka, myślę, że przy dużym psie temu znacznie mniejszemu będzie raźniej i pewnie odważy się podreptać z nami. Zobaczymy. Napiszę. O ile jeszcze będę miała krzesło, bo na stojąco pisać nie potrafię.

Przed nami kilka zimnych i pewnie mroźnych miesięcy. Czas na długie spacery z Miśkiem. Im zimniej, tym chętniej i raźniej Misiek maszeruje. Lato go rozleniwia i tuczy, jesień i zima ożywiają, poprawiają kondycję i wigor. 5 kilometrów przemierza mój psiur lekkim truchtem jak na dziarskiego ośmiolatka przystało. A że chodzi grzecznie i nie wlecze mnie za sobą, to aby było mu wygodniej, zamieniliśmy obrożę na gustowne szelki.
Dzisiejszy leśny spacer zakończyliśmy przemarszem przez wieś. Mijaliśmy wiele domów, co dom to płot, a za płotami psy. Dużo było tych psów, każdy z nich ujadał na Miśka, on zaś znosił zachowanie burków nad podziw godnie, nawet się nie odwarknął. Pewnie rozpierała go duma z powodu nowych szelek.

Nazbierało się trochę zaległości w blogowaniu przez tydzień pełen wydarzeń rozmaitych. Pod koniec ubiegłego tygodnia w naszym regionie szalały burze powodując coraz to przerwy w funkcjonowaniu internetu, działaniu prądu oraz zalewając mi ogród i niszcząc kwiaty. Nie tylko roślinność została mocno przetrzebiona , nasza wielokrotnie naprawiana i wzmacniana altanka ku mojemu zmartwieniu, definitywnie została w drobny mak roztrzaskana przez wichurę. Straszne były te burze...
Szczenięta miały mocno ograniczone wyjścia na powietrze, no bo mokro i strach, że mogłyby się przeziębić. Piękna pogoda powróciła (altanka niestety nie) i malce znowu mogą sobie wybiegać z domu. Dzisiaj ćwiczyliśmy chodzenie w szeleczkach i na obrożach. Tak na zmianę, bo tylu małych kompletów nie mam. Żadne z psich dzieci nie protestowało, nie przeszkadzały im ani szelki, ani obróżka, ani na krótko doczepiane do nich smycze. A przy okazji zrobiłam parę zdjęć pieskom z błękitnym niebem w tle.
W sobotę mieliśmy przegląd hodowlany, szczenięta już są z tatuażami, za parę dni będę mogła odebrać z wrocławskiego oddziału ZK ich metryki, a w weekend maluchy będą się rozjeżdżać do nowych domów. Na razie nie tylko ja z Piotrem opiekujemy się rozbieganą gromadką, dzielnie sekundują nam w tym nasze dorosłe psy. Za Miśkiem stadko chodzi krok w krok, Tequilla i Bella pilnują aby dzieciarnia nie oddalała się zbytnio i aby wszystkie były razem, a Simonka bawi się z nimi tak, jakby sama była jeszcze szczeniakiem. Wszystkie zwierzaki szczęśliwe, aż miło patrzeć!