Shar Pei od Bonomielli

Parę fotek z dzisiejszego dnia, bo chyba wszyscy na nie czekają. Jak widać, szczenięta zadowolone z życia, ciągle jeszcze większą część dnia przesypiają. Niebawem się to zmieni, zaczynają otwierać się oczka.

Szczenięta mają już (lub jak kto woli: dopiero) cztery dni. Urosło im się wzdłuż i wszerz, tłuściutkie są i lśniące. Apetyty im dopisują, nabierają ciałka, trzy ważą już ponad 700 gramów, a największy piesek przekroczył 800! Moje małe Kreciki! Jeszcze tylko moje i przez najbliższych 8 tygodni zanim się rozjadą do nowych domów będą cieszyć moje oczy. A potem... dwa pieski zamieszkają stosunkowo blisko bo w Poznaniu (lubi nas to miasto!), jeden w Warszawie, a sunia w Paryżu.
Nowi Pańciowie liczą już dni i proszą mnie o zdjęcia swoich Skarbulków. Ach, nie jest łatwo, jakby mogło się zdawać, sfotografować czarne pieski tak aby na zdjęciu nie zlały się w jednolitą plamę. Starałam się jak mogłam, efekt moich zmagań powyżej. Na pierwszym zdjęciu widoczne główki trzech chłopców, suczka odwrócona jest tyłem, na drugim - w środku pomiędzy braciszkami - wyraźna mordeczka Origami.

Do następnego razu!

Szósty tydzień ze szczeniętami. Za nami już dwa odrobaczenia, przed nami szczepienia i niebawem przegląd hodowlany. Szczenięta grzeczne, ale absorbujące. Ciągle mają jakieś życzenia i żądania, a nie spełnienie ich manifestują głośnym wołaniem na cztery głosy. Najczęściej żądają mojej osoby. Myliłby się ten, kto myślałby, że pieski w tym wieku potrafią rozkosznie bawić się i przytulać. Nie, nie, im w głównej mierze chodzi o to aby skosztować jak smakują moje dłonie, jak głęboko uda się wbić ostre już jak szpileczki ząbki w moje łydki i jaką wytrzymałość ma moje ubranie. Największą radość sprawiam szczeniętom gdy usiądę przy nich na podłodze, wtedy udaje im się dopaść mojej twarzy, pociągnąć mnie za włosy, a wszystko to dzieje się szybko przy wzajemnym przepychaniu i odpychaniu się. Każdy malec chce być pierwszy, każdy chce mieć mnie tylko dla siebie. Pół godziny zabawy w szarpanie mnie i szczenięta zasypiają, ja natomiast czuję się tak, jakbym była do kapitalnego remontu. Bella wytrzymuje ze swoimi dziećmi nie dłużej niż 5 minut, Simonka 15. Naczelny nie wytrzymuje wcale, ale sprząta po nich bladym świtem gdy ja jeszcze sennie przewracam się z boku na bok. W dzień i wieczorami karmienie oraz sprzątanie po szczeniętach to moja działka. Ładnie jedzą pieski eukanubę dla szczeniąt i wspaniale po niej przyrastają. Nie ma jednak róży bez kolców... Kupy po eukanubie zapach mają straszliwy.....

Wpis o szczeniętach MUSI być ilustrowany zdjęciami, czytający chcą zobaczyć, a ja chcę się pochwalić. Fotografowanie szczeniąt jest zawsze ogromną akcją, a efekt przeważnie mało zadowalający. Wiadomo, cel ruchomy. Parę lat temu pisałam na forum jak fotografuję szczenięta. Od tego czasu praktycznie zmieniło się niewiele. Moje zmagania z aparatem i szczeniętami w dalszym ciągu wyglądają tak:
1. Szukam odpowiedniego tła do zrobienia zdjęcia
2. Montuję aparat na statywie i przygotowuję się do fotografowania
3. Szukam upatrzonego szczenięcia, znajduję go i wyciągam mu skarpetkę z pyska
4. Sadowię szczenię przed wybranym tłem i idę do aparatu
5. Wracam od aparatu na czworakach szukając szczenięcia pod meblami
6. Ustawiam się znowu przy aparacie i wabię szczenię smakołykiem
7. Zostawiam aparat i szczenię i idę poszukać chusteczki aby zetrzeć odcisk psiego nosa z moich okularów.
8. Wyciągam z pyska szczenięcia futerał od aparatu
9. Zamykam pozostałe szczenięta w innym pomieszczeniu i próbuję nie reagować na rozpaczliwe piski i drapanie do drzwi
10. Podnoszę z podłogi rozrzucone gazety i sprzątam rozdeptaną kupę...
11. Próbuję wzbudzić zainteresowanie szczenięcia piszcząc przed nim gumową zabawką
12. Zdejmuję aparat ze statywu i próbuję wykonać nim zdjęcia z "ręki" szczenięciu siedzącemu pod kanapą
13. Wykonuję zawczasu akrobatyczny skok, chwytam szczenię za kark i mówię: "nie! teraz nie siusiaj"
14. Wołam mojego męża i proszę o pomoc przy sprzątaniu
15. Siadam wygodnie w fotelu z mocnym postanowieniem, że od jutra będę uczyć szczenięta robienia "siad".

Do następnego razu!

Zdjęć szczeniąt chyba nigdy nie za wiele, zamieszczam więc kilka z dzisiejszej sesji. I znowu maluchy urosły, ale nic dziwnego skoro apetyt mają wyśmienity. Cztery razy w ciągu dnia i raz w nocy obciągają z mleka Bellę, cztery razy dziennie delektują się podanym na półmisku royalem. Ilość spożywanego papu jest wprost proporcjonalna do wydalanego produktu przemiany materii, a że pieski z dnia na dzień jedzą więcej to i sprzątania po nich sporo. Mama Bella tą mało apetyczną czynnością już się nie trudzi, ale karmi swoje dzieci chętnie, a gdy te już je nasycone, ucieka od gromadki i wraca dopiero na kolejne karmienie. A szczenięta są tak pochłonięte zabawą ze sobą nawzajem, że chyba nawet nie zauważają jej nieobecności. Akcja i zabawa nie trwają długo, po kwadransie utrudzone, najedzone towarzystwo jak na komendę pokłada się i zapada w głęboki sen. Do następnego posiłku.

Hipopotamy - jak to w komentarzu do poprzedniego wpisu o szczeniętach napisała Kaśka. I ma rację, tłusta i wypasiona jest cała czwórka. Dzisiaj grubasy potraktowane zostały pyrantelem w celu unicestwienia ewentualnych robali. Obyło się bez sensacji, brzuszki nie rozbolały, a żółta trucizna na pasożyty w postaci zawiesiny smakowała Malcom niemal tak samo jak jak codzienne menu, czyli jak mleko. Następne odrobaczanie za dwa tygodnie.

Zdjęcia z dzisiejszego dnia oczywiście są, a jakże! Coraz trudniej zrobić sensowne portrety szczeniętom, im są starsze tym bardziej ruchliwe. Efekt moich zmagań z aparatem poniżej. I tak to na pierwszym zdjęciu dwa ładne tyły niechcących się odwrócić Nelsona i N-Classic. Obok niesfornego duetu z prawej widoczna Nathalina. Drugie zdjęcie pokazuje Nelsona wciskającego się w rodzeństwo, na trzecim też Nelson, ale w tle. Pierwszoplanowo uchwycona została Nathalina. Czwarta fotka to trzy śpiące hipopotamy i patrzący na nie zakłopotany sytuacją Nino.

Do następnego razu i miłego patrzenia na hipopotamki!